Η καινούργια μητέρα, LUCY CLIFFORD

Δημοσιευμένη το 1882 σε μια συλλογή της Clifford με ιστορίες για παιδιά (The Anyhow Stories, Moral and Otherwise), η ιστορία "Η καινούργια μητέρα" τράβηξε εξαρχής την προσοχή. Η επίδρασή της σχετίζεται εν μέρει με τ' ότι εντυπώνεται ως «υβριδική αφήγηση» που, τηρώντας τις συμβάσεις του παραμυθιού, εισάγει ένα τολμηρό στοιχείο απροσδόκητου ζόφου χωρίς διέξοδο - κάτι που έχει επισημάνει και ο Neil Gaiman, αναγνωρίζοντάς την ως βασική επιρροή στη σύλληψη της δικής του «Coraline». Αυτή είναι η ιδιαιτερότητα της Clifford - διαρρηγνύει άφοβα μια σειρά από ταμπού και, τολμώντας να υπαινιχθεί πως η αγάπη της μητέρας παραχωρείται υπό όρους, γνωρίζει όρια και μπορεί ανά πάσα στιγμή ν' αποσυρθεί, ενθέτει αυτομάτως στην όραση τον θάνατο ως κρίσιμη αντιστροφή: τα παιδιά θα πεθάνουν, τα παιδιά κινδυνεύουν κι ενδέχεται να χαθούν. Στη μυθοπλαστική τέχνη της Clifford τρεμοσβήνει η χθόνια λάμψη του μυστικού που δεν είμαστε πρόθυμοι ν' ακούσουμε κι ωστόσο δίνει αίμα στην καρδιά κάθε ιστορίας που αξίζει να ειπωθεί. Η λάμψη που μας τυφλώνει αιφνίδια πριν γλιστρήσουμε στον ύπνο, για να μας προειδοποιήσει πως τα όνειρα είναι δολερά και διόλου ασφαλή και πως ίσως ξυπνήσουμε έντρομοι ξύνοντας ένα δέρμα φλογισμένο από μια κρυφή πληγή που δεν λέει να επουλωθεί. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)