Η Γιάννα Γιαννοπούλου μας συστήθηκε πρόσφατα με το μυθιστόρημά της «Χαλιούρω» (εκδ. Γραφή).
Επιμέλεια: Book Press
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;
Δεν είχα στο μυαλό μου ότι θα γίνω συγγραφέας. Απλώς είχα την ανάγκη να καταγράψω μια ιδιαίτερη εποχή που σημάδεψε τη γενιά μου. Λίγο μακρινή για τους σημερινούς νέους -τα εγγόνια μας δηλαδή-, αλλά ταυτόχρονα τόσο κοντινή και καθοριστική για τα σημερινά τεκταινόμενα.
Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε γι’ αυτό;
Στους συνομήλικους, σαν μια ανάμνηση, ίσως νοσταλγική της νεανικής τους ηλικίας. Στους σαραντάρηδες-πενηντάρηδες, ίσως σαν μια ευκαιρία να γνωρίσουν περισσότερο τους γονείς τους και τον αγώνα τους να εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον για τους ίδιους και τα παιδιά τους.
Όμως θέλω να πιστεύω ότι το μεγαλύτερο ενδιαφέρον αφορά τη σημερινή νεολαία. Η Χαλιούρω έχει τη χροιά ιστορικής καταγραφής. Για να αναγνώσουμε το παρόν, έχει σημασία να ανατρέχουμε στο παρελθόν, να γνωρίζουμε από πού ερχόμαστε. Έτσι όπως εξελίσσεται ραγδαία ο κόσμος με την ψηφιακή τεχνολογία, οι νέοι εκτινάσσονται με φόρα στον αέρα, νιώθουν μετέωροι, δυσκολεύονται να κάνουν όνειρα για το μέλλον τους, χάνουν το κουράγιο τους. Όμως πρέπει να διατρέξουν τη ζωή τους, να τη γεμίσουν, να την ζήσουν. Να παλέψουν, με επιμονή και υπομονή, όπως πάλεψε σκληρά και η γενιά των παππούδων και των γιαγιάδων τους, η γενιά που βγήκε μέσα από τις καταστροφές του πολέμου και του εμφύλιου, η γενιά που περιγράφεται μέσα από τη Χαλιούρω.
Το συγγραφικό μου εργαστήρι είναι ένα λάπτοπ, πίσω από ένα παράθυρο, όπου αντικρίζω να ανθίζουν και να καρπίζουν, στην εποχή τους το καθένα, μια αμυγδαλιά, μια ροδιά, μια λεμονιά και μια μουσμουλιά.
Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι». (Ακολουθήσατε κάποια «μέθοδο»; Συμβουλευτήκατε κάποιον; Αυτοσχεδιάσατε; Πώς τα καταφέρατε να μην χαθείτε στον κόσμο των λέξεων;)
Το συγγραφικό μου εργαστήρι είναι ένα λάπτοπ, πίσω από ένα παράθυρο, όπου αντικρίζω να ανθίζουν και να καρπίζουν, στην εποχή τους το καθένα, μια αμυγδαλιά, μια ροδιά, μια λεμονιά και μια μουσμουλιά. Αμέτρητες εικόνες και σκέψεις στριμώχνονται στον εγκέφαλό μου, από εμπειρίες και βιώματα του ογδοηκονταετούς σχεδόν βίου μου και καταλήγουν χωρίς να το καταλαβαίνω στο πληκτρολόγιο. Θα έλεγα ότι ο καλύτερος σύμβουλός μου είναι τα βιβλία, με τα οποία έχω λατρευτική σχέση, από μικρό παιδί και έχουν συμβάλει πολύ σε μια κληρονομική έφεση στο γράψιμο.
Μαγεύομαι από έναν ωραίο πίνακα. Η φαντασία μου περνάει μέσα και πίσω από την εικόνα.
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες -κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.- τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;
Μου αρέσει ο κινηματογράφος. Η εναλλαγή των τοπίων, οι έξυπνοι διάλογοι, η πλοκή του έργου. Λατρεύω τη φύση, τα βουνά. Μαγεύομαι από έναν ωραίο πίνακα. Η φαντασία μου περνάει μέσα και πίσω από την εικόνα. Αγαπώ με πάθος την παραδοσιακή μας μουσική, τα ρεμπέτικα και τα Μικρασιάτικα που τα αγάπησα, από όταν ήρθα και κατοικώ οριστικά στη Λέσβο. Θα ήθελα να είχα μια εξοικείωση με την κλασική μουσική, που δεν είχα την τύχη να τη συναντήσω στη ζωή μου. Όλα αυτά πιστεύω πως λειτουργούν αυτόματα και επηρεάζουν τον τρόπο που μιλώ και γράφω.
Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;
Μόνο καλά λόγια έχω να πω. Η συνεργασία μου με τις εκδόσεις Γραφή και τον κύριο Δημήτρη Σαριγγαλά είναι πολύ περισσότερο από εξαιρετική. Συνέπεια, ειλικρίνεια, ευγένεια, εξαιρετική συνεργασία. Νιώθω τυχερή, τον ευχαριστώ πολύ και του εύχομαι τα καλύτερα.
