Όσο καιρό δούλευα πάνω στην καινούργια ενότητα των έργων μου, σκεφτόμουν τον τίτλο που θα τη χαρακτήριζε. Μου αρέσει η διαδικασία αναζήτησης του τίτλου κάθε ατομικής μου έκθεσης, καθώς και του κάθε έργου ξεχωριστά, είτε ο τίτλος αυτός προϋπάρχει της δημιουργικής διαδικασίας είτε γεννιέται εκ των υστέρων. Στη συγκεκριμένη περίπτωση νομίζω πως ο τίτλος ήρθε αρκετά νωρίς, αμέσως μόλις συνειδητοποίησα ότι για πρώτη φορά στη ζωή μου ζωγραφίζω τόσο πολλά βουνά, δάση, πεδιάδες, γκρεμούς και καταρράκτες. Εκείνη τη στιγμή πρόσεξα και κάτι ακόμη, ότι από το 2001, που έκανα την πρώτη μου ατομική έκθεση στην Αίθουσα Τέχνης Αγκάθι, μέχρι σήμερα, στον τίτλο σχεδόν όλων μου των εκθέσεων κυριαρχεί μια λέξη που προσδιορίζει ορισμένη ποσότητα ή σηματοδοτεί συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Από την τριλογία Μετά το δείπνο, Η πρώτη επαφή με τη φύση και Επιστροφή στην αποδιοργάνωση μέχρι μια ολόκληρη Εποχή του ηλεκτρισμού και από τα πιο πρόσφατα και ρητώς ενάριθμα 74 Paintings, Ί7 Years Later και 70 Years of Horror & Romance μέχρι τους Δύο ναούς. Η αρκετά όψιμη διαπίστωση αυτής της, ας την πούμε, χρονολαγνείας και αριθμομανίας, που κάθε άλλο παρά συνειδητή ήταν, με έβαλε σε μια διαδικασία προβληματισμού και ενδοσκόπησης. [...] (Από την έκδοση)

While I was working on my new cycle of works, I was thinking about the title that would characterize it. I enjoy the process of finding the title for each of my solo exhibitions, as well as for each individual work, whether that title pre-exists the creative process or is born afterwards. In this particular case, I think the title came quite early, as soon as I realized that I was painting so many mountains, forests, plains, cliffs and waterfalls for the first time in my life. At that moment, I also noticed something else. Since 2001, when I had my first solo exhibition at Agathi Art Gallery, until today, the title of almost all my exhibitions is dominated by a word that defines a specific quantity or indicates a certain period of time. From the trilogy After Dinner, First Contact with Nature and Revert to Disarray to an entire Age of Electricity, and from the more recent and explicitly enumerated 74 Paintings, 17 Years Later and 10 Years of Horror & Romance to The Two Temples. The rather late realization of this time-lust and number-mania, which was anything but conscious, led me into a reflective and introspective procedure. [...] (From the publisher)

Το Γκλάνμπεϊ δεν υπάρχει σε κανέναν χάρτη, αλλά οι επιθυμίες, οι απογοητεύσεις και οι ατυχίες των κατοίκων αυτής της φανταστικής πόλης στην Κομητεία Μάγιο της Ιρλανδίας είναι πολύ γνώριμες. Νέοι με αβέβαιο μέλλον που βγάζουν τα προς το ζην απασχολούμενοι σε άχαρες και κακοπληρωμένες δουλειές (μπράβοι σε νυχτερινά κέντρα, βενζινοπώλες, επιστάτες) κακοποιοί, ανεπάγγελτοι έμποροι ναρκωτικών, αγόρια που παρασύρονται και παγιδεύονται σε έναν κόσμο όπου μόνες διέξοδοι είναι το αλκοόλ, το σεξ και η βία, πρωταγωνιστούν στα