Από τα σοκάκια ενός ορεινού χωριού της Κύπρου τη δεκαετία του '70 ως τις μεγάλες λεωφόρους μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής μητρόπολης, η Ελένη αφηγείται θραύσματα της ζωής της, εικόνες, ήχους και παραδόσεις μιας εποχής που πέρασε. Τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια ξεδιπλώνονται μέσα στον απόηχο του πολέμου, αλλά και υπό τη σκιά μιας ψυχικής νόσου, για να συναντήσουν εν τέλει το παρόν. Σταθερό σημείο αναφοράς τού τότε και του τώρα, οι ορτανσίες.
Στο πρώτο της βιβλίο, η Εύα Πολυβίου συνθέτει με μαεστρία μία σπονδυλωτή νουβέλα με εννέα κεφάλαια που, ως άλλα κομμάτια ενός πολύπλοκου παζλ, τοποθετημένα στη σωστή σειρά στοιχειοθετούν μία εν πολλοίς ενιαία αφήγηση, προσφέροντας στον αναγνώστη μια ιστορία ενηλικίωσης, ιδωμένη αντίστροφα μέσα από τη μνήμη, την κρίση και τη λογοτεχνική φαντασία της ηρωίδας της. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Yπάρχει μια λέξη που χάθηκε μέσα σε κάθε λέξη.
Η λέξη των μονολόγων μας
που δεν γράφτηκε για τις ερωτήσεις των άλλων
και που τη σκέπασαν σε στρώματα
τα τι και τα πόσο των ερωτήσεων.

Όπως εγώ λέω περιμένω σαν να λέω χρόνος.
Χρόνος ανάμεσα στο γιατί που ρωτά
και το γιατί που γνωρίζει
και χρόνος κερδισμένος.

Αυτή η ιδιωτική μας διάλεκτος
που όπως κάθε διάλεκτος ηττήθηκε
κρύβει την ιστορία των ανθρώπων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα πρωί, ένα απόγευμα, ένα βράδυ, ένα ξημέρωμα.
Συνέβη.

Το θυμάσαι, δεν το θυμάσαι, δεν ήταν έτσι, δεν το έλεγα
γι' αυτό, δεν το κατάλαβες, παρανόησες τα λόγια μου.

Συνέβη.

Να 'σαι λίγο χαριτωμένη, να 'σαι λίγο ευγενική.
Φάε αυτό. Πιες εκείνο. Ναι... ναι, εγώ θα 'ρθω, εγώ, εγώ.
Μαζί θα πάμε. Εγώ, εγώ. Πάντα δίπλα μου σε θέλω, δεν
μπορώ αλλιώς.

Συνέβη.
Συνέβη.

Πάντα με στήνεις στον τοίχο. Πάντα με κατηγορείς, ρε
αγάπη μου. Όλο έχεις νεύρα. Όλο αλλάζεις διάθεση. Όλο
μου πρήζεις τ' αρχίδια.

Συνέβη.
Συνέβη.
Συνέβη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο πρίγκιπας Μορφέας και η πριγκίπισσα Δανάη του Αγρινίου επιχειρούν με ανίερες μεθόδους να κατακτήσουν τις πόλεις του Χάλκινου Νησιού και να τις αφομοιώσουν σε μια αυτοκρατορία σκλαβιάς, ελέγχου και υποταγής του λαού κάτω από μια απολυταρχική εξουσία.
Στην προσπάθειά τους έρχονται αντιμέτωποι με τον θανάσιμο εχθρό τους, τον δίδυμο αδερφό του Μορφέα, τον προικισμένο με πνευματικές δυνάμεις βασιλιά των Μεγάρων, Εράσμιο. Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τη μαγεία και τις υπερφυσικές δυνάμεις, καθώς διαδραματίζεται στον κόσμο του θρυλικού, μυθικού παρελθόντος, ενώ βρίθει από συμβολισμούς της εποχής στην οποία ζούμε. Είναι μια αλληγορία των τεχνολογικών εξελίξεων που μπορεί είτε να βοηθήσουν είτε να υποδουλώσουν την ανθρωπότητα, ενώ πραγματοποιούνταν στον αρχαίο κόσμο με τη χρήση των μαγικών τεχνών.
Η ηθική και η αρετή τάσσονται ενάντια στην απληστία, στον εγωισμό και στην αλαζονεία, διαμορφώνοντας, καθώς εντείνεται η δράση, το επίκεντρο του μυθιστορήματος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένας χήρος που θρηνεί για τον χαμό της νεαρής συζύγου του. Ένας χορδιστής πιάνου που κρατά βαθιά κρυμμένα μέσα του τα μυστικά μιας ολόκληρης ζωής. Ένα ξεκούρδιστο Steinway. Ένα ταξίδι αυτογνωσίας στον χρόνο, από ήπειρο σε ήπειρο, από ένα σκοτεινό διαμέρισμα στη γειτονιά με τα κόκκινα φανάρια της Ταϊπέι, ως τη χιονισμένη Νέα Υόρκη.

"Ο χορδιστής του πιάνου" είναι ένα μικρό και ταυτόχρονα τόσο δυνατό μυθιστόρημα. Ένα βιβλίο ήχων: ήχων μουσικής και ήχων που πηγάζουν από τα βάθη της καρδιάς, από τον Ραχμάνινοφ ως τον Σούμπερτ, από τον Γκλεν Γκουλντ ως τον Σβιατοσλάβ Ρίχτερ, από τις ευκαιρίες που αφήνει κανείς ανεκμετάλλευτες ως τη δίχως ανταπόκριση αγάπη.

