Στις παγωμένες εκτάσεις της Ανταρκτικής, μέσα στη λευκή σιωπή που απλώνεται παντού, τα μέλη μιας γαλλικής αποστολής προσπαθούν να αποσπάσουν δείγματα πάγου από το μεγαλύτερο δυνατό βάθος. Το πάχος του παγόβουνου ξεπερνά τα 1.000 μέτρα και τα βαθύτερα στρώματα υπολογίζεται ότι έχουν σχηματιστεί πριν από 900.000 χρόνια...
Και τότε συμβαίνει κάτι εκπληκτικό: τα μηχανήματα ανίχνευσης καταγράφουν ένα σήμα που προέρχεται από τα έγκατα της γης. Υπάρχει ένας πομπός κάτω από τον πάγο. Η είδηση πέφτει σαν βόμβα. Επιστήμονες και τεχνικοί απ' όλο τον κόσμο έρχονται να τρυπήσουν τον πάγο για να λύσουν το μυστήριο. Αυτό που θα ανακαλύψουν αψηφά τους νόμους του χρόνου και της ανθρώπινης λογικής... Οι παγετώνες κρύβουν το μυστικό ενός υπερεξελιγμένου πανάρχαιου πολιτισμού που καταστράφηκε από την ανθρώπινη αλαζονεία και τη δίψα για εξουσία, αφήνοντας πίσω του, ωστόσο, ένα πολύτιμο δείγμα της ακμής και της ομορφιάς του.
Επιστημονική εποποιία, καταιγιστική περιπέτεια και συνάμα παθιασμένο ερωτικό τραγούδι, το μυθιστόρημα "Οι εραστές του πάγου" του «πατέρα της γαλλικής επιστημονικής φαντασίας» Ρενέ Μπαρζαβέλ κυκλοφόρησε το 1968 και συγκαταλέγεται ανάμεσα στα κλασικά κείμενα του 20ού αιώνα. Παραμένει μία από τις μεγαλύτερες εκδοτικές επιτυχίες της γαλλικής λογοτεχνίας, έχοντας πουλήσει τρία εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Συνέντευξη του Jacques Ranciere - Η ανάγνωση ως επινόηση νέων δυνατοτήτων ζωής

«Αν είναι δυνατή η διατύπωση της ψυχαναλυτικής θεωρίας του ασυνειδήτου, είναι επειδή υπάρχει ήδη, εκτός του αυστηρά κλινικού πεδίου, μια ορισμένη ταυτοποίηση ενός τρόπου του ασυνειδήτου στη σκέψη και επειδή το πεδίο των έργων της τέχνης και της λογοτεχνίας ορίζεται ως το προνομιακό πεδίο ενεργοποίησης αυτού του "ασυνειδήτου". Η δική μου διερώτηση θα αφορά τον τρόπο με τον οποίο η φρουδική θεωρία θεμελιώνεται σε αυτόν τον ήδη υπάρχοντα σχηματισμό της "ασυνείδητης σκέψης", μέσα σε αυτή την ιδέα της σχέσης ανάμεσα σε σκέψη και μη-σκέψη που διαμορφώθηκε και αναπτύχθηκε κυρίως στο εσωτερικό αυτού που αποκαλούμε "αισθητική". Το ζητούμενο είναι να σκεφτούμε τις "αισθητικές" μελέτες του Φρόυντ ως σημεία μιας εγγραφής της αναλυτικής σκέψης της ερμηνείας στον ορίζοντα της αισθητικής σκέψης. Αυτό το εγχείρημα προυποθέτει ασφαλώς μια προκαταρκτική αποσαφήνιση όσον αφορά την ίδια την έννοια της αισθητικής». Jacques Ranciere

