Η Δέσποινα Τσίτουρα μας συστήθηκε πρόσφατα με τη νουβέλα της «Μύγα οικιακή» (εκδ. Βακχικόν).
Επιμέλεια: Book Press
Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε για σας;
Το βιβλίο μου είναι μια νουβέλα εγκλεισμού και αυτογνωσίας. Είκοσι μία ημέρες επιβαλλόμενης καραντίνας, ένα ημερολόγιο και μια γυναίκα που, ενώ περιμένει να περάσει ο χρόνος, καλείται να πάρει αποφάσεις που ανέβαλλε καιρό. Γράφοντας, αναμετριέται όχι μόνο με μια προδοσία και τον εγκλεισμό, αλλά και με τις βεβαιότητες πάνω στις οποίες είχε χτίσει τη ζωή της.
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;
Κάθε νέο βιβλίο έχει αξία, όχι επειδή φιλοδοξεί να ξεπεράσει τα πάντα -πώς θα μπορούσε άλλωστε;- , αλλά επειδή προσφέρει μια μοναδική ματιά στον κόσμο. Η ιστορία μπορεί να έχει ξαναειπωθεί, αλλά όχι με τον δικό μου τρόπο.
Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι».
Το βιβλίο γεννήθηκε μέσα από «ασκήσεις» γραφής σε έναν στενό κύκλο φίλων που συγγράφουν και εκδίδουν τα έργα τους. Δεν ακολούθησα κάποια αυστηρή μέθοδο. Δούλεψα πάνω στον ρυθμό του ημερολογίου κρατώντας μόνο ό,τι υπηρετούσε την εσωτερική διαδρομή της ηρωίδας, μέχρι το κείμενο να αποκτήσει τη δική του, καθαρή φωνή. Οδηγός μου ήταν το ίδιο το κείμενο. Επέστρεφα σε αυτό ξανά και ξανά, αφαιρώντας ό,τι περίσσευε, μέχρι να βρω τον κατάλληλο ρυθμό και να κρατήσω την ουσία καθαρή.
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες -κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.- τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;
Βαθιά. Ο κινηματογράφος και η μουσική, αντικείμενα των σπουδών και των σταθερών αναζητήσεών μου, έχουν διαμορφώσει καθοριστικά τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζω τη γραφή. Από τον κινηματογράφο διδάχθηκα τη δύναμη του βλέμματος, την εκφραστικότητα της παύσης και την αξία της σύνθεσης. Από τη μουσική, τη σημασία του ρυθμού και της σιωπής. Και οι δύο αυτές τέχνες με έμαθαν να σκέφτομαι πέρα από τη λέξη, να δίνω σημασία στο πώς «ακούγεται» και πώς «φαίνεται» μια σκηνή στο μυαλό του αναγνώστη.
Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;
Η πορεία προς την έκδοση είχε αμφιβολίες, αναθεωρήσεις, αναμονή, αλλά και τη χαρά να βλέπω το κείμενο να ωριμάζει. Υπήρξαν ανασφάλειες και στιγμές που πίστεψα ότι το χειρόγραφο θα έμενε για πάντα κλειδωμένο σε έναν ψηφιακό φάκελο. Έστειλα το έργο στοχευμένα εκεί που πίστευα ότι ταιριάζει η αισθητική του και τελικά βρέθηκε ο εκδότης που πίστεψε στην ιστορία μου. Πάνω απ’ όλα, η διαδικασία αυτή ήταν για εμένα ένα σημαντικό μάθημα πίστης στη δουλειά μου.