Μπορεί αυτό να είναι το πορτρέτο ενός «αποτυχημένου» καλλιτέχνη, μα είναι συνάμα ένα κυνήγι, της απόλυτης ομορφιάς στη μουσική και στην αγάπη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Περνώντας μέσα από το μπαρ χαρτοπαιξίας και κρασοκατάνυξης, επιστρέφει από το σχολείο η Λορέτα, η κόρη της λαντζέρισσας, που μένουν μαζί στο πίσω δωμάτιο. Οι τρεις συνταξιούχοι, μόνιμοι θαμώνες (ένας ναυτικός, ένας σιδηροδρομικός και ένας νταλικέρης), παρακολουθούν το χαριτωμένο κορίτσι καθώς μεγαλώνει. Προσπαθούν με τις ιστορίες τους να την εντυπωσιάζουν. Η Λορέτα μεγαλώνει χωρίς πατέρα και κατά κάποιον τρόπο οι τρεις τους αναπληρώνουν το κενό της πατρικής παρουσίας. Της διηγούνται περιστατικά από τη ζωή και τα ταξίδια τους σε μια ωραιοποιημένη εκδοχή. Μεταξύ τους γνωρίζουν ότι η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο σκληρή. Όταν κάποια στιγμή μαθαίνουν πως η κοπέλα ετοιμάζεται να φύγει για σπουδές στην πόλη, κάνουν τα πάντα για να την αποτρέψουν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κύπρος, δεκαετία του 1930. Ένα μικρό αγόρι μεγαλώνει με τον δάσκαλο πατέρα του και τη στοργική μητέρα του σε ένα ορεινό χωριό. Γύρω του αγαπημένα πρόσωπα κι ένας τόπος ειρηνικός, γεμάτος χρώματα, υφές και ακούσματα που διαμορφώνουν τον παιδικό του κόσμο. Η μυρωδιά του κοπαδιού και του φρεσκοψημένου ψωμιού, ο χυμός ρόδι, μια δροσερή φέτα καρπουζιού και η σκιά της χαρουπιάς τις ζεστές καλοκαιρινές ημέρες, κι ακόμα, λίγοι καλοί φίλοι, ο πρώτος έρωτας. Στο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα "Ξεριζωμένος από τόπο μακρινό", ο Τουρκοκύπριος συγγραφέας Τανέρ Μπαϊμπάρς αναπαριστά με τρόπο λυρικό, γλαφυρές εικόνες και τρυφερές λεπτομέρειες, τη ζωή του ίδιου και του άμεσου περίγυρού του, μέχρι την ηλικία των έντεκα ετών. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ήταν απλό
Καθάρισε
Τον δρόμο
Προς
Τον
Ήλιο
Αναλαμβάνοντας
Το Όνομα
Το πένθος
Εκδικείται
Θηρεύοντας
Καταγωγή
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ποίηση παρόμοια μ' αυτήν της Μαρία Πας Γκερέρο είναι πιθανόν ότι δεν έχετε ξαναδιαβάσει. Διότι η ποίηση αυτή πρώτον διαθέτει μια σπάνια λιτότητα, με καθηλωτική παράθεση λέξεων, χωρίς ν' ακολουθεί απαραιτήτως τους κανόνες του συντακτικού, και δεύτερον ερωτοτροπεί συνεχώς με λαϊκότροπα στοιχεία, όπως οι στίχοι επιτυχημένων τραγουδιών, οι αναφορές σε δημοφιλή φαγητά και ποτά, η καταγραφή καταστάσεων μιας απτής καθημερινότητας. Παράλληλα, ενσωματώνει στιγμές και στάσεις από τη ζωή μιας γάτας, ωθώντας την ποιητική σκέψη ως τις παρυφές της στέρησης, της απώλειας και του θανάτου.

Δεν καταδιώκεις τους ποντικούς σου δεν ξεπουπουλιάζεις
τα πουλιά σου
ξαπλώνεσαι στο πάτωμα. Οσμίζεσαι, επιμελές μουσούδι,
σου δίνουν το χέρι και δεν ξύνεις τα νύχια σου
παραδίνεσαι σ' εκείνο το χέρι που αγνοείς
όλα σε φρενάρουν, και δεν γρατζουνίζεις,
σκύβεις, σχεδόν γουργουρίζεις και αφήνεις
να σε ακινητοποιούν να σε υπνωτίζουν
Μακάρι όλα να σου δοθούν τόσες φορές
Και να μην τρως αυτά που θα μπορούσαν να είναι η λεία σου
δεν υπερασπίζεις τον εαυτό σου:
επειδή γλώσσα ρόδινη έξω
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τα είπαμε όλα
και στην ενεργητική
και την παθητική φωνή
και στον ενεστώτα
και τον αόριστο.
Ας μην υποχρεωθούμε
να κάνουμε αποκαλύψεις
και στον τετελεσμένο μέλλοντα.
Αυτά θα τα αποκαλύψει
η νεκροψία των ονείρων
μεταθανατίως
και η σκαπάνη των αρχαιολόγων
στις Μυκήνες
την Τροία
και την Καρχηδόνα.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)