Η Ανθή Μάστορα μάς συστήθηκε πρόσφατα με το μυθιστόρημά της «Γυναίκες της σιωπής» (εκδ. Γραφή).
Επιμέλεια: Book Press
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;
Δεν γράφω για να είμαι απλώς άλλη μία συγγραφέας. Γράφω γιατί νιώθω ότι υπάρχουν ιστορίες που αξίζει να ειπωθούν. Με εμπνέουν ιστορικά γεγονότα που δεν είναι ευρέως γνωστά και προσπαθώ να φωτίσω πλευρές τους που συνήθως μένουν στο σκοτάδι. Ωστόσο, η προσέγγισή μου δεν είναι αμιγώς ιστορική, αλλά επιδιώκω μια ισορροπημένη σύνθεση ανάμεσα στην ιστορία και τη μυθοπλασία.
Ιδιαίτερη σημασία για μένα έχει το γεγονός ότι πολλές από αυτές τις ιστορίες βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα, όπως μου τα εξιστόρησε η οικογένειά μου, κουβαλώντας μνήμες και βιώματα που δεν καταγράφηκαν ποτέ επίσημα. Αυτό μου δίνει ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη να τις αποδώσω με σεβασμό και αλήθεια.
Αυτό που με απασχολεί περισσότερο είναι να δώσω φωνή σε ανθρώπους που δεν την είχαν, και κυρίως σε γυναίκες, που συχνά μετέτρεψαν τη σιωπή τους σε δύναμη και συνέβαλαν, έστω αθόρυβα, στην εξέλιξη της κοινωνίας. Θέλω η ιστορία να μην παραμένει εγκλωβισμένη στο παρελθόν, αλλά να συνομιλεί με το σήμερα και να μας αγγίζει ουσιαστικά
Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε γι’ αυτό;
Θα το σύστηνα ως ένα ιστορικό μυθιστόρημα, οδοιπορικό του 20ού αιώνα, που ζωντανεύει μια άλλη εποχή με αμεσότητα. Μέσα από τους ήρωες και τις προσωπικές τους ιστορίες, ο αναγνώστης ταξιδεύει στο παρελθόν, γνωρίζει τα ήθη και έθιμα, τις ενδυμασίες, τις μουσικές, αλλά και τις δυσκολίες και τις συγκρούσεις της εποχής. Ταυτόχρονα, όμως, ανακαλύπτει κομμάτια του εαυτού του μέσα σε αυτές τις ιστορίες.
Όμως, μέσα από όλες αυτές τις επιρροές, γεννήθηκε κάτι πιο προσωπικό: η ανάγκη να βρω τη δική μου φωνή. Να ξεφύγω από τις σκιές των άλλων και να χαράξω τη δική μου πορεία.
Δεν πρόκειται απλώς για μια παράθεση γεγονότων, αλλά για ανθρώπινες διαδρομές γεμάτες συναίσθημα, επιλογές και συνέπειες. Για όποιον θέλει να «ζήσει» την Ιστορία και όχι απλώς να τη μάθει, αυτό το βιβλίο είναι μια πολύ καλή αρχή.
Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι». (Ακολουθήσατε κάποια «μέθοδο»; Συμβουλευτήκατε κάποιον; Αυτοσχεδιάσατε; Πώς τα καταφέρατε να μην χαθείτε στον κόσμο των λέξεων;)
Η γραφή μου δεν ακολουθεί κάποια αυστηρή μέθοδο ούτε υπακούει σε κανόνες. Γράφω περισσότερο με το ένστικτο και την ανάγκη της στιγμής, πρόκειται για μια αυθόρμητη διαδικασία έκφρασης.
Η αγάπη μου για το διάβασμα και η επαφή μου με συγγραφείς που με σημάδεψαν διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο. Με επηρέασαν, με ενέπνευσαν, με έβαλαν σε σκέψεις. Όμως, μέσα από όλες αυτές τις επιρροές, γεννήθηκε κάτι πιο προσωπικό: η ανάγκη να βρω τη δική μου φωνή. Να ξεφύγω από τις σκιές των άλλων και να χαράξω τη δική μου πορεία. Να γράψω με τρόπο που να με εκφράζει αληθινά, όχι ως μίμηση, αλλά ως μια αυθεντική αποτύπωση του εσωτερικού μου κόσμου.
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες -κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.- τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;
Ναι, θεωρώ πως οι άλλες τέχνες έχουν επηρεάσει ουσιαστικά τον τρόπο γραφής μου. Πιστεύω, άλλωστε, ότι κάθε συγγραφέας, είτε το αντιλαμβάνεται είτε όχι, διαμορφώνεται από τα ερεθίσματα που δέχεται.
Πιστεύω πως η λογοτεχνία κινείται διαρκώς μέσα σε έναν διάλογο με τις άλλες τέχνες: αντλεί από αυτές την πνοή της και, ταυτόχρονα, τις τροφοδοτεί.
Ο κινηματογράφος με βοήθησε να δω τις σκηνές ως εικόνες σε κίνηση, σαν να ξεδιπλώνονται μπροστά μου τη στιγμή της γραφής. Οι εικαστικές τέχνες συνέβαλαν στη διαμόρφωση της ατμόσφαιρας και της οπτικής αίσθησης, ώστε κάθε σκηνή να μην αφηγείται απλώς ένα γεγονός, αλλά να μεταφέρει και το βάρος του συναισθήματός του. Η μουσική, με τη σειρά της, διαπερνά τον ρυθμό της γραφής μου και καθορίζει την εσωτερική της ένταση. Άλλοτε τη φωτίζει, άλλοτε τη βαθαίνει, δίνοντάς της πιο μελαγχολικές ή στοχαστικές αποχρώσεις.
Πιστεύω πως η λογοτεχνία κινείται διαρκώς μέσα σε έναν διάλογο με τις άλλες τέχνες: αντλεί από αυτές την πνοή της και, ταυτόχρονα, τις τροφοδοτεί.
Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;
Σήμερα, η έκδοση ενός βιβλίου για έναν νέο συγγραφέα είναι μια απαιτητική και συχνά αβέβαιη διαδικασία. Ο χώρος είναι ιδιαίτερα ανταγωνιστικός, ενώ μια επιπλέον πρόκληση αποτελεί και το συρρικνούμενο αναγνωστικό κοινό, γεγονός που καθιστά ακόμη πιο δύσκολη την πορεία ενός νέου έργου προς τους αναγνώστες. Ούτε εγώ έμεινα ανεπηρέαστη από αυτές τις δυσκολίες. Υπήρξαν στιγμές αμφιβολίας και δισταγμού, όμως η ανάγκη να εκφραστώ μέσα από τη γραφή αποδείχθηκε πιο ισχυρή. Έτσι, αποφάσισα να εμπιστευτώ το έργο μου στις εκδόσεις Γραφή και να κάνω αυτό το βήμα. Ελπίζω το βιβλίο μου να βρει τον δρόμο του προς τους αναγνώστες και να επικοινωνήσει μαζί τους με ειλικρίνεια.
