Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Δημήτρη Τσεκούρα «Ο εραστής του Ντεβ Μάρτιν – Ένα queer αστυνομικό ψυχόδραμα» που θα κυκλοφορήσει στις 14 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Βακχικόν.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
«Η ανάκριση»
«Ας επιστρέψουμε στο κύριο θέμα μας όμως, κύριε Δαμίγο, και αυτό δεν έχει να κάνει με τις φαντασιώσεις σας, οι οποίες, για να πω την αλήθεια, μου είναι αδιάφορες. Το θέμα μας έχει να κάνει, και επιτρέψτε μου να το επαναλάβω για μία ακόμα φορά, για την περίπτωση που δεν έγινα απολύτως σαφής προηγουμένως, το θέμα μας, λοιπόν, έχει να κάνει με το ότι άλλα γράφετε και άλλα πράττετε. Τι σόι δημιουργός είστε εσείς; Ή μήπως δεν είστε; Ή μήπως είστε και εσείς ένας από αυτούς τους εκατοντάδες δημιουργούς που έχουν κατακλύσει τον παγκόσμιο τόπο με κάτι δημιουργήματα τόσο πολύ τεχνητά, τόσο γεμάτα από ωραία λόγια, λόγια, όμως, που ουδεμία σχέση έχουν με τη ζωική πραγμάτωσή τους; Ε; Και το θέμα μας, επίσης, κύριε Δαμίγο, για να πάμε επιτέλους και στην καρδιά του θέματος, είναι: Γιατί τη σκοτώσατε αυτή την ποιήτρια; Τι ήταν αυτό που σας φόβισε τόσο πολύ και, χωρίς καθόλου να το σκεφτείτε, πήρατε ένα πιστόλι και, δίχως δεύτερη σκέψη, τη ρίξατε νεκρή στο πάτωμα; Τι ακριβώς φοβηθήκατε; Γιατί μη μου πείτε, σας παρακαλώ πολύ, ότι υπάρχει φόνος που να μην υποκινείται κατά βάθος από το συναίσθημα του φόβου! Τι ακριβώς ήταν αυτό που σας φόβισε; Το ότι επρόκειτο για κάποια ομότεχνή σας; Μια απειλή σαν να λέμε; Χμ… Τα συνηθίζετε κάτι τέτοια εσείς οι συγγραφείς… εσείς οι καλλιτέχνες… να σκοτώνετε ο ένας τον άλλον… και μη μου πείτε ότι δεν συμβαίνει αυτό στην πιάτσα σας, και εάν σας ενοχλεί η λέξη πιάτσα, μπορώ να την αντικαταστήσω με τη λέξη κύκλο, μη μου πείτε λοιπόν ότι δεν συμβαίνουν τέτοια πράγματα, γιατί θα είναι ένα ψέμα, ένα τεράστιο ψέμα, αυτό κάνετε όλοι σας, και τι σημασία έχει εάν το κάνετε στον ύπνο ή στον ξύπνο σας; Το κάνετε γιατί κατά βάθος θα θέλατε η Τέχνη να είναι αποκλειστικά δική σας και μόνο δική σας, θα θέλατε το όνομά σας και μόνο το δικό σας όνομα, να είναι συνδυασμένο με την Τέχνη, ή, τουλάχιστον, να είναι το δικό σας όνομα αυτό που φιγουράρει πρώτο πρώτο σε σχέση με την Τέχνη –μερικές φορές συμπεριφέρεστε σαν κάτι τραγουδιστές που τραγουδάνε σε μπουζουξίδικα της παραλιακής, ποιανού το όνομα θα μπει πρώτο και ποιανού δεύτερο και ποιανού τρίτο στη μαρκίζα;– και μη μου κοκκινίζετε άλλο, σας παρακαλώ, και μου πάθετε τίποτα, ναι, σωστά σκέφτεστε ότι μιλάω υπερβολικά αυτήν τη στιγμή, επίτηδες το κάνω, συνειδητά το κάνω, για να σας ερεθίσω, αυτός είναι ο σκοπός μου, ναι, ασφαλώς, και αυτό θέλετε ο καθένας ξεχωριστά εξ υμών, να είστε ο καλύτερος στην Τέχνη, αλλά ξέρετε κάτι, κύριε Δαμίγο;»
