Κάποτε το σώμα σωπαίνει.
Κλείνει μέσα του όσα δεν χωρούν στη φωνή.
Κι ύστερα, όταν δεν έχει άλλη άμυνα,
αρχίζει να γράφει.
Το δέρμα θυμάται.
Κρατά τη βία, τη σιωπή, την αγάπη, τη ντροπή.
Κάτω από κάθε λέξη, ένα σώμα αναπνέει·
άλλοτε γυμνό, άλλοτε σιωπηλό, πάντα αληθινό.

Αυτή η συλλογή γεννήθηκε εκεί όπου ο πόνος συναντά την ανάσα, εκεί όπου το σώμα γίνεται μνήμη και η ψυχή ζητά να ελευθερωθεί. Κάθε ποίημα γεννιέται απ' το σκοτάδι, για να θυμίσει πως το φως υπάρχει.
Γιατί ο πόνος, όταν φωτιστεί, γίνεται ζωή.
Για όσα κρατά το δέρμα... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Ο ελάχιστος ύπνος
περιέχει την αιωνιότητα
της ανυπαρξίας
Η ελάχιστη υποτέλεια
περιέχει όλα τα δεσμά
Η ελάχιστη σταγόνα
περιέχει όλες τις καταιγίδες

Το ελάχιστο δέντρο
περιέχει όλα τα δάση
Το ελάχιστο μειδίαμα
περιέχει όλη την ομορφιά
Η ελάχιστη αναρχία
περιέχει όλη την Ελευθερία" (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στην ποιητική συλλογή "Μαύρες Γραμμές" φωλιάζει ο έρωτας, η απώλεια, το φως και η θέληση.
Ποιήματα σαν ρωγμές σε ένα μάρμαρο αιώνιο -εκεί όπου καίει ακόμη ο άνθρωπος.
Η σιωπή γίνεται λέξη. Το σκοτάδι φωνή. Και μέσα από τα συντρίμμια, μια σπίθα επιμένει να οδηγεί προς το φως. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ποιητική συλλογή "Απόλυτος Υπερθετικός" είναι ένα πολυεπίπεδο, συναισθηματικά φορτισμένο έργο, αφιερωμένο στον έρωτα και στις διακυμάνσεις του: από την πρώτη συνάντηση έως τον χωρισμό, από τη λαχτάρα της προσμονής έως τη σπαρακτική απουσία και εν τέλει στην ελπίδα της εκπλήρωσής του.
Η ερωτική σχέση περιγράφεται με έντονο σωματικό και πνευματικό πάθος, μα συγχρόνως με εύθραυστη τρυφερότητα. Ο πόθος, η στοργή, η ενοχή, η εξιδανίκευση, ο πόνος του χωρισμού και η ελπίδα για επανένωση διαδέχονται η μία την άλλη.
Παρά τον πόνο και τη θλίψη που διατρέχουν πολλά από τα ποιήματα, η συλλογή διατηρεί έναν πυρήνα ελπίδας, πίστης και αφοσίωσης, παραμένοντας ένα υμνητικό έργο προς τον έρωτα στην πιο απόλυτη μορφή του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια σύντομη συνύπαρξη δεκατριών ποιημάτων χαρτογραφεί έναν ανοιχτό κύκλο. Ξεκινούν από την παρατήρηση του εαυτού και του "άλλου", διασχίζουν στιγμές θαλπωρής και πλησιάζουν έναν χωροχρόνο δίχως κατάληξη· εκεί όπου το βίωμα συνεχίζει άρρητο.
Η γραφή γίνεται τρόπος να παρατηρούνται οι σιωπές και να ανασύρονται όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ. Τα ποιήματα κινούνται ανάμεσα στο προσωπικό και το κοινό, αντλώντας έμπνευση από εικόνες απλές και εσωτερικά τοπία που δεν ζητούν εξήγηση, μα έκφραση και ανταπόκριση.
Μια προσπάθεια ειλικρινούς καταγραφής, με την ελπίδα πως οι λέξεις, πριν εκφραστούν, κρατούν ακόμα κάτι ακατέργαστο· κάτι που αφορά εξίσου τον αναγνώστη και τον συγγραφέα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια αλληγορία για τον άνθρωπο, τη φύση και τις κοινωνικές ανισότητες

