O δηλητηριαστής συνεπήρε το συλλογικό φαντασιακό των βικτωριανών ως ο πιο προσφιλής απόηχος της γοτθικής κουλτούρας που τους καθόρισε, φιλοδωρώντας με μια πρόσθετη χροιά εκλέπτυνσης την ευγενή τέχνη του φόνου. Ο Ουάιλντ σκιαγράφησε ευφυώς την περσόνα του θέματός του ως μετενσάρκωση του gothic villain, με δεδομένο ότι στην ιστορία του διαπλέκονται όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τις αφηγήσεις του είδους (μολυσμένος οικογενειακός ιστός, προδοσία, απληστία, γοητεία και εξαπάτηση, ίντριγκες για την υφαρπαγή περιουσίας, εμπλοκή με τον νόμο). Τον αναδεικνύει σε μαύρο άγγελο της γοτθικής μυθιστορίας -εξεγερμένο ρομαντικό, μελαγχολικό δήμιο και περιούσιο θύμα μιας οριστικής απομάγευσης του κόσμου-, στις αισθητικές εκβολές και καταβολές του οποίου συναντιούνται ο beau tenebreux του Amadis de Gaule, ο λόρδος πιερότος του Λαφόργκ και ο δολοφονικός δανδής του Μπωντλαίρ ή του Ωρεβιγύ που, επιδιδόμενος σε μια διαβολική flanerie, σουλατσάρει στα βουλεβάρτα της γαλλικής πρωτεύουσας μεταμορφώνοντας την πραγματικότητα με την ακρίβεια και την ορμή εικονοκλάστη αλχημιστή. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ο Ουάιλντ είναι από εκείνους τους happy few που δεν χρειάζονται την αποδοχή του κριτικού - και, μερικές φορές, ούτε καν την αποδοχή του αναγνώστη, καθώς η απόλαυση που μας χαρίζει είναι διαρκής και ακαταμάχητη». (Jorge Luis Borges)

Στο διήγημα "Η θεία του Σίτον" η αφήγηση ξεδιπλώνεται και σαν λεπτομερής σπουδή χαρακτήρων, ενώ εκτυλίσσεται «στο νοσηρό περιβάλλον ενός υποχθόνιου βαμπιρισμού», όπου ο ντε λα Μέαρ, μέσα από ένα πανίσχυρο θηλυκό αρχέτυπο -τη γριά μάγισσα της λαογραφικής και ευρύτερης λογοτεχνικής παράδοσης-, εξερευνά την ιδέα της «τερατώδους μητέρας» και κατ' επέκταση του «τερατώδους θηλυκού», ανασυστήνοντας την ατμόσφαιρα του βικτωριανού «οικιακού γοτθικού». [...]
Στη μυθοπλασία του το σπίτι παραχωρεί τη θέση του σ' ένα απειλητικό οικοδόμημα-μαυσωλείο που αποκαλύπτεται σταδιακά ως φορέας ενός προϊστορικού Κακού, η εστία ως ιερό καταφύγιο υπονομεύεται, αποδεικνύεται αφιλόξενη και νοσογόνος και εντός της ένα παιδί χωρίς γονείς, παγιδευμένο και αδοήθητο, συγκρούεται με μια ενήλικη, υποκατάστατη γονεϊκή φιγούρα που επιθυμεί τον αφανισμό του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Η γλώσσα του Ουόλτερ ντε λα Μέαρ θυμίζει ψιθυριστό ξόρκι για τη διάνοιξη της πρόσβασης στα φαντάσματα του νου» (T.S. Eliot)

«Είναι ένας από τους ελάχιστους για τους οποίους το εξωπραγματικό υφίσταται ως εναργής, αδιαμφισβήτητη παρουσία, εξού και διαθέτει την ικανότητα να εμποτίζει τις περιστασιακές μελέτες του περί φόβου με την ένταση που συνιστά αποκλειστικό γνώρισμα του σπάνιου αριστοτέχνη». (H.P. Lovecraft)

Το καλοκαίρι άρχιζε όταν έφυγα για να ψάξω νεράιδες στις ακτές του Ατλαντικού. Δεν πιστεύω πως υπάρχουν. Κανένα κορίτσι με φτερά δεν πετάει με κοντή φουστίτσα πάνω από πηγές. Ο κόσμος έχει αδειάσει από την παρουσία τους. Τον 12ο αιώνα, οι άνθρωποι κυκλοφορούσαν μέσα σε οπτασίες. Ένας χλωμός Βέλγος, ο Μαίτερλινκ, είχε πει: «Παράξενοι που 'ναι οι άνθρωποι... Από τότε που πέθαναν οι νεράιδες, δεν βλέπουν πια τίποτα και δεν υποψιάζονται τίποτα».
