Όταν μια μουγκή ζητιάνα στο Μαρακαΐμπο της Βενεζουέλας περιμαζεύει ένα νεογέννητο από τα σκαλιά μιας εκκλησίας, δεν φαντάζεται το εκπληκτικό πεπρωμένο που περιμένει το ορφανό. Μεγαλωμένος μέσα στην εξαθλίωση, ο Αντόνιο θα εργαστεί ως πωλητής τσιγάρων, αχθοφόρος στις αποβάθρες, υπηρέτης σε μπορντέλο, ώσπου να γίνει, χάρη στην ανεξάντλητη ενεργητικότητά του, ένας από τους διασημότερους χειρουργούς της χώρας του.
Θα τον εμπνεύσει μια απαράμιλλη σύντροφος. Η Άννα Μαρία θα διακριθεί ως η πρώτη γυναίκα γιατρός της περιοχής. Οι δυο τους θ' αποκτήσουν μια κόρη που θα της δώσουν το όνομα του έθνους τους: Βενεζουέλα. Σημαδεμένη από το όνομά της όσο κι από τη νοτιοαμερικανική καταγωγή της, η κοπέλα έχει μάτια μόνο για το Παρίσι. Όμως ποτέ δεν αφήνουμε στ' αλήθεια τους δικούς μας.
Στο τετράδιο του Κριστόμπαλ, τελευταίου κρίκου αυτής της αλυσίδας, θα ενωθούν επιτέλους οι χίλιες ιστορίες μιας οικογένειας που δεν έμοιαζε με καμιά.
Σε αυτό το οικογενειακό έπος με τους αξέχαστους χαρακτήρες, ο Μιγκέλ Μπονφουά φιλοτεχνεί την ολοζώντανη τοιχογραφία μιας δυναστείας που η μοίρα της συνυφαίνεται με τη μοίρα της Βενεζουέλας.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Δημοσιευμένη το 1882 σε μια συλλογή της Clifford με ιστορίες για παιδιά (The Anyhow Stories, Moral and Otherwise), η ιστορία "Η καινούργια μητέρα" τράβηξε εξαρχής την προσοχή. Η επίδρασή της σχετίζεται εν μέρει με τ' ότι εντυπώνεται ως «υβριδική αφήγηση» που, τηρώντας τις συμβάσεις του παραμυθιού, εισάγει ένα τολμηρό στοιχείο απροσδόκητου ζόφου χωρίς διέξοδο - κάτι που έχει επισημάνει και ο Neil Gaiman, αναγνωρίζοντάς την ως βασική επιρροή στη σύλληψη της δικής του «Coraline». Αυτή είναι η ιδιαιτερότητα της Clifford - διαρρηγνύει άφοβα μια σειρά από ταμπού και, τολμώντας να υπαινιχθεί πως η αγάπη της μητέρας παραχωρείται υπό όρους, γνωρίζει όρια και μπορεί ανά πάσα στιγμή ν' αποσυρθεί, ενθέτει αυτομάτως στην όραση τον θάνατο ως κρίσιμη αντιστροφή: τα παιδιά θα πεθάνουν, τα παιδιά κινδυνεύουν κι ενδέχεται να χαθούν. Στη μυθοπλαστική τέχνη της Clifford τρεμοσβήνει η χθόνια λάμψη του μυστικού που δεν είμαστε πρόθυμοι ν' ακούσουμε κι ωστόσο δίνει αίμα στην καρδιά κάθε ιστορίας που αξίζει να ειπωθεί. Η λάμψη που μας τυφλώνει αιφνίδια πριν γλιστρήσουμε στον ύπνο, για να μας προειδοποιήσει πως τα όνειρα είναι δολερά και διόλου ασφαλή και πως ίσως ξυπνήσουμε έντρομοι ξύνοντας ένα δέρμα φλογισμένο από μια κρυφή πληγή που δεν λέει να επουλωθεί. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ποιο ήταν το όραμα που έκανε τον πρωτοπόρο της κατάκτησης του διαστήματος Βέρνερ φον Μπράουν να χαμογελάσει, καθώς περνούσε στην ανυπαρξία τον Ιούνιο του 1977, νικημένος από τον καρκίνο;
Πώς έληξε το ταξίδι προς αναζήτηση έρωτα του ολομόναχου Νταν, του μονήρη φυσητήρα που για δεκαετίες παρακολουθούσαν οι επιστήμονες κατά τις περιπλανήσεις του στους ωκεανούς του πλανήτη, στα νερά του Κρητικού πελάγους;
