Η Μαντώ Μάκκα μας συστήθηκε πρόσφατα με τη συλλογή διηγημάτων της «Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νίκας. «Αυτά που «ποτίζουν» το είναι μας δεν τα ορίζουμε», σημειώνει, μεταξύ άλλων.
Επιμέλεια: Ευλαλία Πάνου
Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε για σας;
Το «Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια» είναι λιτό αλλά βαρύ συνάμα. Μιλάει για τις μάχες που όλοι μας δίνουμε καθημερινά. Κάθε άνθρωπος με τους δικούς του δαίμονες. Διαζύγιο, απώλεια, μοναξιά, άνοια, παιδική και γυναικεία κακοποίηση, πείνα, δωρεά οργάνων, εθισμός κ.ά. Το νόημα δεν είναι ένα, είναι πολλά. Το κυριότερο ίσως είναι να μην τα παρατάμε στα «λεμόνια» που η ζωή μας μοιράζει δίχως μέτρο.
Είμαι εκ φύσεως αισιόδοξος άνθρωπος, επομένως θέλω να πιστεύω ότι όλοι κάτι προσφέρουμε.
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας. Τι το καινούριο φέρνει;
Είναι σα να λέμε ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη; Με αυτή τη λογική γιατί γεννιούνται παιδιά σε έναν κόσμο όπου μαίνονται πόλεμοι, ιοί, πείνα; Είμαι εκ φύσεως αισιόδοξος άνθρωπος, επομένως θέλω να πιστεύω ότι όλοι κάτι προσφέρουμε. Τώρα για το τι φέρνω εγώ στον χώρο του βιβλίου, νομίζω ότι θα πρέπει να απαντήσουν όσοι διάβασαν τα «λεμόνια» μου. Εγώ το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι τα έγραψα από την καρδιά μου και ίσως και για αυτό αγαπήθηκαν τόσο.
Το «Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια» δεν γράφτηκε με σκοπό την έκδοση.
Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι».
Το «Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια» δεν γράφτηκε με σκοπό την έκδοση. Ασυνείδητα αποτύπωσα στο χαρτί όλα αυτά που, αγνοώντας τα, μας κλέβουν την ανθρωπιά. Χωρίς καμία διάθεση διδαχής, ίσως όμως με μια νότα αφύπνισης, για να βγούμε από την αδράνεια και την αδιαφορία για τα μικρά και μεγάλα «εγκλήματα» που διαπράττουμε καθημερινά οι ίδιοι, που βλέπουμε να συμβαίνουν γύρω μας και τα προσπερνάμε, χαμένοι στις προσωπικές μας ανάγκες και επιδιώξεις.
Βέβαια, στο δεύτερό μου βιβλίο που θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις Εκδόσεις Νίκας, ενώ συνειδητά πλέον έγραφα βιβλίο, πάλι επέλεξα οι ιστορίες μου να μιλούν πρώτα σε εμένα και όχι τόσο το αν θα αρέσουν στον αναγνώστη. Θέλω να πιστεύω ότι ο κόσμος θα το αγαπήσει και αυτό όπως και τα «λεμόνια».
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες -κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.- τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους.
Η τέχνη μιμείται τη ζωή και η ζωή την τέχνη. Πέρα από γραφιάς, ζωγραφίζω και δημιουργώ κοσμήματα από βότσαλα. Πέρα από αναγνώστρια, αγαπώ το θέατρο, τον κινηματογράφο και τη μουσική, άρα αναπόφευκτα όλα αυτά με επηρεάζουν. Νομίζω όμως ότι αυτή η συναλλαγή γίνεται ασυνείδητα. Αυτά που «ποτίζουν» το είναι μας δεν τα ορίζουμε. Ο Πάμπλο Πικάσο είχε πει ότι η «Η τέχνη είναι ένα ψέμα που μας βοηθάει να ανακαλύψουμε την αλήθεια». Πρωτίστως τη δική μας και ίσως έτσι να μπορέσουμε να δούμε και λίγο παραέξω.
Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;
Η αλήθεια είναι ότι έχω ακούσει ιστορίες «απείρου κάλλους» και απίστευτων χαμένων χρηματικών ποσών. Θεωρώ ότι είμαι πολύ τυχερή διότι αρθρογραφώντας στο περιοδικό Ewoman γνώρισα τη συγγραφέα και επιμελήτρια Στεύη Τσούτση. Παρακολουθώντας μαθήματα δημιουργικής γραφής στο εργαστήρι της απέκτησαν σάρκα και οστά τα «λεμόνια» μου. Η ίδια μου πρότεινε τις Εκδόσεις Νίκας για αξιολόγηση του βιβλίου μου. Ο εκδότης μου, Νικόλαος Νίκας, πίστεψε σε μένα και το έργο μου και με «προστάτευσε» από το να γίνω και εγώ μια ιστορία ανέκδοτης τρέλας.