Στο σημείο αυτό ο κύριος Ανακριτής σταμάτησε για λίγο, ύστερα έστριψε ξανά το μουστάκι που δεν είχε, και έπειτα συνέχισε:
«Η Τέχνη είναι πολύ μεγάλη πόρνη, είναι μια πόρνη πολυτελείας και, όπως κάθε πόρνη πολυτελείας που σέβεται τον εαυτό της, μολονότι πηγαίνει ακατάπαυστα με μπόλικους, ο πιο αγαπημένος της αποδεικνύεται τελικά αυτός που θα της εκχωρήσει και τα περισσότερα από τον εαυτό του, αυτός που θα της παραδοθεί με όσο πιο ολοκληρωτικό τρόπο γίνεται, είναι μια πόρνη πολυτελείας που δεν διψάει για χρήματα αλλά διψάει και πεινάει για κάτι άλλο. Διψάει και πεινάει για τον τεμαχισμό σου, διψάει και πεινάει να σε βλέπει να διαλύεσαι σε κομματάκια και μετά να σε ρουφάει κομμάτι κομμάτι, και τα λοιπά και τα λοιπά. Και για να επανέλθω, γιατί ίσως και να ξέφυγα λιγάκι, αν και κατά βάθος νομίζω ότι καθόλου δεν ξέφυγα, αυτό κάνετε όλοι σας, και τι σημασία έχει εάν το κάνετε στον ύπνο ή στον ξύπνο σας; Καμία σημασία δεν έχει, κατά βάθος αυτό επιθυμείτε, αυτό, ναι, γιατί όλοι θέλουμε να είμαστε μοναδικοί, όλοι μας θέλουμε να είμαστε ανυπέρβλητοι σε αυτό που κάνουμε, όλοι ανεξαιρέτως… όλοι… ακόμα κι εγώ, ναι, ακόμα κι εγώ που δεν είμαι καλλιτέχνης με τη στερεοτυπική σημασία της λέξης, ξέρετε πόσο πολύ θα ήθελα να είμαι ο καλύτερος, ξέρετε πόσο πολύ θα ήθελα να είμαι ο πιο διάσημος ντετέκτιβ όλου του Κόσμου; Ξέρετε πόσο πολύ θα ήθελα να είμαι… να είμαι τόσο διάσημος που ακόμα κι αυτός ο Ηρακλής Πουαρό –τι κι αν δεν πρόκειται για υπαρκτό πρόσωπο αλλά για το δημιούργημα αυτής της σατανικά ευφυούς Κυρίας που τον δημιούργησε!–, ξέρετε πόσο πολύ θα ήθελα να είμαι τόσο διάσημος που ακόμα κι αυτός ο Ηρακλής Πουαρό και το μαύρο μουστάκι του, καθώς και όλοι οι ηθοποιοί που, κατά καιρούς, τον έχουν υποδυθεί στο σινεμά ή στο θέατρο, να μη φτουράνε μία μπροστά μου;»
Πάρα πολύ μεγάλη παύση.
«Λοιπόν; Θα μου απαντήσετε, σας παρακαλώ; Θα ψελλίσετε κάτι ή θα συνεχίσετε να στέκεστε ασάλευτος και γυμνός σαν φοβισμένη οχιά; Σαν αναποφάσιστη οχιά; Σαν οχιά που δεν είναι ακόμη σίγουρη εάν απλά και μόνο θα με δαγκώσει ή εάν, εκτός από το δάγκωμα, θα μου χύσει… θα μου χύσει και το δηλητήριό της;»