Ποιο αμαρτωλό μυστικό έκρυβε ο μαύρος ασφόδελος, το παράξενο λουλούδι που στοίχειωσε ένα ολόκληρο νησί, σαν προάγγελος κακής τύχης και φορέας συλλογικής ενοχής;
Μια σειρά από μικρές και πολύ μικρές ιστορίες που μας ταξιδεύουν στον Άρη, στα ερωτικά πεδία των θαλασσών της Γης και στα μυστήρια των δυτικών Κυκλάδων, μεταφέροντας τον ανεπαίσθητο ψίθυρο του αινιγματικού και του ανεξήγητου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Εμπνευσμένα από ένα αληθινό γεγονός, τα Σάπια λε μόνια είναι ένα αιρετικό μυθιστόρημα που πραγματεύεται τις έννοιες της ταυτότητας και της προδοσίας σε μια μικρή μικρασιάτικη κοινωνία, τη Μερσίνα της Κε λικίας. Ένας τρόφιμος του γηροκομείου του Μπαλουκλή της Κωνσταντινούπολης αφηγείται την ιστορία της βιαιότητας του μητροπολίτη Δαμιανού Μανσούρ από τη Μερσίνα το 1905, κατά τη διάρκεια της οποίας οι Μερσινιώτες του επιτίθενται με όλα τα διαθέσιμά τους όπλα: λεμονόκου. κλούβια αυγά, και κουτσο-μπολιό. Η πλοκή είναι γεμάτη χιούμορ, έρωτα και συγκρούσεις, καθώς οι δημογέροντες της Μερσίνας και ταφέρνουν, στους λίγους μήνες που ο Μανσούρ μένει στην πόλη τους, να τον εξαπατήσουν αισχρά. Με τη γλώσσα πυκνή και ποικίλη, η ιστορία καλπάζει προς τη μυστήρια εξαφάνιση του Μανσούρ και τη δύση του κοσμοπολιτισμού της Μικράς Ασίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Η Μάριγκολντ ήταν απορροφημένη στο βιβλίο της· είχε φτάσει στο γράμμα Δ». Έτσι ξεκινάει το τελευταίο και το μοναδικό έργο της Λουίζ Γκλικ γραμμένο εξολοκλήρου σε πρόζα "Μάριγκολντ και Ρόουζ", στο οποίο η ποιήτρια εξερευνά, μέσω μιας μοναδικής και τολμηρής οπτικής γωνίας, τον εσωτερικό κόσμο δύο δίδυμων κοριτσιών με πολύ διαφορετικές προσωπικότητες, κατά το πρώτο έτος της ζωής τους. Αν η Μάριγκολντ είναι εύθραυστη, σιωπηλή και εσωστρεφής, η Ρόουζ είναι προστατευτική, θορυβώδης και κοινωνική. Κι ενώ οι δίδυμες δεν ξέρουν ακόμη να μιλάνε και κοιτάζουν η μία την άλλη σαν εγκληματίες πίσω από τα κάγκελα των κρεβατιών τους, σίγουρα όμως ξέρουν να σκέφτονται και να επικοινωνούν μεταξύ τους με τη μυστηριώδη γλώσσα των συναισθημάτων. Και οι δύο τους αντιδρούν, καθεμία με τον δικό της τρόπο, στις καθημερινές ρουτίνες, στη συμπεριφορά των ενηλίκων, στο μυστήριο του χρόνου και της γλώσσας, και στις απώλειες που σηματοδοτούν την ανθρώπινη ύπαρξη. Μέσα από αυτόν τον μικρόκοσμο του πρώτου έτους της ζωής, η Λουίζ Γκλικ μάς μεταφέρει στο αίνιγμα της παιδικής μας ηλικίας μέσω μιας μαγικής γλώσσας που αποκαλύπτει πλήρως τη ζωντάνια του χιούμορ και της τρυφερότητάς της, και είναι ικανή να μας ξαναδώσει το βλέμμα της αθωότητας. Προκαλώντας τα όρια του λόγου και της γραφής, προσπαθεί να μας δείξει πώς ο σιωπηλός κόσμος του πρώτου έτους της ζωής είναι στην πραγματικότητα η βαθιά πηγή κάθε πεπρωμένου. «Κοιτάμε τον κόσμο μια φορά, στην παιδική ηλικία», είχε γράψει η ποιήτρια στο Meadowlands, και αυτή η ματιά είναι ακριβώς η ραχοκοκαλιά ενός βιβλίου που αψηφώντας κάθε κατηγοριοποίηση διατηρεί παράλληλα τη δύναμη της ποίησής της. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)