Η άκρα δεξιά τρίζει τα δόντια της σε όλη την Ευρώπη, επιβάλλοντας την αφήγηση και το λεξιλόγιό της στις κάλπες όπως και στις συνειδήσεις. Υπάρχει ακόμη καιρός για να αναστραφεί αυτή η τάση; Ναι, απαντά η δημοσιογράφος Σαλομέ Σακέ (Salome Saque), αρκεί να κατανοήσουμε τον μηχανισμό αυτής της εξέλιξης και να αντιδράσουμε γρήγορα.
Η Σαλομέ Σακέ εκκινεί από μια αδιαμφισβήτητη διαπίστωση: το ανθρωπιστικό, κοινωνικό μοντέλο των δυτικών κοινωνιών, το οποίο δεν έχει αντίστοιχο στον υπόλοιπο κόσμο, βρίσκεται σε κίνδυνο. Η δημοσιογράφος και συγγραφέας δεν αρκείται, ωστόσο, να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου. Παρουσιάζει, με ακρίβεια και βάθος, την έκταση του φαινομένου και υπογραμμίζει τον επείγοντα ρόλο που οφείλει να αναλάβει σήμερα ο κάθε πολίτης.
Στο όνομα του κοινού καλού, των ελευθεριών και της αλληλεγγύης, στο όνομα των κλιματικών προκλήσεων που αντιμετωπίζουμε, είναι άμεση ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε τι μας ενώνει ως πολίτες και να σηκώσουμε ψηλά το κεφάλι. Αποκηρύσσοντας κάθε μορφή βίας, πρέπει να αναζωογονήσουμε τη δημόσια συζήτηση, να συμμετέχουμε στην κοινωνία των πολιτών, να ενισχύσουμε τον ανεξάρτητο Τύπο, να εμπιστευτούμε τη δημοκρατία, να ξαναβρούμε την ευγένεια των καταστατικών μας αρχών, να τις σεβαστούμε και να τις υπερασπιστούμε.
Το κείμενο της Σαλομέ Σακέ, αναθεωρημένο και εμπλουτισμένο από τη συγγραφέα μετά την πρώτη του έκδοση, μας καλεί να αγανακτήσουμε και να αντισταθούμε, προσφέροντας παράλληλα έναν οδηγό πορείας για ένα μέλλον με ελπίδα, δημοκρατία και αξιοπρέπεια. Το βιβλίο της γνώρισε μεγάλη ανταπόκριση από το γαλλικό κοινό: παρέμεινε επί 45 και πλέον εβδομάδες μεταξύ των ευπώλητων στην κατηγορία του δοκιμίου και έως σήμερα έχει πουλήσει πάνω από 350.000 αντίτυπα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κι όμως αυτό δεν είναι ένα βιβλίο για την απώλεια. Ούτε για τη μνήμη. Αφού έτσι κι αλλιώς ο χρόνος μας είναι κυκλικός και διάσπαρτος. Είναι η ιστορία του Ηλία και ενός κουταβιού, του Θύμιου, στην Αθήνα της κρίσης, έναν φριχτά ζεστό Αύγουστο. Αλλά είναι και η ιστορία του Νικήτα, ενός αστυνόμου σε λίμπο. Είναι οι διαδρομές τους σε μια άδεια πόλη και η διασταύρωση των ενοχών τους.
Πού πάνε τα νεκρά παιδιά; Κάποιοι λένε ότι δεν φεύγουν ποτέ από το σπίτι τους. Ότι τριγυρνάνε στα άδεια δωμάτια. Οι ποιητές τα βάζουν να στοιχειώνουν τους στίχους τους. Οι γονείς τους, που μένουν πίσω, παλεύουν με τα μάρμαρα στα μνήματα. Κι εμείς οι άλλοι μένουμε μετέωροι κι αμήχανοι μπροστά στις ιστορίες τους.
Στις ιστορίες του Νικόλα και του Γιάννου. Των παιδιών που περιδιαβάζουν στις μνήμες.
Ένας Αύγουστος, ένας σκύλος, όχι, λάθος, ένα κουτάβι και η αναζήτηση μιας στέγης. Και οι τυχαιότητες που διαφεντεύουν τη ζωή όλων.
