"Ich singe ja nur" ("I just sing"). Αγαπημένο του κάποτε τραγούδι από το άλμπουμ From Nowhere των Troggs. Τι σημαίνει αυτό για τον Χάντκε; Τραγουδώ, γράφω ποίηση, διηγούμαι - αυτό είναι για τον Χάντκε ο ατόφιος ρομαντισμός, το πεδίο του μυστηριώδους και του μυστικιστικού, που στη γειωμένη πραγματικότητα και στα πολιτικά μηνύματα δεν ευδοκιμούν.
Όλο του το έργο πηγάζει από την παρατήρηση και την αυτοπαρατήρηση. Περνώντας μέσα από το δάσος της ζωής, προνοητικός για να μη χαθεί, κάνει τις λέξεις του αλλά και τα σημεία στίξης πετραδάκια για να ξαναβρεί του δρόμο της επιστροφής μέσα στον χρόνο.
Η λογοτεχνία όχι σαν βελτίωση του κόσμου, αλλά σαν μια προσπάθεια να γνωρίσει κανείς του εαυτό του, απελευθερωμένος από τα δεσμά του ρεαλισμού.

Ας ονομάσουμε λοιπόν την αθωότητα
παπούτσι με καρφιά στη σόλα
την αμηχανία
δωμάτιο ξενοδοχείου
την αδιέξοδη περίσταση
εννιά η ώρα
την αναποφασιστικότητα
ακίνητη κυλιόμενη σκάλα
την ντροπή
έναν πλήρως κατειλημμένο ανελκυστήρα
και την υπομονή
μια ταξιθέτρια στο σινεμά... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τη μέρα που η Αλίκη και ο Μάρκος -δύο νέοι ειδικευμένοι στις προ-Δογματικές τέχνες- ξαναβλέπονται τυχαία μετά από καιρό, λαμβάνουν στο τερματικό τους την ίδια παράξενη πρόσκληση: Κάποιος Άρης ζητά να βρεθούν για να μιλήσουν σχετικά με μια "μη διαβαθμισμένη έρευνα".
Η συνάντηση αυτή θα τους εμπλέξει σε μια αλυσίδα από πρωτόγνωρες εμπειρίες και ερωτήματα που τους ξεπερνούν: Σε τι χρησίμευσαν στον άνθρωπο η φαντασία, η ομορφιά, η τέχνη, ο έρωτας; Πού σταματά η αυταπάτη και πού αρχίζει η αλήθεια στους μύθους του προ-Δογματικού πολιτισμού; Μήπως άραγε το γνωστικό οικοδόμημα του Δόγματος λειτουργεί σαν παραμορφωτικός καθρέφτης;
Σε μια κοινωνία όπου όλες οι αποφάσεις έχουν ανατεθεί στην τεχνητή νοημοσύνη, οι δυο τους θα ανακαλύψουν, θέλοντας και μη, το βάρος της αυτονομίας στη σκέψη και στη δράση, και το ξεχασμένο νόημα της προσωπικής ευθύνης.
Ανιχνεύοντας ένα από τα δυνατά μέλλοντα, Το Δόγμα ακολουθεί τον άνθρωπο σε μια ανεξερεύνητη περιοχή: εκεί όπου θα βρεθεί όταν εγκαταλείψει την ίδια του την πολιτική φύση. (Από την έκδοση)

Η ιστορία αποτελεί μια ελεγεία για τον θάνατο του πατέρα της αφηγήτριας, που συνοδεύεται από τον συμβολικό θάνατο της Γιουγκοσλαβίας. Κατά κάποιον τρόπο η γλώσσα που χρησιμοποιείται, είναι η διάλεκτος μιας αναμέτρησης και η προσπάθειά της να επανέλθει στον χαμό του γονέα, που συνιστά μια προσωπική, οικεία απώλεια.
Σαν μέσο για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, η Βούτσκοβιτς επιλέγει μια αθεράπευτα ποιητική γλώσσα, που αντλεί από την καλύτερη διαθέσιμη παράδοση, μια γλώσσα που πληγώνει, καθώς η πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματος παλεύει να ερμηνεύσει την εξαφάνιση του πατέρα της σαν κάτι πρόωρο, αν όχι αναπόφευκτο. Αντικρίζει την ίδια στιγμή την εξαφάνιση της Γιουγκοσλαβίας σαν ένα γεγονός διαφορετικής τάξης και μεγέθους, κάτι συμφωνημένο, ή όχι, από εκείνους που ανέδειξαν τη χώρα. Και όμως συνέχισαν να την καταστρέφουν, να τη δολοφονούν. Και το έκαναν στην πραγματικότητα.
Ο Γιουγκοσλάβος συγκαταλέχθηκε στη βραχεία λίστα του βραβείου λογοτεχνίας NIN, μία από τις παλαιότερες και πλέον σημαντικές διακρίσεις στη Σερβία, και έχει μεταφραστεί σε πέντε γλώσσες. (Από την έκδοση)

Ένας άνθρωπος στη ζούγκλα για δεκαετίες, μια περιπέτεια - μία αληθινή ιστορία του σπουδαίου σκηνοθέτη Βέρνερ Χέρτσογκ.
Ο Χίρου Ονόντα ήταν νέος όταν η Ιαπωνία συνθηκολόγησε με την Αμερική και ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος τελείωσε, χωρίς να το πληροφορηθεί. Κι ήταν μεγάλος όταν επιτέλους βρήκε ένα τέλος και ο δικός του πόλεμος. Για δεκαετίες ο στρατιώτης εξακολουθούσε να υπερασπίζεται ένα ασήμαντο νησί στον Ειρηνικό Ωκεανό. Σαν φάντασμα κρυβόταν στο αρχέγονο δάσος, πολεμούσε με την ανελέητη φύση, όπως και με τα δικά του δαιμόνια.
Ο σημαντικός συγγραφέας και σκηνοθέτης Βέρνερ Χέρτσογκ συνάντησε αυτοπροσώπως στην Ιαπωνία τον άνθρωπο με το ιδιαίτερο αυτό παρελθόν. Το πρώτο του βιβλίο ύστερα από πολλά χρόνια είναι ένας λαμπερός, συγκινητικός χορός εικόνων του νοήματος και της ανοησίας της ύπαρξής μας. (Από την έκδοση)