Πριν από τον θάνατό της το 2004, η Λουσία Μπερλίν εργαζόταν πάνω σ' ένα βιβλίο με αδημοσίευτα αυτοβιογραφικά σχεδιάσματα και τίτλο Καλωσόρισες σπίτι, όπου, μέσα από είκοσι ένα κεφάλαια, εξιστορούσε τη ζωή και τις περιπλανήσεις της μεταξύ 1936 και 1965. Χρόνια αργότερα, ένας από τους τέσσερις γιους της, ο Τζεφ Μπερλίν, συγκέντρωσε, οργάνωσε και επιμελήθηκε αυτό το χειρόγραφο σαν έναν μοναδικό και τρυφερό φόρο τιμής στην περιπετειώδη, ρομαντική και τραγική ζωή της μητέρας του.
Από την Αλάσκα στην Αλμπουκέρκη, από το Κεντάκι στο Μεξικό και από τη Νέα Υόρκη στη Χιλή, ο κόσμος της Μπερλίν ήταν ευρύτατος. Η Λουσία Μπερλίν περιγράφει τα μέρη που έζησε και τους ανθρώπους που γνώρισε με το ύφος, το πνεύμα, το σθένος και το χιούμορ το οποίο διαπνέει τα διηγήματά της που τόσο αγαπήθηκαν σ' όλο τον κόσμο. Καθώς περιλαμβάνει επίσης μέρος της αλληλογραφίας της όπως και φωτογραφίες τόπων, παιδιών, φίλων και εραστών, το Καλωσόρισες σπίτι είναι ένα ιδανικό συμπλήρωμα της μυθοπλασίας της και ένα ενδιαφέρον περίγραμμα της ζωής μιας από τις πιο πηγαίες και σημαντικές Αμερικανίδες συγγραφείς του 20ού αιώνα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Σας ευχαριστώ για την αναμονή. Ονομάζομαι Τζίμι. Πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω;»
Σ' ένα τηλεφωνικό κέντρο του Λονδίνου, ο Τζίμι και οι συνάδελφοί του απαντούν στα παράπονα τουριστών απ' όλο τον κόσμο - προβλήματα κρατήσεων, ακατάλληλα δωμάτια ξενοδοχείων, κρίσεις άγχους. Ωστόσο αυτός ο ιδιόρρυθμος, σικελικής καταγωγής, νεαρός άντρας δεν είναι ακριβώς πρότυπο υπαλλήλου, με αποτέλεσμα ο προϊστάμενός του να τον επιπλήττει συνεχώς. Ο Τζίμι δεν αρκείται να απαντά στους δυσαρεστημένους πελάτες, αλλά εμπλέκεται ενεργά στις φαντασιώσεις και στις αγωνίες τους - για να μην αναφερθούμε στην παράξενη συμπεριφορά του απέναντι στους συναδέλφους του. Από την ψυχολογία των Ιταλίδων μητέρων έως το τέλειο χρώμα του κραγιόν για τα χείλη, από τον ρόλο των ηθοποιών στις κηδείες έως την τέχνη της ζωγραφικής γεννητικών οργάνων σ' ένα σημειωματάριο, ποιος μπορεί να φανταστεί ότι είναι δυνατόν ο χώρος της δουλειάς να μας μάθει τόσα πράγματα;
Με το "Wonderfuck" η Καταρίνα Φόλκμερ μας μεταφέρει στα ενδότερα ενός εργασιακού μικρόκοσμου για να μιλήσει για τις πολλαπλές ταυτότητες, για τις καταστροφικές συνέπειες του μαζικού τουρισμού στο περιβάλλον, για τη μοναξιά της σύγχρονης μεγαλούπολης και τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες των απομονωμένων, απογοητευμένων κατοίκων της. Ένα μυθιστόρημα διασκεδαστικό και ταυτόχρονα μελαγχολικό, έντονο όπως μια αισθησιακή φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Η Καταρίνα Φόλκμερ είναι ένα αληθινά τολμηρό μυαλό της σύγχρονης λογοτεχνίας» (Ian McEwan)

Ένας άντρας περιδιαβαίνει το κέντρο της πόλης κρατώντας σφιχτά την κούτα με τα δώρα που σχεδιάζει να στείλει στην άλλη άκρη της χώρας, στον Α., τον επτάχρονο γιο του. Πολλές φορές θα αντιμετωπίσει το Μούδιασμα. Πολλές φορές θα πέσει και θα σηκωθεί μέσα στον αγώνα του με αυτή τη φευγαλέα νεκρότητα που διαπερνά το σώμα του και η οποία έχει το πρόσωπο των ίδιων των ανθρώπων: της ανθρώπινης απόστασης που μεσολαβεί ανάμεσα στην αγάπη πατέρα και γιου.
