Ο Στέλιος Κυπριανού μάς συστήθηκε πρόσφατα με τη συλλογή διηγημάτων του «Βλέποντας εφιάλτες με τα μάτια ανοιχτά» (εκδ. Βακχικόν).
Επιμέλεια: Book Press
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;
Έχεις απόλυτο δίκαιο. Είμαι ακόμα ένας αριθμός. Εμπρός. Γύρνα από την άλλη. Δεν υπάρχει κάτι εδώ κάτω για σένα. Ούτε σοφία, ούτε λύτρωση. Μονάχα σκότος και αίμα. Σταμάτα να κατεβαίνεις τα σκαλιά. Εδώ κάτω θα δεις πράγματα που θα ευχόσουν να μην έβλεπες ποτέ. Γύρνα πίσω, όσο είναι νωρίς.
Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε γι’ αυτό;
Εδώ μέσα υπάρχει μια ιστορία τρόμου για όλους: από ένα άβγαλτο, νεαρό φωτομοντέλο που το τρώει ένας μαύρος μύκητας, μέχρι έναν σκληρό καριόλη στον πόλεμο του Βιετνάμ, και από ένα χήρο γέρο που ζει μονιασμένος στο βουνό με ένα θηρίο ως μια εικοσάχρονη που ξελογιάζει παντρεμένους. Βλέποντας τον κόσμο μέσα από τα μάτια των ποικίλων αυτών χαρακτήρων, ίσως να καταλάβεις πώς σκέφτονται, και από πού προέρχονται. Κάπως έτσι ευελπιστώ να βάλω το λιθαράκι μου για να καλλιεργήσουμε περισσότερη ενσυναίσθηση για τον συνάνθρωπό μας. Αυτό, εξάλλου, είναι το όλο νόημα της καλλιτεχνικής δημιουργίας, και η προσφορά της στο ανθρώπινο είδος. Μα, πάνω από όλα, κύριο μέλημά μου είναι η διασκέδαση της ανάγνωσης, από την πρώτη πρόταση μέχρι το πικρό, αιματοβαμμένο τέλος.
Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι».
Ποτέ δεν έχω συγκεκριμένο πλάνο ή πλοκή. Αρχίζω να γράφω και ακολουθώ τα χνάρια κάθε ιστορίας. Τις αφήνω να μου δείξουν τον δρόμο, και μαλώνω τον εγωισμό μου κάθε φορά που θέλει να παρέμβει με ηθικά κηρύγματα ή επίδειξη εξυπνάδας. Ευτυχώς που έχω και τη γυναίκα μου για σύμβουλο και πρώτο αναγνώστη, και με κρατάει στο μονοπάτι.
Η διαδικασία είναι απλή. Γράφεις. Απορρίπτεσαι. Ματώνεις. Προσπαθείς ξανά. Διαβάζεις, μαθαίνεις, καλυτερεύεις, και σε κάποια φάση αυτός ο φαύλος κύκλος σπάει
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες -κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.- τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;
Με επηρεάζουν τα πάντα: οι «Ιστορίες από την Κρύπτη», τα παλιά βιντεοπαιχνίδια Silent Hill, τόσες και τόσες ταινίες τρόμου, οι αριστοτέχνες του μακάβριου διηγήματος που έχουν σκαλίσει το μυαλό μου με την αιχμηρή τους πένα – Λάβκραφτ, Μπάρκερ, Κινγκ. Μα, το κερασάκι στην τούρτα για μένα είναι η μουσική – από την παγωνιά της μπλακ μέταλ μέχρι τον αλήτικο λυρισμό της χιπ χοπ. Ένας τυχαίος στίχος έχει την δύναμη να πυροδοτήσει τη φαντασία μου και να ξεκλειδώσει νέες ιδέες από το πουθενά – κάτι που συμβαίνει ιδιαίτερα συχνά όταν οδηγώ μονάχος τις νύχτες.
Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;
Η διαδικασία είναι απλή. Γράφεις. Απορρίπτεσαι. Ματώνεις. Προσπαθείς ξανά. Διαβάζεις, μαθαίνεις, καλυτερεύεις, και σε κάποια φάση αυτός ο φαύλος κύκλος σπάει, και κρατάς ένα τυπωμένο βιβλίο στα χέρια σου, που το έχεις γράψει εσύ. Και μετά, αρχίζεις να δουλεύεις πάνω στο επόμενο.