επτά διηγήματα που συνθέτουν το βιβλίο. Οι ιστορίες αυτές, όπως έγραψε η συγγραφέας Anne Enright, διαδραματίζονται μεν σε ένα οικείο συναισθηματικό τοπίο, αλλά τελειώνουν με έναν τρόπο εντελώς καινούργιο· «αποπνέουν θλίψη και προοιωνίζονται το κακό, αλλά στην ουσία αποτελούν μια περιπέτεια στην τρυφερή τέχνη του απροσδόκητου». Με ύφος στιβαρό και επιβλητικό, τραχύ και ταυτόχρονα ποιητικό, «συναρπαστικό και στιλιστικά περιπετειώδες», όπως σημειώνει ο Colm Toibin, ο Κόλιν Μπάρετ αποτυπώνει στιγμές όπου, σύμφωνα με τους New York Times, «τα πράγματα πηγαίνουν πολύ άσχημα για τους χαρακτήρες του, αλλά το κάνει με συμπόνια, χιούμορ και μοναδική μαεστρία». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ο Κόλιν Μπάρετ, όπως όλοι οι μεγάλοι διηγηματογράφοι, έχει την ικανότητα να υφαίνει ένα ευρύ και πολυδιάστατο χρονικό της Ιρλανδίας με υλικό αφηγήσεις που έχουν προσωπικό, συναρπαστικό και τοπικό χαρακτήρα. Όμως μέσα από το τοπικό προβάλλει το οικουμενικό. Και, καθώς ο συγγραφέας αποτυπώνει τις πολλές αποχρώσεις του σήμερα, προτείνει ένα συγκλονιστικό μέλλον.» (Colum McCann)

Ο Γιάννης θέλει να ανοίξει σχολή πιλότων. Χρωστάει παντού μα έχει μετατρέψει ένα παλιό συνεργείο σε γραφεία με τη βοήθεια κρατικής επιδότησης. Μένει απλώς μια επιθεώρηση για την εκταμίευση του ποσού. Μόνο που του λείπει μια απόδειξη κατάθεσης.
Και πενήντα χιλιάδες ευρώ.
Και το αεροπλάνο.
Κι η επιθεώρηση είναι το απόγευμα.
Έχει πρόσβαση σε δάνεια, πιστωτικές, ενεχυροδανειστές και τοκογλύφους. Στο πλευρό του ο Νικ, ο μαχητικός συνέταιρός του.
Ένα εικοσιτετράωρο κυνηγητό· ο αγώνας δρόμου ενός ελεύθερου επαγγελματία σε μια Ελλάδα γνώριμη· ένα μυθιστόρημα για μια φούσκα λίγο πριν σκάσει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πριν από τον θάνατό της το 2004, η Λουσία Μπερλίν εργαζόταν πάνω σ' ένα βιβλίο με αδημοσίευτα αυτοβιογραφικά σχεδιάσματα και τίτλο Καλωσόρισες σπίτι, όπου, μέσα από είκοσι ένα κεφάλαια, εξιστορούσε τη ζωή και τις περιπλανήσεις της μεταξύ 1936 και 1965. Χρόνια αργότερα, ένας από τους τέσσερις γιους της, ο Τζεφ Μπερλίν, συγκέντρωσε, οργάνωσε και επιμελήθηκε αυτό το χειρόγραφο σαν έναν μοναδικό και τρυφερό φόρο τιμής στην περιπετειώδη, ρομαντική και τραγική ζωή της μητέρας του.
Από την Αλάσκα στην Αλμπουκέρκη, από το Κεντάκι στο Μεξικό και από τη Νέα Υόρκη στη Χιλή, ο κόσμος της Μπερλίν ήταν ευρύτατος. Η Λουσία Μπερλίν περιγράφει τα μέρη που έζησε και τους ανθρώπους που γνώρισε με το ύφος, το πνεύμα, το σθένος και το χιούμορ το οποίο διαπνέει τα διηγήματά της που τόσο αγαπήθηκαν σ' όλο τον κόσμο. Καθώς περιλαμβάνει επίσης μέρος της αλληλογραφίας της όπως και φωτογραφίες τόπων, παιδιών, φίλων και εραστών, το Καλωσόρισες σπίτι είναι ένα ιδανικό συμπλήρωμα της μυθοπλασίας της και ένα ενδιαφέρον περίγραμμα της ζωής μιας από τις πιο πηγαίες και σημαντικές Αμερικανίδες συγγραφείς του 20ού αιώνα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Σας ευχαριστώ για την αναμονή. Ονομάζομαι Τζίμι. Πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω;»