Η βασική προβληματική του Ζακ Ρανσιέρ στο "Αισθητικό ασυνείδητο" είναι σαφής. Το ασυνείδητο της ψυχαναλυτικής θεωρίας του Φρόυντ οφείλει τη δυνατότητα ύπαρξής του στον αισθητικό σχηματισμό της σκέψης της τέχνης, έναν νέο τρόπο σκέψης που εμφανίζεται ήδη από τον 18ο αιώνα. Προσεγγίζοντας την αισθητική ως ένα συγκεκριμένο σχηματισμό του πεδίου της τέχνης που σηματοδοτεί ταυτόχρονα ένα μετασχηματισμό στον τρόπο Θεώρησης και προσέγγισης της τέχνης, ο Ρανσιέρ θα δείξει πώς ένας συγκεκριμένος αριθμός αντικειμένων και προνομιακών τρόπων ερμηνείας της φρουδικής θεωρίας είναι συνδεδεμένος με την αλλαγή της κατάστασης αυτών των αντικειμένων μέσα στον αισθητικό σχηματισμό της σκέψης της τέχνης. Οι αναλύσεις του Ρανσιέρ για τον Οιδίποδα, κεντρικό ποιητικό χαρακτήρα στην επεξεργασία της ψυχανάλυσης, θα πλαισιωθούν από τις περιδιαβάσεις του στη λογοτεχνία και το θέατρο του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, στις κλασικές αναφορές του Φρόυντ στη ζωγραφική και στη γλυπτική, στην ιστορία της τέχνης, στις κλασικές και σύγχρονες θεωρήσεις για την ανάλυση της εικόνας και των καλλιτεχνικών μορφών, ξεδιπλώνοντας ταυτόχρονα το ιστορικό νήμα εξέλιξης της σύγχρονης αισθητικής σκέψης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αβέρνο. Μικρή ηφαιστειακή λίμνη στα δυτικά της Νάπολης. Για τους Ρωμαίους, η είσοδος στον Κάτω Κόσμο, το πέρασμα από τον έναν κόσμο στον άλλο.

Η ψυχή μου
συντρίβεται από την προσπάθεια
να ανήκει στη γη -

Τι θα κάνεις εσύ
όταν θα έρθει η σειρά σου στο λιβάδι με τον θεό; (Από το "Περσεφόνη η περιπλανώμενη"

"Είναι χειμώνας πάλι, κάνει κρύο πάλι". Με αυτή την εκπληκτικά πρωτότυπη μεταφορά του μύθου της Περσεφόνης, η οποία επιτυγχάνεται μέσω της δεξιοτεχνικής συνύφανσης ποικίλων αφηγηματικών νημάτων, όπου ο μύθος και η καθημερινότητα αναμετριούνται και συγχωνεύονται, η Λουίζ Γκλικ μάς μεταφέρει στις παγωμένες ακτές της λίμνης Αβέρνο. Εδώ, δεν προσφέρεται ένας χάρτης για την αρχή ή το τέλος του ταξιδιού, αλλά ο "χάρτης που οδηγεί σ' εκείνο το μέρος": η "αναπαράσταση" του πού βρισκόμαστε, του οδυνηρού, ατέρμονου παρόντος. Εδώ, η παρηγοριά της αναγέννησης και της ανανέωσης επισκιάζεται από την αμεσότητα της απώλειας. Εδώ, οι πολλαπλές φωνές που ηχούν σ' αυτά τα ποιήματα ανασκάπτουν τη μνήμη για να διερευνήσουν τη φύση των οικογενειακών δεσμών, της αγάπης, της μοναξιάς και της λήθης, θρηνούν την απώλεια με μια απόγνωση μαλερικών αποχρώσεων, ψηλαφούν το υπαρξιακό ρήγμα ανάμεσα στην ψυχή και στο σώμα. Οι εκτενείς ποιητικές ακολουθίες του Αβέρνο αντηχούν για πολύ καιρό: οι πινελιές ειρωνείας και το λεπτό χιούμορ, που ενυπάρχουν σε έναν διασκελισμό, σε μια έλλειψη, το ιλιγγιώδες βάθος των λακωνικών της σκέψεων ανατέμνουν το ανθρώπινο πεπρωμένο σε μια αδιάκοπη αναζήτηση της καθολικότητας.
Μας υπενθυμίζει [η Λουίζ Γκλικ] ότι η ποίηση πρέπει να μας πηγαίνει εκεί όπου δεν θέλουμε να πάμε και με την επιστροφή μας να είμαστε ό,τι δεν ήμασταν ποτέ πριν. Μας υπενθυμίζει, επίσης, ότι η διαύγεια και η βαθιά κατανόηση συνοδεύονται συνήθως από απογοήτευση και πως η πνευματική αφύπνιση, συχνά, βαδίζει μαζί με την απόγνωση. (Nicholas Christopher, The New York Times Book Review)