Η λέξη νεράιδα σημαίνει κάτι άλλο. Είναι μια ιδιότητα του πραγματικού που φανερώνεται από μια προδιάθεση του βλέμματος. Υπάρχει ένας τρόπος να συλλαμβάνεις τον κόσμο και να διακρίνεις το θαύμα του. Η αντανάκλαση του ήλιου στη θάλασσα, το θρόισμα του ανέμου στα φύλλα μιας οξιάς, το αίμα στο χιόνι και η σταγόνα που σχηματίζεται στη γούνα ενός ζώου: εκεί βρίσκονται οι ΝΕΡΑΙΔΕΣ νεράιδες.
Αντικρίζουμε τον κόσμο με σεβασμό. Και εμφανίζονται. Ξαφνικά, ένα σήμα. Αναδύεται η ομορφιά μιας φιγούρας. Δίνω το όνομα νεράιδα σ' αυτή την ανάδυση.
Τα ακρωτήρια της Γαλικίας, της Βρετάνης, της Κορνουάλης, της Ουαλίας, της νήσου Μαν, της Ιρλανδίας και της Σκοτίας σχημάτιζαν ένα τόξο. Από τη θάλασσα, θα πήγαινα να ενώσω τούτα τα κομματάκια. Σ' αυτή την καμπύλη, σίγουρα θα βλέπαμε να ξεπροβάλλουν θαύματα.
Καθώς η νύχτα είχε πλακώσει αυτόν τον κόσμο των μηχανών και των τραπεζιτών, έδινα στον εαυτό μου τρεις μήνες για να προσπαθήσω να τις δω. Έφευγα. Με τις νεράιδες. (Συλβαίν Τεσσόν, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Με αφετηρία τη θέση ότι κάθε σχεδίαση είναι μια άσκηση επανασχεδίασης, το παρόν δοκίμιο συστήνεται ως μια απόπειρα να σχεδιαστεί το σώμα της γραφής μέσα από συγκεκριμένες εκπληρώσεις του. Για τις ανάγκες αυτής της εργασίας, το κλασικό ερώτημα περί του καλύτερου δυνατού κόσμου μετασχηματίζεται σε μια αναζήτηση για τα όρια της γραφής. Το βιβλίο δομείται σε μια λογική χρονικής ακολουθίας επτά διακριτών σχεδιαστικών επεισοδίων. Ξεκινώντας από τους Σταντάλ, Μπαλζάκ, Μέλβιλ και Φλωμπέρ στον 19o αιώνα και συνεχίζοντας στον 20ό μέσω του Κόνραντ, του Προυστ και της Γουλφ, σε κάθε μία από τις ενότητες του βιβλίου αναλύεται ένα πρόβλημα σχεδίασης. Με αναφορά στην πλατωνική θεωρία της γραφής και την αριστοτελική ποιητική και κυρίως στη σύγχρονη γαλλική φιλοσοφία και τον τόπο συνάντησης της θεωρίας και της κριτικής της τέχνης και της λογοτεχνίας, το σώμα της γραφής δοκιμάζει τις νέες υποστάσεις του μέσα από τις ανασχεδιάσεις της πολιτικής και της αισθητικής λειτουργίας της γραφής, των αρχιτεκτονικών της περιγραφής και του πραγματικού, της φιλοσοφικής ερμηνείας, της έντασης ανάμεσα σε μυθοπλασία και μυθοποιία, δυνατό και αδύνατο. Αν ο Ρεμπώ, όπως μας λέει ο Ρανσιέρ, θέλησε να γράψει τον αιώνα του, να ολοκληρώσει το σχέδιό του για ένα νέο σώμα, αποδίδοντάς του τη γλώσσα του μέλλοντος, αλλά και αν ο Άουερμπαχ είδε την εξέλιξη της λογοτεχνίας μέσα από μια τυπολογική διαδοχή, το παρόν δοκίμιο επιχειρεί τη σύλληψη της γραφής μέσα από τις ενσαρκώσεις της στην ύλη και τις διαφορετικές εκδηλώσεις της σκέψης, μέσα από την αισθητική λογική και την πολιτική, μέσα από το πεπρωμένο της όπως αυτό σχεδιάζεται τελικά στην αναμέτρηση με τον εαυτό του, την ιστορία, αλλά και με τα πεπρωμένα των άλλων τεχνών. