Στις αρχές του 20ού αιώνα, σε έναν κόσμο διαποτισμένο από θεωρίες φυλετικής ανωτερότητας, ευγονικής και κοινωνικού δαρβινισμού, η λογοτεχνία αντιδρά απέναντι στη βία, στην εκμετάλλευση των ειδών και στην απανθρωποποίηση. Δύο εμβληματικά διηγήματα, «Ο απόφοιτος της ζούγκλας» του Τζέιμς Φράνσις Ντουάιερ και «Το πιο επικίνδυνο θήραμα» του Ρίτσαρντ Έντουαρντ Κόνελ Τζ., εξερευνούν το σκοτεινό σημείο όπου ο άνθρωπος αρχίζει να θεωρεί τον εαυτό του υπεράνω της φύσης και του ζωικού βασιλείου, καθώς και το επόμενο στάδιο που ο «άρχων της τροφικής αλυσίδας» υποβιβάζεται από κυνηγός σε θήραμα. Μέσα από στιγμές αγωνίας, περιπετειώδεις σκηνές και φιλοσοφικούς διαλόγους που συχνά αγγίζουν την ειρωνεία, οι συγγραφείς θέτουν ένα ανησυχητικό ερώτημα: τι συμβαίνει όταν η ζωή παύει να θεωρείται σημαντική;
Τα δύο διηγήματα, γραμμένα σε μια εποχή έντυνων ιδεολογικών αναταράξεων, παραμένουν ανατριχιαστικά επίκαιρα, φωτίζοντας κυρίαρχες κοινωνικές πρακτικές. Σε εξωτικά τοπία και απομονωμένα νησιά, όπου η υπεροψία του «δυτικού» κόσμου συγκρούεται με την επιβίωση και το ένστικτο, οι ήρωες των ιστοριών έρχονται αντιμέτωποι με το παλαιό καθεστώς και ορισμένες από τις πιο ζοφώδεις πρακτικές που γνώρισε ποτέ ο κόσμος: την κακοποίηση ζώων και το κυνήγι ανθρώπου από άνθρωπο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Γκέιμπ και ο Σκετς Φέρντια, δύο μικροαπατεώνες από την Κομητεία Μάγιο, απάγουν τον Ντολ Ίνγκλις, τον μικρό αδερφό ενός συντοπίτη τους, ο οποίος πουλάει ναρκωτικά και τους χρωστάει αρκετές χιλιάδες ευρώ, και κρύβονται για ένα Σαββατοκύριακο στο απομονωμένο σπίτι του ευαίσθητου και εσωστρεφούς Ντεβ περιμένοντας τα λύτρα. Η ζωή του Ντεβ ανατρέπεται καθώς παρά τη θέλησή του εμπλέκεται στην ξέφρενη εκδίκηση των αδερφών Φέρντια, ενώ η κοπέλα του Ντολ, η δεκαεφτάχρονη Νίκι, ξεκινά μια πυρετώδη αποστολή διάσωσής του. Η ζωή σ' αυτή τη συνηθισμένη πόλη δεν θα είναι ποτέ πια η ίδια...
Πρώτο μυθιστόρημα του ιδιοφυούς συγγραφέα της συλλογής διηγημάτων "Νεαρά τομάρια", τα "Αγριόσπιτα" απέσπασαν το Nero Book Award πρωτοεμφανιζόμενου πεζογράφου (2024) και την υποψηφιότητα για το Booker Prize (2024). (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μετανάστρια στην πόλη του Ορυχείου, η Μάρτα ονειρεύεται να ζήσει από τη μουσική της. Όταν στον λόφο ανοίγει μια Τρύπα που δίνει υποσχέσεις, τόσο αυτή όσο και άλλοι απελπισμένοι εργάτες σπεύδουν να πραγματοποιήσουν εκεί τα όνειρά τους. Η Τρύπα παίρνει κάτι απ' όλους, και όταν ξεχειλίσει από ευχές, θα παρασύρει την πόλη σε μια καινούργια δυστοπία. Για τη Μάρτα, την Αλίκη, τον Σέρχιο και όλους τους κατοίκους, η πραγματικότητα καταρρέει και ξαναστήνεται με κανόνες που κανείς δεν καταλαβαίνει. Ένα σπονδυλωτό οδοιπορικό που απλώνεται σε δυο δεκαετίες και ακολουθεί όσους ήθελαν μα δεν μπόρεσαν, κι εκείνους που ίσως και να κατάφεραν κάτι. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στις παγωμένες εκτάσεις της Ανταρκτικής, μέσα στη λευκή σιωπή που απλώνεται παντού, τα μέλη μιας γαλλικής αποστολής προσπαθούν να αποσπάσουν δείγματα πάγου από το μεγαλύτερο δυνατό βάθος. Το πάχος του παγόβουνου ξεπερνά τα 1.000 μέτρα και τα βαθύτερα στρώματα υπολογίζεται ότι έχουν σχηματιστεί πριν από 900.000 χρόνια...
Και τότε συμβαίνει κάτι εκπληκτικό: τα μηχανήματα ανίχνευσης καταγράφουν ένα σήμα που προέρχεται από τα έγκατα της γης. Υπάρχει ένας πομπός κάτω από τον πάγο. Η είδηση πέφτει σαν βόμβα. Επιστήμονες και τεχνικοί απ' όλο τον κόσμο έρχονται να τρυπήσουν τον πάγο για να λύσουν το μυστήριο. Αυτό που θα ανακαλύψουν αψηφά τους νόμους του χρόνου και της ανθρώπινης λογικής... Οι παγετώνες κρύβουν το μυστικό ενός υπερεξελιγμένου πανάρχαιου πολιτισμού που καταστράφηκε από την ανθρώπινη αλαζονεία και τη δίψα για εξουσία, αφήνοντας πίσω του, ωστόσο, ένα πολύτιμο δείγμα της ακμής και της ομορφιάς του.
Επιστημονική εποποιία, καταιγιστική περιπέτεια και συνάμα παθιασμένο ερωτικό τραγούδι, το μυθιστόρημα "Οι εραστές του πάγου" του «πατέρα της γαλλικής επιστημονικής φαντασίας» Ρενέ Μπαρζαβέλ κυκλοφόρησε το 1968 και συγκαταλέγεται ανάμεσα στα κλασικά κείμενα του 20ού αιώνα. Παραμένει μία από τις μεγαλύτερες εκδοτικές επιτυχίες της γαλλικής λογοτεχνίας, έχοντας πουλήσει τρία εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Συνέντευξη του Jacques Ranciere - Η ανάγνωση ως επινόηση νέων δυνατοτήτων ζωής