Η άκρα δεξιά τρίζει τα δόντια της σε όλη την Ευρώπη, επιβάλλοντας την αφήγηση και το λεξιλόγιό της στις κάλπες όπως και στις συνειδήσεις. Υπάρχει ακόμη καιρός για να αναστραφεί αυτή η τάση; Ναι, απαντά η δημοσιογράφος Σαλομέ Σακέ (Salome Saque), αρκεί να κατανοήσουμε τον μηχανισμό αυτής της εξέλιξης και να αντιδράσουμε γρήγορα.
Η Σαλομέ Σακέ εκκινεί από μια αδιαμφισβήτητη διαπίστωση: το ανθρωπιστικό, κοινωνικό μοντέλο των δυτικών κοινωνιών, το οποίο δεν έχει αντίστοιχο στον υπόλοιπο κόσμο, βρίσκεται σε κίνδυνο. Η δημοσιογράφος και συγγραφέας δεν αρκείται, ωστόσο, να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου. Παρουσιάζει, με ακρίβεια και βάθος, την έκταση του φαινομένου και υπογραμμίζει τον επείγοντα ρόλο που οφείλει να αναλάβει σήμερα ο κάθε πολίτης.
Στο όνομα του κοινού καλού, των ελευθεριών και της αλληλεγγύης, στο όνομα των κλιματικών προκλήσεων που αντιμετωπίζουμε, είναι άμεση ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε τι μας ενώνει ως πολίτες και να σηκώσουμε ψηλά το κεφάλι. Αποκηρύσσοντας κάθε μορφή βίας, πρέπει να αναζωογονήσουμε τη δημόσια συζήτηση, να συμμετέχουμε στην κοινωνία των πολιτών, να ενισχύσουμε τον ανεξάρτητο Τύπο, να εμπιστευτούμε τη δημοκρατία, να ξαναβρούμε την ευγένεια των καταστατικών μας αρχών, να τις σεβαστούμε και να τις υπερασπιστούμε.
Το κείμενο της Σαλομέ Σακέ, αναθεωρημένο και εμπλουτισμένο από τη συγγραφέα μετά την πρώτη του έκδοση, μας καλεί να αγανακτήσουμε και να αντισταθούμε, προσφέροντας παράλληλα έναν οδηγό πορείας για ένα μέλλον με ελπίδα, δημοκρατία και αξιοπρέπεια. Το βιβλίο της γνώρισε μεγάλη ανταπόκριση από το γαλλικό κοινό: παρέμεινε επί 45 και πλέον εβδομάδες μεταξύ των ευπώλητων στην κατηγορία του δοκιμίου και έως σήμερα έχει πουλήσει πάνω από 350.000 αντίτυπα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κι όμως αυτό δεν είναι ένα βιβλίο για την απώλεια. Ούτε για τη μνήμη. Αφού έτσι κι αλλιώς ο χρόνος μας είναι κυκλικός και διάσπαρτος. Είναι η ιστορία του Ηλία και ενός κουταβιού, του Θύμιου, στην Αθήνα της κρίσης, έναν φριχτά ζεστό Αύγουστο. Αλλά είναι και η ιστορία του Νικήτα, ενός αστυνόμου σε λίμπο. Είναι οι διαδρομές τους σε μια άδεια πόλη και η διασταύρωση των ενοχών τους.
Πού πάνε τα νεκρά παιδιά; Κάποιοι λένε ότι δεν φεύγουν ποτέ από το σπίτι τους. Ότι τριγυρνάνε στα άδεια δωμάτια. Οι ποιητές τα βάζουν να στοιχειώνουν τους στίχους τους. Οι γονείς τους, που μένουν πίσω, παλεύουν με τα μάρμαρα στα μνήματα. Κι εμείς οι άλλοι μένουμε μετέωροι κι αμήχανοι μπροστά στις ιστορίες τους.
Στις ιστορίες του Νικόλα και του Γιάννου. Των παιδιών που περιδιαβάζουν στις μνήμες.
Ένας Αύγουστος, ένας σκύλος, όχι, λάθος, ένα κουτάβι και η αναζήτηση μιας στέγης. Και οι τυχαιότητες που διαφεντεύουν τη ζωή όλων.
Πού πάνε τα νεκρά παιδιά ντάλα καλοκαίρι σε μια πρωτεύουσα που λιώνει από τον ήλιο που τη μισεί/λατρεύει; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)