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Όσο καιρό δούλευα πάνω στην καινούργια ενότητα των έργων μου, σκεφτόμουν τον τίτλο που θα τη χαρακτήριζε. Μου αρέσει η διαδικασία αναζήτησης του τίτλου κάθε ατομικής μου έκθεσης, καθώς και του κάθε έργου ξεχωριστά, είτε ο τίτλος αυτός προϋπάρχει της δημιουργικής διαδικασίας είτε γεννιέται εκ των υστέρων. Στη συγκεκριμένη περίπτωση νομίζω πως ο τίτλος ήρθε αρκετά νωρίς, αμέσως μόλις συνειδητοποίησα ότι για πρώτη φορά στη ζωή μου ζωγραφίζω τόσο πολλά βουνά, δάση, πεδιάδες, γκρεμούς και καταρράκτες. Εκείνη τη στιγμή πρόσεξα και κάτι ακόμη, ότι από το 2001, που έκανα την πρώτη μου ατομική έκθεση στην Αίθουσα Τέχνης Αγκάθι, μέχρι σήμερα, στον τίτλο σχεδόν όλων μου των εκθέσεων κυριαρχεί μια λέξη που προσδιορίζει ορισμένη ποσότητα ή σηματοδοτεί συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Από την τριλογία Μετά το δείπνο, Η πρώτη επαφή με τη φύση και Επιστροφή στην αποδιοργάνωση μέχρι μια ολόκληρη Εποχή του ηλεκτρισμού και από τα πιο πρόσφατα και ρητώς ενάριθμα 74 Paintings, Ί7 Years Later και 70 Years of Horror & Romance μέχρι τους Δύο ναούς. Η αρκετά όψιμη διαπίστωση αυτής της, ας την πούμε, χρονολαγνείας και αριθμομανίας, που κάθε άλλο παρά συνειδητή ήταν, με έβαλε σε μια διαδικασία προβληματισμού και ενδοσκόπησης. [...] (Από την έκδοση)

While I was working on my new cycle of works, I was thinking about the title that would characterize it. I enjoy the process of finding the title for each of my solo exhibitions, as well as for each individual work, whether that title pre-exists the creative process or is born afterwards. In this particular case, I think the title came quite early, as soon as I realized that I was painting so many mountains, forests, plains, cliffs and waterfalls for the first time in my life. At that moment, I also noticed something else. Since 2001, when I had my first solo exhibition at Agathi Art Gallery, until today, the title of almost all my exhibitions is dominated by a word that defines a specific quantity or indicates a certain period of time. From the trilogy After Dinner, First Contact with Nature and Revert to Disarray to an entire Age of Electricity, and from the more recent and explicitly enumerated 74 Paintings, 17 Years Later and 10 Years of Horror & Romance to The Two Temples. The rather late realization of this time-lust and number-mania, which was anything but conscious, led me into a reflective and introspective procedure. [...] (From the publisher)

