«Η ποιητική τέχνη που όρισε ο Μαλλαρμέ φέρει αυτό το περίπλοκο μάθημα που οι φουτουριστές ή οι υπερρεαλιστές, οι ποπ ή οι εννοιολογικοί καλλιτέχνες θα ανακαλύψουν ξανά και θα το εκφράσουν με τον δικό τους τρόπο: εκεί όπου η τέχνη δεν ορίζεται πλέον από τους κανόνες, εκεί όπου πρέπει, σύμφωνα με τα δικά του λόγια, να αποδείξει η ίδια τον εαυτό της και να διαχωριστεί από τη μη τέχνη, δεν το μπορεί παρά μόνο αν ταυτιστεί με μια άλλη μορφή μη τέχνης. Γι' αυτό και στον Μαλλαρμέ το ποίημα φτιάχνεται ως χωρική χάραξη και αντικείμενο του κόσμου. Το προσίδιο της τέχνης είναι πλέον να διαχωρίζει ανάμεσα σε καλλιτεχνικό και μη καλλιτεχνικό τρόπο, να θέτει την ταυτότητα της τέχνης και της μη τέχνης. Ότι ένα πράγμα είναι ή δεν είναι μια πίπα θα ήταν μικρής σημασίας εάν αφορούσε μόνο την αυθαιρεσία του σημείου. Έχει σημασία στον βαθμό που χρησιμεύει για να σχεδιαστεί αυτή η χειρονομία της τέχνης που διασχίζει την περιοχή της μη διακρισιμότητάς της από το αντίθετό της». (Jacques Ranciere)

Τον Δεκέμβριο του 1969 ο Βέλγος καλλιτέχνης Μαρσέλ Μπρουνταέρς παρουσιάζει στη Wide White Space Gallery μια λογοτεχνική έκθεση όπου προτείνει τη δική του ανάγνωση του ποιήματος «Μια ζαριά ποτέ δεν θα καταργήσει το τυχαίο» του Στεφάν Μαλλαρμέ. Ο Μπρουντσέρς παρουσιάζει δώδεκα πλάκες, όσες και οι διπλές σελίδες του ποιήματος του Μαλλαρμέ. Σε αυτές τις πλάκες το κείμενο αντικαθίσταται από μαύρες μπάρες, που συνεχίζουν ωστόσο να δηλώνουν την αρχική διάταξη του κειμένου στον χώρο. Ο Μπρουνταέρς αποτίει φόρο τιμής στον Μαλλαρμέ, μέσω της έκθεσης που του αφιερώνει, καθιστώντας μη αναγνώσιμο το ποίημά του. Αυτό ακριβώς το παράδοξο βρίσκεται στο κέντρο της διάλεξης που έδωσε ο Ζακ Ρανσιέρ στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Ναντ στις 9 Ιανουαρίου του 2004 στο πλαίσιο της έκθεσης Marcel Broodthaers, Un jardin d'hiver... Η συνάντηση του Μπρουνταέρς με τον Μαλλαρμέ συνιστά ένα παράδοξο, το οποίο επιτείνεται από τη δήλωση του Μπρουνταέρς ότι ο Μαλλαρμέ είναι «ο θεμελιωτής της σύγχρονης τέχνης». Στη διάλεξή του ο Ρανσιέρ θα επιχειρήσει να αναλύσει αυτό το παράδοξο μέσα από την οπτική της σύγχρονης ιστορίας της τέχνης και κυρίως μέσω ενός στοχασμού για τη σχέση ανάμεσα στις λέξεις και στον χώρο με κριτικές προεκτάσεις στην έννοια του μοντερνισμού και στις σχέσεις ανάμεσα σε αισθητική και πολιτική. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στην καρδιά μιας μεσογειακής μακίας εμφανίζεται ένας εξουθενωμένος και βρόμικος άντρας. Ένας άγνωστος στρατιώτης που δραπέτευσε από έναν απροσδιόριστο πόλεμο και φαίνεται να προσπαθεί να ξεφύγει απ' τη δική του βία, μακριά απ' το πεδίο των μαχών. Μια συνάντηση τον αναγκάζει να επανεξετάσει την πορεία του και την ιδέα του σχετικά με το τίμημα μιας ζωής. Στα περίχωρα του Βερολίνου, σε ένα μικρό κρουαζιερόπλοιο, στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, ένα συμπόσιο αποτίνει φόρο τιμής στον Πολ Χόιντεμπερ, ιδιοφυή μαθηματικό απ' την Ανατολική Γερμανία, διασωθέντα του Μπούχενβαλντ, αντιφασίστα που παρέμεινε πιστός στη δική του πλευρά του Τείχους του Βερολίνου, παρά την κατάρρευση της κομμουνιστικής ουτοπίας. Από την ένταση των δύο αυτών αφηγήσεων αναδύονται, ως διά μαγείας -ποιητικής, χωρικής, μαθηματικής-, όλα όσα διακυβεύονται, στην αγάπη όπως και στην πολιτική, ανάμεσα στη δέσμευση και στην προδοσία, ανάμεσα στην αφοσίωση και στη διαύγεια, ανάμεσα στην ελπίδα και στην επιβίωση.
Ο Ματιάς Ενάρ αξιοποιεί εδώ μια οικονομία σιωπής και έναν παλμό που παράγουν μια μυθιστορηματική πυκνότητα αντιστρόφως ανάλογη με τη δαπάνη του σε λέξεις. Εφόσον ο πόλεμος είναι η Ιστορία καθ' οδόν, χτες όπως και σήμερα, Ο χορός της προδοσίας μάς οπλίζει με εικόνες και με εικασίες ώστε να αποκρυπτογραφήσουμε τις τυχαίες εξισώσεις της. (Από την έκδοση)