ΑΙΧΜΗΡΟ, ΣΑΡΚΑΣΤΙΚΟ, ΣΥΜΒΟΛΙΚΟ

Μόλις ολοκληρώθηκε και κυκλοφορεί σε παγκόσμια πρεμιέρα το σίκουελ της προπατορικής σειράς «Παράδεισος». Στο νέο κύκλο θα αναδειχθεί ο αληθινός πρωταγωνιστής. Όχι, δεν μιλάμε για τον Αδάμ ή την Εύα, πόσο δε μάλλον για το μήλο.
Όλα τα φώτα στον Office, λοιπόν. Και όχι μόνο.
Δίπλα του ένα δυναμικό cast ζώων που θα μπουν επεισοδιακά και θα βρουν το δικό τους παράδεισο. Δεν ξέρω πως τον φαντάζεσαι αλλά σε αυτή τη μεταμοντέρνα εκδοχή του θα περάσεις εγγυημένα καλά. Στο ρόλο του Άγιου Πέτρου βλέπουμε το πρόβατο που θα μοιραστεί τη σκηνή και ποτά του μπαρ με αγαπημένα ζώα, θα μπει σε περιπέτειες για ένα χάπι end και θα ρίξει φως σε δομικές και λιγότερο δομικές απορίες, σε ένα ιδιόμορφο «Τοκ Ζώου».
Από που έχει πάρει το όνομά του το zebra crossing: Γιατί τα κουνούπια μας εκδικούνται κάθε καλοκαίρι; Είναι ο κόμης ντε Μοσκίτο μυθικό πρόσωπο; Όταν μετράμε πρόβατα για να κοιμηθούμε, είναι άσπρα ή μαύρα; Είναι ο πελαργός το πρώτο delivery boy; Πότε έρχεται το τέλος του κόσμου; Και αν έρθει θα μείνουμε εμείς ή οι κατσαρίδες και πόσο σημασία έχει αυτό;
Ε, δεν θα στα πω και όλα σε μια περίληψη. Τσάμπα το γράψαμε το βιβλίο; Λοιπόν, ξεκίνα και δεν θα χάσεις. Τα ζώα σου δίνουν τον λόγο τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια συλλογή 44 διηγημάτων που εξερευνά τη σημασία και τον ρόλο των χεριών στη ζωή των ανθρώπων.
Στα πρώτα σαράντα διηγήματα, τα χέρια γίνονται σύμβολα τρυφερότητας, προστασίας, δύναμης - αλλά και βίας. Χωρισμένα σε θεματικές ενότητες, αποτυπώνουν τις διαφορετικές όψεις της ανθρώπινης εμπειρίας.
Τα τελευταία τέσσερα διηγήματα απομακρύνονται από το κεντρικό μοτίβο των χεριών και στρέφονται προς την ελπίδα, ρίχνοντας φως στις πιο σκοτεινές πτυχές της συλλογής.
Οι πιο απλές κινήσεις, όπως και οι πιο σύνθετες χειρονομίες, μπορούν να καθρεφτίσουν την ίδια την ανθρώπινη φύση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Άνθρωποι που έμειναν πίσω. Άνθρωποι που τολμούν να φύγουν. Άνθρωποι που επιστρέφουν.
Το "Πλήρωμα του χρόνου" καταγράφει τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην παραίτηση και την ελπίδα, ανάμεσα στη σιωπή και την κραυγή. Οι ιστορίες συγκινούν με την αυθεντικότητα, τη γήινη γλώσσα και το τρυφερό βλέμμα σε όσους η κοινωνία προσπερνά - φωτίζοντας την ανθεκτικότητα της ψυχής ακόμη και μέσα στο σκοτάδι. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)