Το Γκλάνμπεϊ δεν υπάρχει σε κανέναν χάρτη, αλλά οι επιθυμίες, οι απογοητεύσεις και οι ατυχίες των κατοίκων αυτής της φανταστικής πόλης στην Κομητεία Μάγιο της Ιρλανδίας είναι πολύ γνώριμες. Νέοι με αβέβαιο μέλλον που βγάζουν τα προς το ζην απασχολούμενοι σε άχαρες και κακοπληρωμένες δουλειές (μπράβοι σε νυχτερινά κέντρα, βενζινοπώλες, επιστάτες) κακοποιοί, ανεπάγγελτοι έμποροι ναρκωτικών, αγόρια που παρασύρονται και παγιδεύονται σε έναν κόσμο όπου μόνες διέξοδοι είναι το αλκοόλ, το σεξ και η βία, πρωταγωνιστούν στα επτά διηγήματα που συνθέτουν το βιβλίο. Οι ιστορίες αυτές, όπως έγραψε η συγγραφέας Anne Enright, διαδραματίζονται μεν σε ένα οικείο συναισθηματικό τοπίο, αλλά τελειώνουν με έναν τρόπο εντελώς καινούργιο· «αποπνέουν θλίψη και προοιωνίζονται το κακό, αλλά στην ουσία αποτελούν μια περιπέτεια στην τρυφερή τέχνη του απροσδόκητου». Με ύφος στιβαρό και επιβλητικό, τραχύ και ταυτόχρονα ποιητικό, «συναρπαστικό και στιλιστικά περιπετειώδες», όπως σημειώνει ο Colm Toibin, ο Κόλιν Μπάρετ αποτυπώνει στιγμές όπου, σύμφωνα με τους New York Times, «τα πράγματα πηγαίνουν πολύ άσχημα για τους χαρακτήρες του, αλλά το κάνει με συμπόνια, χιούμορ και μοναδική μαεστρία». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ο Κόλιν Μπάρετ, όπως όλοι οι μεγάλοι διηγηματογράφοι, έχει την ικανότητα να υφαίνει ένα ευρύ και πολυδιάστατο χρονικό της Ιρλανδίας με υλικό αφηγήσεις που έχουν προσωπικό, συναρπαστικό και τοπικό χαρακτήρα. Όμως μέσα από το τοπικό προβάλλει το οικουμενικό. Και, καθώς ο συγγραφέας αποτυπώνει τις πολλές αποχρώσεις του σήμερα, προτείνει ένα συγκλονιστικό μέλλον.» (Colum McCann)

Ο Γιάννης θέλει να ανοίξει σχολή πιλότων. Χρωστάει παντού μα έχει μετατρέψει ένα παλιό συνεργείο σε γραφεία με τη βοήθεια κρατικής επιδότησης. Μένει απλώς μια επιθεώρηση για την εκταμίευση του ποσού. Μόνο που του λείπει μια απόδειξη κατάθεσης.
Και πενήντα χιλιάδες ευρώ.
Και το αεροπλάνο.
Κι η επιθεώρηση είναι το απόγευμα.
Έχει πρόσβαση σε δάνεια, πιστωτικές, ενεχυροδανειστές και τοκογλύφους. Στο πλευρό του ο Νικ, ο μαχητικός συνέταιρός του.
Ένα εικοσιτετράωρο κυνηγητό· ο αγώνας δρόμου ενός ελεύθερου επαγγελματία σε μια Ελλάδα γνώριμη· ένα μυθιστόρημα για μια φούσκα λίγο πριν σκάσει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)