Πού πάνε τα νεκρά παιδιά ντάλα καλοκαίρι σε μια πρωτεύουσα που λιώνει από τον ήλιο που τη μισεί/λατρεύει; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

O δηλητηριαστής συνεπήρε το συλλογικό φαντασιακό των βικτωριανών ως ο πιο προσφιλής απόηχος της γοτθικής κουλτούρας που τους καθόρισε, φιλοδωρώντας με μια πρόσθετη χροιά εκλέπτυνσης την ευγενή τέχνη του φόνου. Ο Ουάιλντ σκιαγράφησε ευφυώς την περσόνα του θέματός του ως μετενσάρκωση του gothic villain, με δεδομένο ότι στην ιστορία του διαπλέκονται όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τις αφηγήσεις του είδους (μολυσμένος οικογενειακός ιστός, προδοσία, απληστία, γοητεία και εξαπάτηση, ίντριγκες για την υφαρπαγή περιουσίας, εμπλοκή με τον νόμο). Τον αναδεικνύει σε μαύρο άγγελο της γοτθικής μυθιστορίας -εξεγερμένο ρομαντικό, μελαγχολικό δήμιο και περιούσιο θύμα μιας οριστικής απομάγευσης του κόσμου-, στις αισθητικές εκβολές και καταβολές του οποίου συναντιούνται ο beau tenebreux του Amadis de Gaule, ο λόρδος πιερότος του Λαφόργκ και ο δολοφονικός δανδής του Μπωντλαίρ ή του Ωρεβιγύ που, επιδιδόμενος σε μια διαβολική flanerie, σουλατσάρει στα βουλεβάρτα της γαλλικής πρωτεύουσας μεταμορφώνοντας την πραγματικότητα με την ακρίβεια και την ορμή εικονοκλάστη αλχημιστή. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ο Ουάιλντ είναι από εκείνους τους happy few που δεν χρειάζονται την αποδοχή του κριτικού - και, μερικές φορές, ούτε καν την αποδοχή του αναγνώστη, καθώς η απόλαυση που μας χαρίζει είναι διαρκής και ακαταμάχητη». (Jorge Luis Borges)

Στο διήγημα "Η θεία του Σίτον" η αφήγηση ξεδιπλώνεται και σαν λεπτομερής σπουδή χαρακτήρων, ενώ εκτυλίσσεται «στο νοσηρό περιβάλλον ενός υποχθόνιου βαμπιρισμού», όπου ο ντε λα Μέαρ, μέσα από ένα πανίσχυρο θηλυκό αρχέτυπο -τη γριά μάγισσα της λαογραφικής και ευρύτερης λογοτεχνικής παράδοσης-, εξερευνά την ιδέα της «τερατώδους μητέρας» και κατ' επέκταση του «τερατώδους θηλυκού», ανασυστήνοντας την ατμόσφαιρα του βικτωριανού «οικιακού γοτθικού». [...]
Στη μυθοπλασία του το σπίτι παραχωρεί τη θέση του σ' ένα απειλητικό οικοδόμημα-μαυσωλείο που αποκαλύπτεται σταδιακά ως φορέας ενός προϊστορικού Κακού, η εστία ως ιερό καταφύγιο υπονομεύεται, αποδεικνύεται αφιλόξενη και νοσογόνος και εντός της ένα παιδί χωρίς γονείς, παγιδευμένο και αδοήθητο, συγκρούεται με μια ενήλικη, υποκατάστατη γονεϊκή φιγούρα που επιθυμεί τον αφανισμό του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Η γλώσσα του Ουόλτερ ντε λα Μέαρ θυμίζει ψιθυριστό ξόρκι για τη διάνοιξη της πρόσβασης στα φαντάσματα του νου» (T.S. Eliot)

«Είναι ένας από τους ελάχιστους για τους οποίους το εξωπραγματικό υφίσταται ως εναργής, αδιαμφισβήτητη παρουσία, εξού και διαθέτει την ικανότητα να εμποτίζει τις περιστασιακές μελέτες του περί φόβου με την ένταση που συνιστά αποκλειστικό γνώρισμα του σπάνιου αριστοτέχνη». (H.P. Lovecraft)

Το καλοκαίρι άρχιζε όταν έφυγα για να ψάξω νεράιδες στις ακτές του Ατλαντικού. Δεν πιστεύω πως υπάρχουν. Κανένα κορίτσι με φτερά δεν πετάει με κοντή φουστίτσα πάνω από πηγές. Ο κόσμος έχει αδειάσει από την παρουσία τους. Τον 12ο αιώνα, οι άνθρωποι κυκλοφορούσαν μέσα σε οπτασίες. Ένας χλωμός Βέλγος, ο Μαίτερλινκ, είχε πει: «Παράξενοι που 'ναι οι άνθρωποι... Από τότε που πέθαναν οι νεράιδες, δεν βλέπουν πια τίποτα και δεν υποψιάζονται τίποτα».
