Η Μαρίνα είναι μια συνεσταλμένη κοπέλα που κοντεύει τα τριάντα και εξακολουθεί να ζει με την εγωκεντρική και εξωστρεφή μητέρα της.
Από μικρή ονειρευόταν να γίνει συγγραφέας, αλλά το μόνο που έχει καταφέρει είναι να δημοσιεύσει μια μικρή συλλογή διηγημάτων από τα εφηβικά της χρόνια. Φυτοζωεί κάνοντας μεταφράσεις και αρθρογραφώντας περιστασιακά.
Ένα άρθρο της προκαλεί αναστάτωση στα κοινωνικά δίκτυα, ενώ κάποιος άγνωστος την απειλεί απροκάλυπτα. Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα η Μαρίνα, άθελά της, γίνεται γνωστή στο πανελλήνιο.
Η νέα κατάσταση την φέρνει πιο κοντά στη μητέρα της και στην καλύτερη -ίσως τη μοναδική- φίλη της. Συγχρόνως την προσεγγίζουν άνθρωποι από κύκλους που δεν περίμενε και της προσφέρουν ελκυστικές προοπτικές, οι οποίες την κάνουν το πρόσωπο της ημέρας, αλλά παράλληλα αλλάζουν τον χαρακτήρα της και βάζουν σε δοκιμασία τις προσωπικές σχέσεις της.
Σύντομα η Μαρίνα διαπιστώνει ότι όλα όσα συνέβησαν δεν είναι καθόλου συμπτωματικά, καθώς απροσδόκητοι παράγοντες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις, και ότι οι νέοι συνεργάτες της κρύβουν πολλά ένοχα μυστικά.
Είναι η στιγμή να πάρει τη ζωή της στα χέρια της. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ό,τι θεωρούσες λησμονημένο, αποφάσισε να σε θυμηθεί πρώτο.
«Σε ενδιαφέρει να μάθεις ποιοι σώπασαν τη μητέρα σου; Αν ναι, μπορώ να σε βοηθήσω».
Ένα ανώνυμο σημείωμα στο γραμματοκιβώτιο. Μια παλιά υπόθεση που όλοι έχουν ξεχάσει. Και μια γυναίκα που αποφασίζει να μιλήσει.
Ο Λευτέρης Βαλσάμης, νεαρός αστυνομικός με περισσότερη αυτοπεποίθηση απ’ όση χρειάζεται -και λιγότερη εμπειρία απ’ όση νομίζει- αποφασίζει να ερευνήσει την υπόθεση. Η μητέρα της Αγγελικής υπήρξε το άλλοθι σε μια υπόθεση φρικιαστικής δολοφονίας. Όμως οι λεπτομέρειες δε βγάζουν νόημα. Κάτι λείπει. Κάτι δεν ειπώθηκε ποτέ.
Καθώς το παρελθόν αρχίζει να μπερδεύεται με το παρόν, ο Λευτέρης χάνει σταδιακά την αίσθηση του ελέγχου. Η υπόθεση τον τραβά σε βαθύτερα νερά, σε σχέσεις που δοκιμάζονται, σε βεβαιότητες που λιώνουν.
Ώσπου η αλήθεια βγήκε· αλλά κανείς δεν έμεινε ζωντανός να την πει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ιστορικό μυθιστόρημα για τον ηρωισμό των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης

1949. Στη σκιά του εμφυλίου πολέμου που δοκιμάζει τη χώρα ο Λευτέρης Παπάζογλου βιώνει τον εγκλεισμό στις Φυλακές της Κέρκυρας περιμένοντας την αποφασισμένη εδώ και καιρό εκτέλεσή του. Λίγες ώρες του απομένουν μέχρι να ξημερώσει και να οδηγηθεί κι αυτός, όπως δεκάδες άλλοι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, στο Λαζαρέτο, το μικρό νησί λίγο έξω από την Κέρκυρα όπου θα συναντήσει το εκτελεστικό απόσπασμα. Μόνος, στο σκοτεινό κελί του «Γολγοθά» την τελευταία εκείνη νύχτα θα κληθεί να αναμετρηθεί με το παρελθόν, τις σκιές και τα φαντάσματα της διαδρομής που ακολούθησε αντικρίζοντας κατάματα τον θάνατο.
Πάλεψε με όλους. Με ξένους και ντόπιους, με γείτονες, συγχωριανούς, συγγενείς και αδέρφια. Τώρα, στην ύστατη μάχη του, καλείται να παλέψει και με τον ίδιο του τον εαυτό σε έναν χειρότερο εμφύλιο, εσωτερικό, που χωρίζει το «είναι» του, τα «θέλω» και τα «πρέπει», τις ελπίδες και τα όνειρα για τη ζωή και τον έρωτα με τα ιδανικά, τις αξίες και τα «πιστεύω» που υπηρέτησε με τον αγώνα του. Με μια δήλωση μετάνοιας μπορεί να αποφύγει τον θάνατο και να ζήσει τον απόλυτο έρωτα που τον κρατά δέσμιο με τη ζωή και συνάμα τον ελευθερώνει.