«Προσπάθησαν άραγε να δουν αν χρειαζόταν βοήθεια; Τον πέρασαν μήπως για νεκρό και θέλησαν να το επιβεβαιώσουν; Να τι είναι όμως έτσι κι άλλως το Μούδιασμα: μια παράσταση όπου εσένα σου έχει δοθεί ο ρόλος του νεκρού. Όπου ο προβολέας ρίχνει πάνω σου το μεταθανάτιο φως. Όπου οι θεατές μπορεί να αγανακτήσουν αν δεν παίζεις σωστά. Γιατί και πώς περπατάς αν είσαι νεκρός; Πώς κάνεις όσα κάνεις, πώς υπάρχεις λες κι είσαι ακόμη ζωντανός; Αδύνατον να τους πείσεις ότι το μυαλό αφήνει στο σώμα μια ελάχιστη υποστηρικτική λειτουργία ενώ συγχρόνως το διατάζει: "Όπου να ’ναι θα πεθάνεις". Αδύνατον να πείσεις κάποιον θεατή ότι, παρά το παραπλανητικό θέαμα, κάτι τότε σε πεθαίνει. Αδύνατον ακόμα και να μιλήσεις, αφού, περνώντας κι εσύ τον εαυτό σου για νεκρό, φαίνεται και σ’ εσένα αφύσικο το θέαμα ενός νεκρού που μιλάει. Μόνο αν κάποιος θεατής έχει τύχει να μουδιάσει στη ζωή του θα μπορέσει να σ’ ακούσει χωρίς εσύ να μιλήσεις. Δεν ήταν όμως τέτοιοι οι άνθρωποι που στάθηκαν τότε στο τζάμι». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Η ποιητική τέχνη που όρισε ο Μαλλαρμέ φέρει αυτό το περίπλοκο μάθημα που οι φουτουριστές ή οι υπερρεαλιστές, οι ποπ ή οι εννοιολογικοί καλλιτέχνες θα ανακαλύψουν ξανά και θα το εκφράσουν με τον δικό τους τρόπο: εκεί όπου η τέχνη δεν ορίζεται πλέον από τους κανόνες, εκεί όπου πρέπει, σύμφωνα με τα δικά του λόγια, να αποδείξει η ίδια τον εαυτό της και να διαχωριστεί από τη μη τέχνη, δεν το μπορεί παρά μόνο αν ταυτιστεί με μια άλλη μορφή μη τέχνης. Γι' αυτό και στον Μαλλαρμέ το ποίημα φτιάχνεται ως χωρική χάραξη και αντικείμενο του κόσμου. Το προσίδιο της τέχνης είναι πλέον να διαχωρίζει ανάμεσα σε καλλιτεχνικό και μη καλλιτεχνικό τρόπο, να θέτει την ταυτότητα της τέχνης και της μη τέχνης. Ότι ένα πράγμα είναι ή δεν είναι μια πίπα θα ήταν μικρής σημασίας εάν αφορούσε μόνο την αυθαιρεσία του σημείου. Έχει σημασία στον βαθμό που χρησιμεύει για να σχεδιαστεί αυτή η χειρονομία της τέχνης που διασχίζει την περιοχή της μη διακρισιμότητάς της από το αντίθετό της». (Jacques Ranciere)