«Η προειδοποίηση αυτή απευθύνεται σε όλες τις μανάδες που κατοικούν στις περιοχές Γκέλενμπουργκ, Σένσμπουργκ, Λέτσεν και Λικ! ΦΥΛΑΧΤΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΡΑΚΟ ΤΟΥ ΚΑΛΤΕΝΜΠΟΡΝ!

Εποφθαλμιά τα παιδιά σας. Οργώνει τον τόπο μας και κλέβει τα παιδιά. Αν έχετε παιδιά, να έχετε συνεχώς στο μυαλό σας τον Δράκο, επειδή αυτός έχει συνεχώς το μυαλό του σε αυτά! Μην τα αφήνετε να απομακρύνονται μόνα τους. Μάθετέ τα να τρέχουν και να κρύβονται μόλις βλέπουν έναν γίγαντα καβάλα σε ένα μπλε άλογο και με συνοδεία μια αγέλη μαύρων σκύλων. Αν σας επισκεφτεί, αντισταθείτε στις απειλές του, κλείστε τα αυτιά σας στις υποσχέσεις του. Μία και μοναδική βεβαιότητα πρέπει να υπαγορεύει τη μητρική συμπεριφορά σας: αν ο Δράκος πάρει μαζί του το παιδί σας, δεν πρόκειται να το ξαναδείτε ΠΟΤΕ!» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΒΡΑΒΕΙΟ GONCOURT 1970

Έρωτας, αγάπη, θάνατος, βλάσφημες προσευχές, οργισμένες ματιές, αθώα παρατήρηση. Σ' αυτές τις περιοχές, σ' αυτές τις αντιδράσεις βρίσκεται και φτιάχνεται η ποίηση του Αλέξανδρου Στεργιόπουλου. Ποιήματα που κράτησαν τις αφορμές και αναζήτησαν τις αιτίες, τις απορίες.

Η απώλεια.
Η σιωπή, το χαμηλωμένο βλέμμα, ο κόμπος στον λαιμό.
Τα υγρά μάτια, τα χρώματα του νοσοκομείου,
"ήρθε η σειρά σας, περάστε".
Δωμάτιο δίχως παράθυρα, άσπρη ποδιά, αντισηπτικό,
"εντάξει τελειώσαμε".
Πιθανότητες, βιβλιογραφία, παλινδρόμηση,
τα μάτια ψάχνουν το στόμα, την έξοδο.
Ένας θάνατος ακόμα στο χειρουργικό τραπέζι,
ώρα 09:36 π.μ. Συνεχίζουμε

("ώρα 09:36 π.μ. Συνεχίζουμε")

Θυμάσαι εκείνη τη φορά που έκανες την ευχή;
Κάνω πολλές ευχές.
Τη φορά που σου είπα ψέματα για την πεταλούδα. Πάντα αναρωτιόμουν τι ευχήθηκες.
Τι νομίζεις ότι ευχήθηκα;
Δεν ξέρω. Ότι θα επιστρέψω, ότι με κάποιο τρόπο θα είμαστε μαζί στο τέλος.
Ευχήθηκα για αυτό που πάντα εύχομαι. Ευχήθηκα για άλλο ένα ποίημα. («Η ευχή»)

