Μια αλληγορία για τον άνθρωπο, τη φύση και τις κοινωνικές ανισότητες

ΑΙΧΜΗΡΟ, ΣΑΡΚΑΣΤΙΚΟ, ΣΥΜΒΟΛΙΚΟ

Μόλις ολοκληρώθηκε και κυκλοφορεί σε παγκόσμια πρεμιέρα το σίκουελ της προπατορικής σειράς «Παράδεισος». Στο νέο κύκλο θα αναδειχθεί ο αληθινός πρωταγωνιστής. Όχι, δεν μιλάμε για τον Αδάμ ή την Εύα, πόσο δε μάλλον για το μήλο.
Όλα τα φώτα στον Office, λοιπόν. Και όχι μόνο.
Δίπλα του ένα δυναμικό cast ζώων που θα μπουν επεισοδιακά και θα βρουν το δικό τους παράδεισο. Δεν ξέρω πως τον φαντάζεσαι αλλά σε αυτή τη μεταμοντέρνα εκδοχή του θα περάσεις εγγυημένα καλά. Στο ρόλο του Άγιου Πέτρου βλέπουμε το πρόβατο που θα μοιραστεί τη σκηνή και ποτά του μπαρ με αγαπημένα ζώα, θα μπει σε περιπέτειες για ένα χάπι end και θα ρίξει φως σε δομικές και λιγότερο δομικές απορίες, σε ένα ιδιόμορφο «Τοκ Ζώου».
Από που έχει πάρει το όνομά του το zebra crossing: Γιατί τα κουνούπια μας εκδικούνται κάθε καλοκαίρι; Είναι ο κόμης ντε Μοσκίτο μυθικό πρόσωπο; Όταν μετράμε πρόβατα για να κοιμηθούμε, είναι άσπρα ή μαύρα; Είναι ο πελαργός το πρώτο delivery boy; Πότε έρχεται το τέλος του κόσμου; Και αν έρθει θα μείνουμε εμείς ή οι κατσαρίδες και πόσο σημασία έχει αυτό;
Ε, δεν θα στα πω και όλα σε μια περίληψη. Τσάμπα το γράψαμε το βιβλίο; Λοιπόν, ξεκίνα και δεν θα χάσεις. Τα ζώα σου δίνουν τον λόγο τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια συλλογή 44 διηγημάτων που εξερευνά τη σημασία και τον ρόλο των χεριών στη ζωή των ανθρώπων.
Στα πρώτα σαράντα διηγήματα, τα χέρια γίνονται σύμβολα τρυφερότητας, προστασίας, δύναμης - αλλά και βίας. Χωρισμένα σε θεματικές ενότητες, αποτυπώνουν τις διαφορετικές όψεις της ανθρώπινης εμπειρίας.
Τα τελευταία τέσσερα διηγήματα απομακρύνονται από το κεντρικό μοτίβο των χεριών και στρέφονται προς την ελπίδα, ρίχνοντας φως στις πιο σκοτεινές πτυχές της συλλογής.
Οι πιο απλές κινήσεις, όπως και οι πιο σύνθετες χειρονομίες, μπορούν να καθρεφτίσουν την ίδια την ανθρώπινη φύση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Άνθρωποι που έμειναν πίσω. Άνθρωποι που τολμούν να φύγουν. Άνθρωποι που επιστρέφουν.
Το "Πλήρωμα του χρόνου" καταγράφει τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην παραίτηση και την ελπίδα, ανάμεσα στη σιωπή και την κραυγή. Οι ιστορίες συγκινούν με την αυθεντικότητα, τη γήινη γλώσσα και το τρυφερό βλέμμα σε όσους η κοινωνία προσπερνά - φωτίζοντας την ανθεκτικότητα της ψυχής ακόμη και μέσα στο σκοτάδι. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ακόμα και στην πιο βαθιά νύχτα, η αυγή πλησιάζει.
Αρκεί να βρεις τη δύναμη να κοιτάξεις - προς το φως.
Ένα παιδί που μεγαλώνει στην Ελλάδα του χθες. Πολλά χρόνια αργότερα, άνδρας πια, επιστρέφει σ' αυτές τις μνήμες. Από τις γειτονιές της ανάγκης ως τις σχολικές αυλές της αθωότητας, κι από την ορμή της νιότης ως τα νοσοκομεία της αγωνίας, ξεπροβάλλουν πρόσωπα και σκιές του παρελθόντος.
Οι Ιστορίες από μια αθέατη θάλασσα είναι ένα μυθιστόρημα -ένα θρυμματισμένο παραμύθι- για τις πληγές που μένουν κρυμμένες. Και για τις θαμμένες αναμνήσεις που επιστρέφουν όταν ακούς μια απρόσμενη διάγνωση. Μια διάγνωση που θολώνει τη γραμμή του ορίζοντα της ζωής σου.
Ένα βιβλίο για όσα χάθηκαν, αλλά και για όσα επιμένουν να ζουν μέσα μας.
- Κάθε ιστορία στέκεται και μόνη της· όλες μαζί υφαίνουν τη διαδρομή μιας ζωής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Από τον πηχτό διάλογο μοναχικών μοναξιών που αιωρούνται πάνω από τις πειραματικές τους σχέσεις, στο σουρεαλιστικό σύμπαν των "λάθος" επιλογών.
Απ' τον υπαρξιακό μονόλογο που βόσκει το σανό της πρώτης ανυπαρξίας, στις ύπουλες μνήμες που μας κυνηγούν στο κενό.
Το χθεσινό παράπονο, προσπαθεί να μετασχηματιστεί σε χιούμορ, πιλοτάροντας στο ζελέ των χαμένων στιγμών. Και το χιούμορ επικίνδυνο.
Ένα ταξίδι, στην αλληγορία, που ειρωνεύεται απροκάλυπτα την πραγματική πραγματικότητα. Ναι, αυτή, τη δήθεν! Πώς αφού;
Υφέρποντα σχόλια και κριτικές εκ του ασφαλούς. Γιατί όχι;
Επιστροφές χωρίς νόημα. Επισκέψεις με άδεια χέρια. Έρωτες που πόνεσαν ο ένας τον άλλον.
Και επειδή στα μακρινά παρελθόντα του σήμερα, τα κεφάλια ωρίμασαν και έπεσαν, κάποιοι, αποφασίζουν να ήλιο-θεραπεύσουν τα σκοτάδια τους πάνω στα κορμιά των άλλων. Που είναι οι ίδιοι.
Άδικος φόβος για το τίποτα, κι όλα καλά θα παν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Άνθρωποι παράξενοι,
γελοίοι.
Φοβισμένοι και ημίτρελοι.
Ζαλίζονται,
φωνάζουν και προκαλούν.
Ίσως δεν δίνουν σημασία,
ίσως έπαψαν να νιώθουν.
Καθρεφτίζονται μονάχα
στις σκιές των ομοίων τους.
Μόνοι και σιωπηλοί.
Τσακισμένοι,
με ψεύτικο χαμόγελο
και τσέπη αδειανή.
Φαντάσματα
στο σπάσιμο της μέρας.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)