Η συλλογή του Θόδωρου Σούμα, "Παράλογοι συνήθεις πόθοι", περιλαμβάνει διηγήματα που άλλοτε αναδεικνύουν τον τρελό κι εξωφρενικό χαρακτήρα των ιστοριών έρωτα και σεξ των προσώπων κι άλλοτε την απελπισμένη, εφιαλτική και γελοία πλευρά τους. Διαβάζοντας αυτή τη συλλογή διηγημάτων που αποτελείται από αλλόκοτες, μερικές φορές συνειδητά πορνογραφικές, ερωτικές ιστορίες, διαπιστώνουμε πως όλα τα πρόσωπα έχουν μια ροπή κι ευαισθησία έναντι του ερωτισμού και της σεξουαλικότητας, πιθανόν γιατί αναζητούν τον έρωτα και την ερωτική ευτυχία· κι επειδή δεν τα βρίσκουν, αρκούνται στην αναζήτηση κάποιου υποκατάστατού τους, δηλαδή του σεξ.
Η όλη συλλογή διέπεται από την προσπάθεια και την ανάγκη του συγγραφέα να βρει, να συλλέξει και να εκφράσει την αλήθεια των ερώτων και της σεξουαλικότητας των προσώπων μέχρι τέλους. Αυτός είναι κι ο λόγος άλλωστε, που ορισμένα, σκοτεινά τολμηρά διηγήματα μοιάζουν με νατουραλιστικά και πορνογραφικά πεζογραφήματα. Το ότι αρκετοί χαρακτήρες φέρονται ως ερωτύλοι ή ως ερωτιδείς αποτελεί μάλλον μια υπαρξιακή, ασυνείδητη κατάσταση και ροπή τους, την αναζήτηση της κατάστασης της ευτυχίας, της αγάπης και της ψυχοσωματικής επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Στο πλαίσιο αυτής της διαδρομής κι απεγνωσμένης έρευνάς τους, μερικές φορές φτάνουν στα άκρα, ίσως επειδή ο ερωτισμός είναι η αποδοχή της ζωής ως τα ακραία όριά της, ως τον θάνατο, ως τη διακινδύνευση της ισορροπημένης, συμβατικής και κανονικής ζωής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο κόσμος είναι μια αιώνια περιστροφή.
Μας κρατά, μας γυρίζει
από τη μια και από την άλλη πλευρά,
σε κάποια στροφή μάς πετά έξω
και γυρίζουμε στο απόγειο του κύκλου.
Και αφού πάντα γυρίζουμε
σε τούτον τον αιώνιο κύκλο
είμαστε πάντα παρόντες.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μέσα σε μια Αθήνα λεηλατημένη, γεμάτη ερείπια, μια κοπέλα παρακολουθεί έντρομη την καταστροφή της πόλης. «Η λεηλασία μιας ολόκληρης ζωής», ένα γιαπί χωρίς εργάτες μέσα σε μια άδεια πολιτεία. Ένα τρομακτικό ταξίδι μέσα στο κρύο με ένα κοριτσάκι δεμένο πάνω σε ένα άσπρο άλογο.

Μια τρυφερότητα αναδύεται μέσα από έναν κόσμο σκληρό, σε μια εποχή που δεν είναι μόνο σημερινή. Σκιές ανθρώπων μέσα στο πάρκο, δίπλα στο άγαλμα του Παλαμά, ζητούν την ανθρώπινη παρουσία μέσα από την εκδίκηση. Ένα τρομακτικό όνειρο μιας γυναίκας που θα ανακαλύψει τον εαυτό της. Μέσα σε ένα παρόν όπου το παρελθόν ακολουθεί και τρομάζει.

Με αυτήν τη συλλογή των εννιά διηγημάτων η Ευτυχία Καλλιτεράκη θα αγαπήσει και θα ανακαλύψει την τραγικότητα της Αθήνας, άλλοτε τρομακτικής, άλλοτε ανελέητης, αλλά και τρυφερής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Οικογένεια. Ένας τόπος κοινός για όλους, μα διαφορετικός για τον καθένα μας. Εκείνος ο χώρος που εξαρχής μας δομεί αλλά και μας αποδομεί, μας φροντίζει και μας παραμελεί, μας στηρίζει και μας οδηγεί στην απόλυτη καταστροφή.
Δυο ξαδέλφες που περνούν μαζί τις καλοκαιρινές τους διακοπές, ένα γιορτινό οικογενειακό τραπέζι, ένας γάμος, ένας θάνατος, σκηνές καθημερινές και οικείες, είναι λίγες μόνο από τις ιστορίες που απαρτίζουν την "Αριθμητική της οικογένειας". Ένα βιβλίο για την αγάπη, την απώλεια, την προδοσία, την κακοποίηση, τη νοσταλγία.
Η Πιλάρ Τένα εμβαθύνει στις ανθρώπινες σχέσεις επιχειρώντας να ερμηνεύσει μέσα από τους φανταστικούς χαρακτήρες της όσα δεν κατάφερε να κατανοήσει στην πραγματική ζωή, προσφέροντας στον αναγνώστη μία ολόκληρη προσωπική γεωγραφία, ένα παιχνίδι συναισθημάτων, μία μοναδική εξιστόρηση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Και στο κλειστό παράθυρο
μπροστά, λαχτάρισε.
Έριξε βλέμμα πέτρινο κλεφτά
τη γυάλινη σιωπή να σπάσει·
να μπει στο σώμα του σπιτιού
να ξαποστάσει.
Και στο κλειστό παράθυρο
μπροστά, θυμήθηκε.
Έριξε πέτρα πίσω του κι αλάτι
τον γυρισμό του να ξεχάσει·
να βγει απ' το σώμα του σπιτιού
να ξαποστάσει.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Για πες μου λοιπόν τώρα, με τι ασχολείσαι, κύριε Λουκά;"
Ένας νέος γρίφος προς απάντηση· η τρίτη περιπέτεια για τον ερευνητή Χάρη Λουκά, του οποίου, επί του παρόντος, οι διαδρομές είναι ενδοαθηναϊκές, ανάμεσα σε Γ-υψέλη, Κουκάκι, Καλλιθέα, Ταύρο και Βουλιαγμένη, αλλά που κοσμοπολιτεύεται μεταξύ Αθηνών και Βερολίνου, καλούμενος να ξεδιαλύνει ένα ασφαλιστικό μυστήριο με δολοφονίες χωρίς ίχνη και ύποπτα συμβόλαια προς "τελική" λύση. Αναδύεται και πάλι ανάμεσα σε πολλές μοιραίες γυναίκες, μεταξύ των οποίων μια... modest Wunderfrau και μια γλυκόπικρη μέλισσα, καταναλώνοντας αναρίθμητα τσιγάρα, εσπρέσο και ρακές, με soundtrack από τα αγαπημένα του 60's.