1978. Τριάντα χρόνια μετά θα αποκαλυφθεί το μυστικό εκείνης της ιδιαίτερης σύγκρουσής του, της τελευταίας εκτέλεσης στον μαρτυρικό τοίχο του Λαζαρέτου στην πρώτη επίσκεψη - προσκύνημα στο άβατο του νησιού.
Ένα ιστορικό οδοιπορικό στον ηρωισμό των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης μέσα από ένα βιβλίο - αναφορά στις εκτελέσεις που πραγματοποι ήθηκαν στο νησί του Λαζαρέτου.
Δεν έχει σημασία τελικά σε ποια πλευρά της ιστορίας θέτεις τον εαυτό και τα πιστεύω σου. Ο αγώνας αυτός, από όποια μεριά κι αν τον δεις, χωρίς χρωματιστά γυαλιά και παρωπίδες, εξύψωσε πραγματικά τον ίδιο τον άνθρωπο αποπνέοντας μόνο ηθική και διδάγματα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στη σκιά της Πίνδου, σ' ένα ορεινό κεφαλοχώρι των Τρικάλων πλάι στον Αχελώο, μεγαλώνει η Βαγγελή, η πρωτότοκη κόρη μιας πολύτεκνης οικογένειας, τη δεκαετία του 1920. Από μικρή ηλικία αναλαμβάνει τον ρόλο της μάνας, μεγαλώνοντας τα αδέλφια της με θυσίες και αυταπάρνηση. Η μοναδική της διέξοδος είναι οι κλεφτές στιγμές που περνά με την ξαδέλφη και αδελφή ψυχή της, τη Χρυσάνθη, δύο κορίτσια αντίθετων χαρακτήρων που ενώνουν τις ελπίδες τους για ένα καλύτερο μέλλον.
Η Βαγγελή παντρεύεται τον Γιώργο, συγχωριανό της, και λίγα χρόνια αργότερα τον ακολουθεί στο Νέο Μοναστήρι Φθιώτιδας, στο τσιφλίκι του γαιοκτήμονα Μαραθέα, εκεί που εκείνος προσλαμβάνεται ως αποθηκάριος. Συνδέονται με τους πρόσφυγες του χωριού και αναπτύσσουν μαζί τους δυνατούς δεσμούς, ιδιαίτερα με τη οικογένεια της Ζώγιας, της γειτόνισσά τους.
Παράλληλα, η Χρυσάνθη παντρεύεται τον γιο ενός πλούσιου τσέλιγκα. Ο γάμος της όμως αποδεικνύεται χρυσό κλουβί. Μη μπορώντας να αντέξει άλλο, εγκαταλείπει τον άντρα της, κόντρα στις κοινωνικές συμβάσεις της εποχής και ακολουθεί τον έρωτα της ζωής της στο Βελεστίνο. Οι δρόμοι των δύο γυναικών χωρίζουν.
Το μαύρο πέπλο του Πολέμου, σκεπάζει τις ζωές τους. Το Νέο Μοναστήρι, όπως και ολόκληρη η Θεσσαλία, υποδουλώνεται στα ιταλικά στρατεύματα κατοχής που συνεργάζονται άψογα με τον τσιφλικά. Ο άντρας της Βαγγελής εκτελείται και η ίδια αναγκάζεται να πάρει τη ζωή στα χέρια της. Δίπλα της στέκεται η Ζώγια, βράχος στην καταιγίδα του Εμφυλίου σπαραγμού. Οι δύο γυναίκες συμπορεύονται κρατώντας όρθιες τις οικογένειές τους.
Μέσα από παράλληλα μονοπάτια, τρεις γυναίκες η Βαγγελή, η Χρυσάνθη και η Ζώγια στροβιλίζονται στη δίνη της Ιστορίας. Άγρια χρόνια. Εποχές μίσους, πείνας και βίας. Κι όμως, εκείνες παραμένουν όρθιες, ανυπότακτες, αδάμαστες. Παίρνουν αποφάσεις δύσκολες, σηκώνουν φορτία ασήκωτα και διεκδικούν τη ζωή τους, σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο όπου η σιωπή των γυναικών φοριόταν σαν αρετή. Η κάθε μια έγραψε την δική της ιστορία, όχι με λέξεις αλλά με το θάρρος, τη δύναμη και την υπομονή, αποδεικνύοντας πως η σιωπή δεν είναι αδυναμία αλλά μια άλλη μορφή δύναμης.
