Έντεκα κομμάτια πρόζας και ένα θεατρικό έργο με τον τίτλο Ζωντανές εικόνες. Όλα περιστρέφονται γύρω από την Αγία Πετρούπολη, σαν να συμβαίνουν σε ένα φανταστικό μέρος, ακόμα κι όταν βρισκόμαστε στη Μασαχουσέτη, στο Σαν Φρανσίσκο ή στη Σιβηρία, και αντιμετωπίζουμε την παιδική ηλικία, την πρώτη αγάπη ή κάποια οδυνηρή απώλεια.
Ο Μόισεϊ και η Αντονίνα εργάζονται στο Ερμιτάζ, το οποίο γίνεται και το τελευταίο τους καταφύγιο τον χειμώνα του 1941. Υπομένοντας το κρύο και την πείνα, στην αρχή απαγγέλλουν ποίηση, αφηγούνται το παραμύθι της Βασίλισσας του χιονιού, αναπαριστούν πίνακες του Ρέμπραντ. Όταν προσπαθούν να θυμηθούν ένα τραγούδι, οι φωνές τους τούς εγκαταλείπουν. Οι συζητήσεις τους σταδιακά περιορίζονται σε απλές, βασικές κουβέντες. Όλα αυτά αποτελούν την «αποτύπωση φωνών» αληθινών ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους στην πολιορκία του Λένινγκραντ.
Η ποιητική γλώσσα της Πολίνα Μπαρσκόβα μας καλεί να παραστούμε κι εμείς σ’ αυτές τις αποσπασματικές εικόνες, που αντλούν από τη ζωή και την τέχνη για να αποδώσουν μια εμπειρία προσωπικού τραύματος, τοποθετημένες η καθεμία στο ευρύτερο πλαίσιο της ιστορίας.
Συνυφαίνοντας προσωπικές και πολιτισμικές αναμνήσεις, αψηφά τους κλασικούς τρόπους αφήγησης, όχι προγραμματισμένα, αλλά με βάση μια υπαρξιακή εμπειρία. (Από τον εκδότη)

Στα Κινηματογραφικά ποιήματα του Ντέγιαν Τραϊκόσκι παρακολουθούμε καρέ καρέ τις διαδρομές των εραστών που επιστρέφουν τη ζωή και την τέχνη στην αρχική τους διάσταση: τη μυθική - εκεί όπου ο λόγος γεμίζει από εικόνες και οι εικόνες γεμίζουν από νόημα, ενώ η χαρά και ο πόνος αγκαλιάζονται.

Φιλί
Όπως εκείνο
Της λεωφόρου και των ελαστικών.

Φαίνεται πως
Θα ματώσει
Από την εγγύτητα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα έργο-ταξίδι στη φύση της γυναίκας και στα πάθη της. Οι τέσσερις παντοδύναμες Μοίρες -Κλωθώ, Άτροπος, Λάχεσις και Τύχη- δουλεύουν αδιάκοπα. Γίνονται ένα με τις γυναίκες τις ζωές των οποίων καθορίζουν. Γυναίκες που υπέφεραν, έζησαν και πέθαναν καταπιεσμένες. Γίνονται η Οφηλία, η Μήδεια, η Φαίδρα, η Κασσάνδρα. Μιλούν, φωνάζουν, σωπαίνουν και θρηνούν για εκείνες. Μα το νήμα δεν σταματά ποτέ να κάνει τη δουλειά του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κουράστηκα να περπατώ σ’ αυτήν τη χώρα
Είναι καιρός να λογαριάσουμε τα χρόνια μας
Και να μιλήσουμε με την ψυχή μας σαν να πίναμε νερό
Γιατί αύριο μπορεί και να ’ναι αργά, χωρίς να μπορούμε
Να πούμε πλέον τα δικά μας λόγια, προχθές
Ένα ποίημα μ’ έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια
Και τράβηξε για τη θάλασσα όπως οι νεογέννητες χελώνες

Πιο πέρα το δάσος με τα θαμμένα πεύκα που, δεν μπορούσαν
Να μαζέψουνε το φως του απογεύματος και οι μαυρόγυπες
Δεν βρίσκαν’ τις φωλιές τους και μαύροι κύκνοι το ποτίζανε
Καθώς περνούν τα χρόνια λιγόστεψαν οι φωνές
Του φθινοπώρου, βλέπεις τη θάλασσα με άλλα μάτια
Το αποτύπωμά σου στην άμμο γίνεται βαρύ, όλο και πιο βαρύ
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Βίκτορ Μολίνα, ένα αγόρι που μεγάλωσε στο Ιλόκος των Φιλιππίνων με τη μητέρα και τον αδερφό του, ένιωσε τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα γύρω στην ηλικία των δέκα. Για ένα άλλο αγόρι. Τώρα, στα σαράντα του χρόνια, μοιράζεται το ταξίδι της ζωής του, ένα ταξίδι με ενδιάμεσους σταθμούς τα ηθικά διλήμματα, την απώλεια, την προσωπική αφύπνιση.
Οι "Χαρταετοί μέσα στη νύχτα", ένα queer αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του συγγραφέα Μπλέιζ Κάμπο Γκακόσκος, είναι ένα βιβλίο συγκινητικό, πολυσύνθετο και μοναδικό, όπως άλλωστε και κάθε ταξίδι αυτεπίγνωσης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)