Σ' ένα τηλεφωνικό κέντρο του Λονδίνου, ο Τζίμι και οι συνάδελφοί του απαντούν στα παράπονα τουριστών απ' όλο τον κόσμο - προβλήματα κρατήσεων, ακατάλληλα δωμάτια ξενοδοχείων, κρίσεις άγχους. Ωστόσο αυτός ο ιδιόρρυθμος, σικελικής καταγωγής, νεαρός άντρας δεν είναι ακριβώς πρότυπο υπαλλήλου, με αποτέλεσμα ο προϊστάμενός του να τον επιπλήττει συνεχώς. Ο Τζίμι δεν αρκείται να απαντά στους δυσαρεστημένους πελάτες, αλλά εμπλέκεται ενεργά στις φαντασιώσεις και στις αγωνίες τους - για να μην αναφερθούμε στην παράξενη συμπεριφορά του απέναντι στους συναδέλφους του. Από την ψυχολογία των Ιταλίδων μητέρων έως το τέλειο χρώμα του κραγιόν για τα χείλη, από τον ρόλο των ηθοποιών στις κηδείες έως την τέχνη της ζωγραφικής γεννητικών οργάνων σ' ένα σημειωματάριο, ποιος μπορεί να φανταστεί ότι είναι δυνατόν ο χώρος της δουλειάς να μας μάθει τόσα πράγματα;
Με το "Wonderfuck" η Καταρίνα Φόλκμερ μας μεταφέρει στα ενδότερα ενός εργασιακού μικρόκοσμου για να μιλήσει για τις πολλαπλές ταυτότητες, για τις καταστροφικές συνέπειες του μαζικού τουρισμού στο περιβάλλον, για τη μοναξιά της σύγχρονης μεγαλούπολης και τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες των απομονωμένων, απογοητευμένων κατοίκων της. Ένα μυθιστόρημα διασκεδαστικό και ταυτόχρονα μελαγχολικό, έντονο όπως μια αισθησιακή φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Η Καταρίνα Φόλκμερ είναι ένα αληθινά τολμηρό μυαλό της σύγχρονης λογοτεχνίας» (Ian McEwan)

Ένας άντρας περιδιαβαίνει το κέντρο της πόλης κρατώντας σφιχτά την κούτα με τα δώρα που σχεδιάζει να στείλει στην άλλη άκρη της χώρας, στον Α., τον επτάχρονο γιο του. Πολλές φορές θα αντιμετωπίσει το Μούδιασμα. Πολλές φορές θα πέσει και θα σηκωθεί μέσα στον αγώνα του με αυτή τη φευγαλέα νεκρότητα που διαπερνά το σώμα του και η οποία έχει το πρόσωπο των ίδιων των ανθρώπων: της ανθρώπινης απόστασης που μεσολαβεί ανάμεσα στην αγάπη πατέρα και γιου.
«Προσπάθησαν άραγε να δουν αν χρειαζόταν βοήθεια; Τον πέρασαν μήπως για νεκρό και θέλησαν να το επιβεβαιώσουν; Να τι είναι όμως έτσι κι άλλως το Μούδιασμα: μια παράσταση όπου εσένα σου έχει δοθεί ο ρόλος του νεκρού. Όπου ο προβολέας ρίχνει πάνω σου το μεταθανάτιο φως. Όπου οι θεατές μπορεί να αγανακτήσουν αν δεν παίζεις σωστά. Γιατί και πώς περπατάς αν είσαι νεκρός; Πώς κάνεις όσα κάνεις, πώς υπάρχεις λες κι είσαι ακόμη ζωντανός; Αδύνατον να τους πείσεις ότι το μυαλό αφήνει στο σώμα μια ελάχιστη υποστηρικτική λειτουργία ενώ συγχρόνως το διατάζει: "Όπου να ’ναι θα πεθάνεις". Αδύνατον να πείσεις κάποιον θεατή ότι, παρά το παραπλανητικό θέαμα, κάτι τότε σε πεθαίνει. Αδύνατον ακόμα και να μιλήσεις, αφού, περνώντας κι εσύ τον εαυτό σου για νεκρό, φαίνεται και σ’ εσένα αφύσικο το θέαμα ενός νεκρού που μιλάει. Μόνο αν κάποιος θεατής έχει τύχει να μουδιάσει στη ζωή του θα μπορέσει να σ’ ακούσει χωρίς εσύ να μιλήσεις. Δεν ήταν όμως τέτοιοι οι άνθρωποι που στάθηκαν τότε στο τζάμι». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)