Ένα μυθιστόρημα βασισμένο σε αληθινές ιστορίες και ιστορικά γεγονότα. Ένα συγκλονιστικό οδοιπορικό στην Ελλάδα του 20ού αιώνα, από τα δύσκολα χρόνια του Μεσοπολέμου έως τον Εμφύλιο και την Τασκένδη της προσφυγιάς. Στην καρδιά του, η τραγική ιστορία της 26ης Μαΐου 1942, όταν δώδεκα άντρες εκτελούνται από τα ιταλικά στρατεύματα κατοχής στο Νέο Μοναστήρι Φθιώτιδας, κατόπιν προδοσίας του τσιφλικά Μαραθέα, για λίγα σακιά σιτάρι. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κάποτε το σώμα σωπαίνει.
Κλείνει μέσα του όσα δεν χωρούν στη φωνή.
Κι ύστερα, όταν δεν έχει άλλη άμυνα,
αρχίζει να γράφει.
Το δέρμα θυμάται.
Κρατά τη βία, τη σιωπή, την αγάπη, τη ντροπή.
Κάτω από κάθε λέξη, ένα σώμα αναπνέει·
άλλοτε γυμνό, άλλοτε σιωπηλό, πάντα αληθινό.

Αυτή η συλλογή γεννήθηκε εκεί όπου ο πόνος συναντά την ανάσα, εκεί όπου το σώμα γίνεται μνήμη και η ψυχή ζητά να ελευθερωθεί. Κάθε ποίημα γεννιέται απ' το σκοτάδι, για να θυμίσει πως το φως υπάρχει.
Γιατί ο πόνος, όταν φωτιστεί, γίνεται ζωή.
Για όσα κρατά το δέρμα... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Ο ελάχιστος ύπνος
περιέχει την αιωνιότητα
της ανυπαρξίας
Η ελάχιστη υποτέλεια
περιέχει όλα τα δεσμά
Η ελάχιστη σταγόνα
περιέχει όλες τις καταιγίδες

Το ελάχιστο δέντρο
περιέχει όλα τα δάση
Το ελάχιστο μειδίαμα
περιέχει όλη την ομορφιά
Η ελάχιστη αναρχία
περιέχει όλη την Ελευθερία" (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στην ποιητική συλλογή "Μαύρες Γραμμές" φωλιάζει ο έρωτας, η απώλεια, το φως και η θέληση.
Ποιήματα σαν ρωγμές σε ένα μάρμαρο αιώνιο -εκεί όπου καίει ακόμη ο άνθρωπος.
Η σιωπή γίνεται λέξη. Το σκοτάδι φωνή. Και μέσα από τα συντρίμμια, μια σπίθα επιμένει να οδηγεί προς το φως. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ποιητική συλλογή "Απόλυτος Υπερθετικός" είναι ένα πολυεπίπεδο, συναισθηματικά φορτισμένο έργο, αφιερωμένο στον έρωτα και στις διακυμάνσεις του: από την πρώτη συνάντηση έως τον χωρισμό, από τη λαχτάρα της προσμονής έως τη σπαρακτική απουσία και εν τέλει στην ελπίδα της εκπλήρωσής του.
Η ερωτική σχέση περιγράφεται με έντονο σωματικό και πνευματικό πάθος, μα συγχρόνως με εύθραυστη τρυφερότητα. Ο πόθος, η στοργή, η ενοχή, η εξιδανίκευση, ο πόνος του χωρισμού και η ελπίδα για επανένωση διαδέχονται η μία την άλλη.
Παρά τον πόνο και τη θλίψη που διατρέχουν πολλά από τα ποιήματα, η συλλογή διατηρεί έναν πυρήνα ελπίδας, πίστης και αφοσίωσης, παραμένοντας ένα υμνητικό έργο προς τον έρωτα στην πιο απόλυτη μορφή του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια σύντομη συνύπαρξη δεκατριών ποιημάτων χαρτογραφεί έναν ανοιχτό κύκλο. Ξεκινούν από την παρατήρηση του εαυτού και του "άλλου", διασχίζουν στιγμές θαλπωρής και πλησιάζουν έναν χωροχρόνο δίχως κατάληξη· εκεί όπου το βίωμα συνεχίζει άρρητο.
Η γραφή γίνεται τρόπος να παρατηρούνται οι σιωπές και να ανασύρονται όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ. Τα ποιήματα κινούνται ανάμεσα στο προσωπικό και το κοινό, αντλώντας έμπνευση από εικόνες απλές και εσωτερικά τοπία που δεν ζητούν εξήγηση, μα έκφραση και ανταπόκριση.
Μια προσπάθεια ειλικρινούς καταγραφής, με την ελπίδα πως οι λέξεις, πριν εκφραστούν, κρατούν ακόμα κάτι ακατέργαστο· κάτι που αφορά εξίσου τον αναγνώστη και τον συγγραφέα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)