Τον Δεκέμβριο του 1969 ο Βέλγος καλλιτέχνης Μαρσέλ Μπρουνταέρς παρουσιάζει στη Wide White Space Gallery μια λογοτεχνική έκθεση όπου προτείνει τη δική του ανάγνωση του ποιήματος «Μια ζαριά ποτέ δεν θα καταργήσει το τυχαίο» του Στεφάν Μαλλαρμέ. Ο Μπρουντσέρς παρουσιάζει δώδεκα πλάκες, όσες και οι διπλές σελίδες του ποιήματος του Μαλλαρμέ. Σε αυτές τις πλάκες το κείμενο αντικαθίσταται από μαύρες μπάρες, που συνεχίζουν ωστόσο να δηλώνουν την αρχική διάταξη του κειμένου στον χώρο. Ο Μπρουνταέρς αποτίει φόρο τιμής στον Μαλλαρμέ, μέσω της έκθεσης που του αφιερώνει, καθιστώντας μη αναγνώσιμο το ποίημά του. Αυτό ακριβώς το παράδοξο βρίσκεται στο κέντρο της διάλεξης που έδωσε ο Ζακ Ρανσιέρ στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Ναντ στις 9 Ιανουαρίου του 2004 στο πλαίσιο της έκθεσης Marcel Broodthaers, Un jardin d'hiver... Η συνάντηση του Μπρουνταέρς με τον Μαλλαρμέ συνιστά ένα παράδοξο, το οποίο επιτείνεται από τη δήλωση του Μπρουνταέρς ότι ο Μαλλαρμέ είναι «ο θεμελιωτής της σύγχρονης τέχνης». Στη διάλεξή του ο Ρανσιέρ θα επιχειρήσει να αναλύσει αυτό το παράδοξο μέσα από την οπτική της σύγχρονης ιστορίας της τέχνης και κυρίως μέσω ενός στοχασμού για τη σχέση ανάμεσα στις λέξεις και στον χώρο με κριτικές προεκτάσεις στην έννοια του μοντερνισμού και στις σχέσεις ανάμεσα σε αισθητική και πολιτική. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στην καρδιά μιας μεσογειακής μακίας εμφανίζεται ένας εξουθενωμένος και βρόμικος άντρας. Ένας άγνωστος στρατιώτης που δραπέτευσε από έναν απροσδιόριστο πόλεμο και φαίνεται να προσπαθεί να ξεφύγει απ' τη δική του βία, μακριά απ' το πεδίο των μαχών. Μια συνάντηση τον αναγκάζει να επανεξετάσει την πορεία του και την ιδέα του σχετικά με το τίμημα μιας ζωής. Στα περίχωρα του Βερολίνου, σε ένα μικρό κρουαζιερόπλοιο, στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, ένα συμπόσιο αποτίνει φόρο τιμής στον Πολ Χόιντεμπερ, ιδιοφυή μαθηματικό απ' την Ανατολική Γερμανία, διασωθέντα του Μπούχενβαλντ, αντιφασίστα που παρέμεινε πιστός στη δική του πλευρά του Τείχους του Βερολίνου, παρά την κατάρρευση της κομμουνιστικής ουτοπίας. Από την ένταση των δύο αυτών αφηγήσεων αναδύονται, ως διά μαγείας -ποιητικής, χωρικής, μαθηματικής-, όλα όσα διακυβεύονται, στην αγάπη όπως και στην πολιτική, ανάμεσα στη δέσμευση και στην προδοσία, ανάμεσα στην αφοσίωση και στη διαύγεια, ανάμεσα στην ελπίδα και στην επιβίωση.
Ο Ματιάς Ενάρ αξιοποιεί εδώ μια οικονομία σιωπής και έναν παλμό που παράγουν μια μυθιστορηματική πυκνότητα αντιστρόφως ανάλογη με τη δαπάνη του σε λέξεις. Εφόσον ο πόλεμος είναι η Ιστορία καθ' οδόν, χτες όπως και σήμερα, Ο χορός της προδοσίας μάς οπλίζει με εικόνες και με εικασίες ώστε να αποκρυπτογραφήσουμε τις τυχαίες εξισώσεις της. (Από την έκδοση)