Οδηγοί ψυχολογίας, αυτοβελτίωσης, καθημερινής φιλοσοφίας: 30 βιβλία του 2025 για την τέχνη του ευ ζην

Η σημασία της προσωπικής και κοινωνικής ελευθερίας, η σχέση γονέα και παιδιού, σώματος και ψυχής, η αντιμετώπιση της ανορεξίας και των τραυμάτων: σύνθετα θέματα με τα οποία καταπιάνονται τα παρακάτω βιβλία της φετινής σοδειάς. Είτε πρόκειται για οδηγούς αυτοβοήθειας και αυτοβελτίωσης είτε για βιβλία ψυχολογίας για όλους και καθημερινής φιλοσοφίας, τα τριάντα αυτά βιβλία του 2025 ξεχωρίζουν για την πρωτοτυπία τους και τη διάθεση των συγγραφέων τους να θίξουν ζητήματα που αφορούν την εποχή μας.

Erich Fromm, Ο φόβος μπροστά στην ελευθερία (μτφρ. Ουρανία Τουτουντζή, εκδ. Διόπτρα)

Πώς εξελίχθηκε η ελευθερία ως έννοια μέσα στα χρόνια και ποιες είναι οι όψεις της; Πώς λειτουργούν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα και ποια ήταν η ψυχολογία του Ναζισμού που αναπτύχθηκε στη Γερμανία; Και επίσης, γιατί στις δημοκρατικές κοινωνίες το άτομο καταλήγει να νιώθει μια χαρακτηριστική μηδαμινότητα;

Μεγάλα ερωτήματα με τα οποία αναμετράται ο Έριχ Φρομ, Γερμανός φιλόσοφος και ψυχαναλυτής, στην παρούσα μελέτη του.

Sarah Davies, Μεγαλωμένοι από ναρκίσσους γονείς (μτφρ. Αγορίτσα Μπακοδήμου, εκδ. Key Books)

Οι τοξικοί και κακοποιητικοί γονείς μεγαλώνουν παιδιά που πολύ συχνά δεν καταλαβαίνουν καν τα ελαττωματικά χαρακτηριστικά των κηδεμόνων τους. Όταν στην οικογένεια υπάρχει έστω ένα άτομο με ναρκισσιστική συμπεριφορά, καταργείται το αίσθημα της ασφάλειας και τα παιδιά βιώνουν μοναξιά και σύγχυση, αισθήματα που συνεχίζουν να υπάρχουν ακόμα και μετά την ενηλικίωση.

Φυσικά, δεν υπάρχουν ισόβιες ποινές δυστυχίας, όπως μας διαβεβαιώνει η Dr Sarah Davies, που έχει ειδικευθεί στη θεραπεία της ναρκισσιστικής κακοποίησης, του άγχους, του στρες και του ψυχικού τραύματος.

Ξεκινώντας τη μελέτη της από τον αρχαιοελληνικό μύθο του Νάρκισσου και της Ηχούς, η συγγραφέας στη συνέχεια εξηγεί πώς δημιουργούνται οι ναρκισσιστικές προσωπικότητες και ποια είναι τα γνωρίσματα του γονεϊκού ναρκισσιμού, για να συνεχίσει αναλύοντας τα στάδια του πένθους, τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να θέτουμε όρια και το πώς εντέλει γίνεται να διαμορφώσουμε υγιέστερες σχέσεις.

Άσπα Π. Πασπάλη, Το άγγιγμα του Νάρκισσου (εκδ. Διόπτρα)

Όπως η Sarah Davies, η Άσπα Πασπάλη δίνει ιδιαίτερη σημασία στην παιδική και εφηβική ηλικία ως τις κομβικότερες περιόδους που δύναται να αναπτυχθούν οι ναρκισσιστικές τάσεις. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της ναρκισσιστικής συμπεριφοράς, πώς εκδηλώνεται στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και με ποιον τρόπο διαφέρει από την αληθινή αυτοπεποίθηση;

Ένα βιβλίο γραμμένο σε γλώσσα απλή, που όμως προχωρά θίγοντας σύνθετα θέματα, όπως τη σχέση του ναρκισσισμού με το φύλο ή την εμφάνιση ναρκισσιστικής συμπεριφοράς από τον ψυχοθεραπευτή.