Στη συλλογή Meadowlands η Λουίζ Γκλικ συνυφαίνει την ιστορία ενός σύγχρονου διαζυγίου με την επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη, με μια επανεγγραφή του μύθου που δίνει τον λόγο, πρωτίστως, στους δευτερεύοντες χαρακτήρες. Συναντάμε, εδώ, μια Πηνελόπη που πεισματικά υφαίνει, εξυψώνοντας έτσι την αναμονή σε θέληση, μια ρεαλίστρια μάγισσα μα τελείως ανθρώπινη Κίρκη, έναν εύστροφο Τηλέμαχο κι έναν διχασμένο Οδυσσέα, καθώς και ένα ανδρόγυνο στα πρόθυρα του χωρισμού. Σ' αυτή την αντιπαράθεση μεταξύ άχρονου και σύγχρονου, η Γκλικ δημιουργεί ένα μαγνητικό πεδίο σπάνιας δύναμης, εξερευνά διαχρονικά θέματα, αποκαλύπτοντας τις σιωπές, την ατέρμονη διαπραγμάτευση της οικογενειακής ζωής, τη σκληρότητα που επιτρέπει η οικειότητα και τα απογοητευτικά μικροπράγματα της καθημερινότητας, την αδυναμία επικοινωνίας ακόμα κι όταν τα πρόσωπα συνομιλούν διαβλέπει έτσι στη σύγχρονη ζωή το ίδιο δίλημμα που βρίσκεται στον πυρήνα της Οδύσσειας: «ω αναπάντητο / βάσανο της ανθρώπινης καρδιάς: πώς να χωρίσουμε / την ομορφιά του κόσμου σε αποδεκτές / και μη αποδεκτές αγάπες!». Ποιητική σύνθεση, η οποία ακολούθησε την έκδοση της συλλογής "Η άγρια ίρις", μεγάλης ακρίβειας και διαύγειας, γραμμένη με μεταφορική πυκνότητα και λυρική ένταση, είναι ταυτόχρονα κωμική και σπαρακτική, στοχαστική και καθόλου μελοδραματική. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Διάβασα τι έγραψες στο Insta σου. Είσαι σαν περιστέρι που με κουτσούλησε στον ώμο όπως περνούσα: βρομερό και πολύ δυσάρεστο. Νια νια νια, είμαι ένας φωνακλάς που τον έχουν όλοι γραμμένο και τσιρίζω σαν τσιουάουα μπας και με προσέξουν. Δόξα και τιμή στα σόσιαλ: το κέρδισες το δεκαπεντάλεπτο της φήμης σου. Απόδειξη; Κάθομαι τώρα και σου γράφω».
Μετά τον θρίαμβο της τριλογίας του "Βερνόν Σουμπουτέξ", η μεγάλη επιστροφή της Βιρζινί Ντεπάντ, με αυτές τις υπερσύγχρονες Επικίνδυνες σχέσεις: ένα μυθιστόρημα μανίας και παρηγοριάς, θυμού και αποδοχής, όπου η φιλία αποδεικνύεται πιο δυνατή από τις ανθρώπινες αδυναμίες. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Όπως το "Βερνόν Σουμπουτέξ", το "Αγαπητέ μαλάκα" είναι ένας ύμνος στη φιλία, στον δεσμό εκείνο που τουλάχιστον μπορεί να κάνει τον άνθρωπο λιγότερο "μαλάκα" και τη ζωή πιο υποφερτή, τουτέστιν να τη σώσει. Αναμειγνύοντας τα θέματα, τις φωνές των ηρώων και τα γλωσσικά ιδιώματα, το "Αγαπητέ μαλάκα" είναι ένα φωτεινό μυθιστόρημα μεγάλης ευγένειας. Αυτό μπορεί να φαίνεται οξύμωρο όταν πρόκειται για τη Βιρζινί Ντεπάντ, αλλά δεν είναι». (Le Monde)

Το Τσανάκ Καλέ, πόλη κοντά στην Τροία, στην περιοχή των Δαρδανελίων, έγινε γνωστό ήδη από τον 18ο αιώνα για τα κεραμικά του που εξάγονταν σ' ολόκληρη την Ανατολή. Επηρεασμένοι από τις ανασκαφές του Σλήμαν, ορισμένοι περιηγητές ενθουσιάστηκαν τόσο πολύ από την παράξενη ομορφιά τους ώστε έφτασαν να τα θεωρούν απογόνους της κεραμικής τέχνης της εποχής του Ομήρου. Στη Γαλλία, η μανία γι' αυτά τα κεραμικά συνέπεσε με την επανεκτίμηση των παραδοσιακών τεχνουργημάτων από φαγιάνς μετά την ήττα του 1870, μια τάση που ενθαρρύνθηκε από το κίνημα Arts & Crafts και τον ιαπωνισμό.
Κανείς δεν αντιστάθηκε στη γοητεία τους, ανάμεσά τους ο Μαλλαρμέ και ο Προυστ. Στην Ελλάδα και την Τουρκία η οθωμανική αυτή χειροτεχνία, που τόσο είχαν θαυμάσει ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και ο Γκυστάβ Φλωμπέρ, συμβολίζει έναν κόσμο ειρηνικό, πριν από τα τραγικά γεγονότα του 1922. Τόπος μνήμης και καταλύτης παθών, αυτή η ταπεινή παραγωγή εξακολουθεί να φέρνει κοντά ή να χωρίζει τους ανθρώπους στις δύο απέναντι ακτές του Αιγαίου Πελάγους, καθώς υφίσταται την ιδεολογικοποίηση της νοσταλγίας. Η πολιτισμική αρχαιολογία είναι το αντικείμενο της παρούσας συγκριτικής μελέτης που εγκολπώνεται πολλούς επιστημονικούς κλάδους, προκειμένου να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τους λόγους που διαμόρφωσαν την οικειοποίηση, την υποδοχή και τη θριαμβευτική αναγνώριση αυτής της κληρονομιάς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)