«Αν είναι δυνατή η διατύπωση της ψυχαναλυτικής θεωρίας του ασυνειδήτου, είναι επειδή υπάρχει ήδη, εκτός του αυστηρά κλινικού πεδίου, μια ορισμένη ταυτοποίηση ενός τρόπου του ασυνειδήτου στη σκέψη και επειδή το πεδίο των έργων της τέχνης και της λογοτεχνίας ορίζεται ως το προνομιακό πεδίο ενεργοποίησης αυτού του "ασυνειδήτου". Η δική μου διερώτηση θα αφορά τον τρόπο με τον οποίο η φρουδική θεωρία θεμελιώνεται σε αυτόν τον ήδη υπάρχοντα σχηματισμό της "ασυνείδητης σκέψης", μέσα σε αυτή την ιδέα της σχέσης ανάμεσα σε σκέψη και μη-σκέψη που διαμορφώθηκε και αναπτύχθηκε κυρίως στο εσωτερικό αυτού που αποκαλούμε "αισθητική". Το ζητούμενο είναι να σκεφτούμε τις "αισθητικές" μελέτες του Φρόυντ ως σημεία μιας εγγραφής της αναλυτικής σκέψης της ερμηνείας στον ορίζοντα της αισθητικής σκέψης. Αυτό το εγχείρημα προυποθέτει ασφαλώς μια προκαταρκτική αποσαφήνιση όσον αφορά την ίδια την έννοια της αισθητικής». Jacques Ranciere