Η λέξη νεράιδα σημαίνει κάτι άλλο. Είναι μια ιδιότητα του πραγματικού που φανερώνεται από μια προδιάθεση του βλέμματος. Υπάρχει ένας τρόπος να συλλαμβάνεις τον κόσμο και να διακρίνεις το θαύμα του. Η αντανάκλαση του ήλιου στη θάλασσα, το θρόισμα του ανέμου στα φύλλα μιας οξιάς, το αίμα στο χιόνι και η σταγόνα που σχηματίζεται στη γούνα ενός ζώου: εκεί βρίσκονται οι ΝΕΡΑΙΔΕΣ νεράιδες.
Αντικρίζουμε τον κόσμο με σεβασμό. Και εμφανίζονται. Ξαφνικά, ένα σήμα. Αναδύεται η ομορφιά μιας φιγούρας. Δίνω το όνομα νεράιδα σ' αυτή την ανάδυση.
Τα ακρωτήρια της Γαλικίας, της Βρετάνης, της Κορνουάλης, της Ουαλίας, της νήσου Μαν, της Ιρλανδίας και της Σκοτίας σχημάτιζαν ένα τόξο. Από τη θάλασσα, θα πήγαινα να ενώσω τούτα τα κομματάκια. Σ' αυτή την καμπύλη, σίγουρα θα βλέπαμε να ξεπροβάλλουν θαύματα.
Καθώς η νύχτα είχε πλακώσει αυτόν τον κόσμο των μηχανών και των τραπεζιτών, έδινα στον εαυτό μου τρεις μήνες για να προσπαθήσω να τις δω. Έφευγα. Με τις νεράιδες. (Συλβαίν Τεσσόν, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Με αφετηρία τη θέση ότι κάθε σχεδίαση είναι μια άσκηση επανασχεδίασης, το παρόν δοκίμιο συστήνεται ως μια απόπειρα να σχεδιαστεί το σώμα της γραφής μέσα από συγκεκριμένες εκπληρώσεις του. Για τις ανάγκες αυτής της εργασίας, το κλασικό ερώτημα περί του καλύτερου δυνατού κόσμου μετασχηματίζεται σε μια αναζήτηση για τα όρια της γραφής. Το βιβλίο δομείται σε μια λογική χρονικής ακολουθίας επτά διακριτών σχεδιαστικών επεισοδίων. Ξεκινώντας από τους Σταντάλ, Μπαλζάκ, Μέλβιλ και Φλωμπέρ στον 19o αιώνα και συνεχίζοντας στον 20ό μέσω του Κόνραντ, του Προυστ και της Γουλφ, σε κάθε μία από τις ενότητες του βιβλίου αναλύεται ένα πρόβλημα σχεδίασης. Με αναφορά στην πλατωνική θεωρία της γραφής και την αριστοτελική ποιητική και κυρίως στη σύγχρονη γαλλική φιλοσοφία και τον τόπο συνάντησης της θεωρίας και της κριτικής της τέχνης και της λογοτεχνίας, το σώμα της γραφής δοκιμάζει τις νέες υποστάσεις του μέσα από τις ανασχεδιάσεις της πολιτικής και της αισθητικής λειτουργίας της γραφής, των αρχιτεκτονικών της περιγραφής και του πραγματικού, της φιλοσοφικής ερμηνείας, της έντασης ανάμεσα σε μυθοπλασία και μυθοποιία, δυνατό και αδύνατο. Αν ο Ρεμπώ, όπως μας λέει ο Ρανσιέρ, θέλησε να γράψει τον αιώνα του, να ολοκληρώσει το σχέδιό του για ένα νέο σώμα, αποδίδοντάς του τη γλώσσα του μέλλοντος, αλλά και αν ο Άουερμπαχ είδε την εξέλιξη της λογοτεχνίας μέσα από μια τυπολογική διαδοχή, το παρόν δοκίμιο επιχειρεί τη σύλληψη της γραφής μέσα από τις ενσαρκώσεις της στην ύλη και τις διαφορετικές εκδηλώσεις της σκέψης, μέσα από την αισθητική λογική και την πολιτική, μέσα από το πεπρωμένο της όπως αυτό σχεδιάζεται τελικά στην αναμέτρηση με τον εαυτό του, την ιστορία, αλλά και με τα πεπρωμένα των άλλων τεχνών. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)