Πολιτικά σχόλια, με αναμνήσεις από "μακρινές" πατρίδες, αναρίθμητες παρατηρήσεις επί παντός επιστητού, καλοί και λιγότερο καλοί μπάτσοι, ασφαλιστές με προθέσεις αγαθές και μη, αταξίδευτοι ταξιδιωτικοί πράκτορες, ντίσκο χορευταράδες και Βαλκανιοκόριτσα, σκακιστικά ανοίγματα, μπράβοι της νύχτας και της μέρας, ιντερνετικοί γύπες, και πάνω απ' όλα το μότο του Χάρη: "Αν απαιτείς από τη ζωή περισσότερα από όσα σου προσφέρει, πρέπει να περιμένεις και τον λογαριασμό". (Δημήτρης Λουκάς, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αυτό το χρέος πηγάζει από πολύ παλιά
από ανθρώπους σκυμμένους
από ανθρώπους ηττημένους
από ιστορίες ξεχασμένες, παροπλισμένες
απ' τη γλυκιά κουβέντα της μάνας
απ' το γλυκό χαμόγελο του πρώτου κοριτσιού
απ' όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Κάποιοι πάλεψαν να μας τα πουν
κι είτε δεν μπόρεσαν
είτε δεν τους ακούσαμε.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένας μολυσματικός ιός απειλεί τους κατοίκους μιας πόλης που ζουν σε περιορισμό. Έγκλειστοι όχι τόσο στον χώρο όσο στο μοναχικό «Εγώ», γίνονται όλοι πρωταγωνιστές μιας ανθρώπινης περιπέτειας, καθώς έρχονται αντιμέτωποι με θεμελιακά ζητήματα: τον φόβο για το διαφορετικό, τη βία, τη μοναξιά, τους επώδυνους συμβιβασμούς, τις απρόσωπες σχέσεις, τον ναρκισσισμό του ψηφιακού κόσμου, την πληγωμένη φύση.
Ο εγκλεισμός ρίχνει τις σιδεριές του μόλις εκείνοι απλώσουν το χέρι στον μετέωρο διπλανό τους: Σε μια παλιά ντίβα της όπερας, ξεχασμένη από όλους, σε μια πάμπλουτη ρακοσυλλέκτρια αναμνήσεων, σε μια πρώην αναρχική που βρίσκει τη δύναμη να σπάσει τα προσωπικά της δεσμά, σ' έναν εθνικιστή, νοσταλγό του ολοκληρωτισμού... Ανάμεσά τους, ένας μετανάστης επιχειρεί να φέρει τη σύμπνοια και την αρμονία στον ταραγμένο μικρόκοσμο των ηρώων, γίνεται φύλακας της ελπίδας που την προσφέρει απλόχερα.
Η ιστορία με γλυκόπικρο χιούμορ μεταφέρει ένα αισιόδοξο μήνυμα. Η χαμένη ανθρωπιά βρίσκει, ακόμα και σε καιρούς ζοφερούς και ισκιωμένους από τον μαζικό φόβο, μια χαραμάδα να ξετρυπώσει, για να ανθήσει μια νέα σχέση με τον συνάνθρωπο και τον εαυτό μας: να νοιάζεσαι, να αγαπάς, να μοιράζεσαι, να συγχωρείς ή να μην αντέχεις άλλο και να τολμάς να φεύγεις... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Άννα, μια πενηντάχρονη συγγραφέας, θυμάται το παιχνίδι που έπαιζαν παλιά με την παρέα: «Μέσα στη βαλίτσα μου έχω...», ένα παιχνίδι μνήμης κι ετοιμότητας.
Μήπως κι η ζωή μας μια βαλίτσα δεν είναι; σκέφτεται. Τι κουβαλά άραγε αυτή στη δική της;
Ξεδιπλώνει μία μία τις ιστορίες της. Γονείς, παιδιά, σύντροφοι, φίλοι, χαρές, λύπες, ταξίδια, απώλειες παρελαύνουν εμπρός της. Χωρούν, χωρούν όλα; Αντέχει να τα σηκώνει;
Ή μήπως όλα αυτά ήταν ένα προσχέδιο για μια δεύτερη ζωή; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)