Η βασική προβληματική του Ζακ Ρανσιέρ στο "Αισθητικό ασυνείδητο" είναι σαφής. Το ασυνείδητο της ψυχαναλυτικής θεωρίας του Φρόυντ οφείλει τη δυνατότητα ύπαρξής του στον αισθητικό σχηματισμό της σκέψης της τέχνης, έναν νέο τρόπο σκέψης που εμφανίζεται ήδη από τον 18ο αιώνα. Προσεγγίζοντας την αισθητική ως ένα συγκεκριμένο σχηματισμό του πεδίου της τέχνης που σηματοδοτεί ταυτόχρονα ένα μετασχηματισμό στον τρόπο Θεώρησης και προσέγγισης της τέχνης, ο Ρανσιέρ θα δείξει πώς ένας συγκεκριμένος αριθμός αντικειμένων και προνομιακών τρόπων ερμηνείας της φρουδικής θεωρίας είναι συνδεδεμένος με την αλλαγή της κατάστασης αυτών των αντικειμένων μέσα στον αισθητικό σχηματισμό της σκέψης της τέχνης. Οι αναλύσεις του Ρανσιέρ για τον Οιδίποδα, κεντρικό ποιητικό χαρακτήρα στην επεξεργασία της ψυχανάλυσης, θα πλαισιωθούν από τις περιδιαβάσεις του στη λογοτεχνία και το θέατρο του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, στις κλασικές αναφορές του Φρόυντ στη ζωγραφική και στη γλυπτική, στην ιστορία της τέχνης, στις κλασικές και σύγχρονες θεωρήσεις για την ανάλυση της εικόνας και των καλλιτεχνικών μορφών, ξεδιπλώνοντας ταυτόχρονα το ιστορικό νήμα εξέλιξης της σύγχρονης αισθητικής σκέψης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αβέρνο. Μικρή ηφαιστειακή λίμνη στα δυτικά της Νάπολης. Για τους Ρωμαίους, η είσοδος στον Κάτω Κόσμο, το πέρασμα από τον έναν κόσμο στον άλλο.

Η ψυχή μου
συντρίβεται από την προσπάθεια
να ανήκει στη γη -

Τι θα κάνεις εσύ
όταν θα έρθει η σειρά σου στο λιβάδι με τον θεό; (Από το "Περσεφόνη η περιπλανώμενη"

"Είναι χειμώνας πάλι, κάνει κρύο πάλι". Με αυτή την εκπληκτικά πρωτότυπη μεταφορά του μύθου της Περσεφόνης, η οποία επιτυγχάνεται μέσω της δεξιοτεχνικής συνύφανσης ποικίλων αφηγηματικών νημάτων, όπου ο μύθος και η καθημερινότητα αναμετριούνται και συγχωνεύονται, η Λουίζ Γκλικ μάς μεταφέρει στις παγωμένες ακτές της λίμνης Αβέρνο. Εδώ, δεν προσφέρεται ένας χάρτης για την αρχή ή το τέλος του ταξιδιού, αλλά ο "χάρτης που οδηγεί σ' εκείνο το μέρος": η "αναπαράσταση" του πού βρισκόμαστε, του οδυνηρού, ατέρμονου παρόντος. Εδώ, η παρηγοριά της αναγέννησης και της ανανέωσης επισκιάζεται από την αμεσότητα της απώλειας. Εδώ, οι πολλαπλές φωνές που ηχούν σ' αυτά τα ποιήματα ανασκάπτουν τη μνήμη για να διερευνήσουν τη φύση των οικογενειακών δεσμών, της αγάπης, της μοναξιάς και της λήθης, θρηνούν την απώλεια με μια απόγνωση μαλερικών αποχρώσεων, ψηλαφούν το υπαρξιακό ρήγμα ανάμεσα στην ψυχή και στο σώμα. Οι εκτενείς ποιητικές ακολουθίες του Αβέρνο αντηχούν για πολύ καιρό: οι πινελιές ειρωνείας και το λεπτό χιούμορ, που ενυπάρχουν σε έναν διασκελισμό, σε μια έλλειψη, το ιλιγγιώδες βάθος των λακωνικών της σκέψεων ανατέμνουν το ανθρώπινο πεπρωμένο σε μια αδιάκοπη αναζήτηση της καθολικότητας.
Μας υπενθυμίζει [η Λουίζ Γκλικ] ότι η ποίηση πρέπει να μας πηγαίνει εκεί όπου δεν θέλουμε να πάμε και με την επιστροφή μας να είμαστε ό,τι δεν ήμασταν ποτέ πριν. Μας υπενθυμίζει, επίσης, ότι η διαύγεια και η βαθιά κατανόηση συνοδεύονται συνήθως από απογοήτευση και πως η πνευματική αφύπνιση, συχνά, βαδίζει μαζί με την απόγνωση. (Nicholas Christopher, The New York Times Book Review)