Vienna Pharaon, Σπάζοντας τα μοτίβα (μτφρ. Χρήστος Μπαρουξής, εκδ. Διόπτρα)

Μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα τη συμπεριφορά των γονιών μας έχοντας μια απόσταση από τα παιδικά μας χρόνια. Τότε φυτεύτηκε ο σπόρος πολλών προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε στις προσωπικές μας σχέσεις ή στο εργασιακό μας περιβάλλον σήμερα, και χρειάζεται χρόνος για να μελετήσουμε την ανάπτυξή του.

Πιστεύοντας πως κάθε άνθρωπος ακολουθεί τον δικό του θεραπευτικό δρόμο, η συγγραφέας καθοδηγεί τον αναγνώστη στο θεραπευτικό του ταξίδι, παρουσιάζοντας τις ιστορίες άλλων ανθρώπων και θέτοντας ερωτήματα. «Τα τραύματα περιέχουν τεράστια ποσότητα πληροφορίας» εξηγεί – πόσο μάλλον τα τραύματα της παιδικής ηλικίας.

Σάββας Σαββόπουλος, Ο μηχανιστικός άνθρωπος – Σιωπές της ψυχής, ρωγμές του σώματος (εκδ. Παπαδόπουλος)

Ο Σάββας Σαββόπουλος έχει καταπιαστεί σε μεγάλο βαθμό στην επιστημονική πορεία του με τον τομέα της Ψυχοσωματικής. Διαβάζοντάς τον μαθαίνουμε καλύτερα τους τρόπους με τους οποίους ψυχή και σώμα αλληλοεπηρεάζονται, το πώς οι παθήσεις του οργανισμού μας ενδέχεται να έχουν τις ρίζες τους σε κρυμμένα ψυχολογικά τραύματα.

Μέσα από τη συγκεκριμένη μελέτη του σχηματίζεται μια πληρέστερη εικόνα του πεδίου της Ψυχοσωματικής. Τα πολλά κλινικά παραδείγματα και οι πλούσιες βιβλιογραφικές αναφορές μαρτυρούν την ευρυμάθεια και τη μεγάλη εμπειρία του συγγραφέα.

Κώστας Σπηλιώτης, Ψυχικά προσωπεία – Εικόνες του εαυτού και του άλλου, του ατόμου και της ομάδας (εκδ. Αρμός)

Η έννοια της «μάσκας» και του «προσωπείου» απασχολεί πολύ την ψυχανάλυση. Φορώντας τη μάσκα, το άτομο συχνά νιώθει ελεύθερο να εκφράσει επιθυμίες και ορμές που ειδάλλως θα καταπίεζε. Η μάσκα, επίσης, φοριέται και για την αποτροπαϊκή της δύναμη, για να εξοστρακιστεί κάποιο κρυφό «θέλω» ή φόβο του υποκειμένου.

Η μελέτη του Κώστα Σπηλιώτη μιλά για τα ψυχικά προσωπεία, προσεγγίζοντας πολλαπλώς το θέμα. Φαντασιώσεις, η σχέση μεταξύ εικόνας και βλέμματος, ομαδικά προσωπεία και ρόλοι, η άρνηση του θανάτου…

Reinekke Lengelle, Πένθος και θεραπευτική γραφή (μτφρ. Σοφία Ανδρεοπούλου, εκδ. Πεδίο)

Πολλοί περιγράφουν τη συγγραφή ως μια καθαρτική διαδικασία – δεν μας προκαλεί εντύπωση που πολλά από τα βιβλία αυτής της λίστας αφήνουν στις σελίδες τους κενό χώρο για τον αναγνώστη και «θεραπευόμενο» να αναπτύξει τις σκέψεις του.

Αυτήν ακριβώς την πλευρά της συγγραφής, λοιπόν, εξετάζει η Reinekke Lengelle, με αφορμή μία προσωπική της, τραυματική εμπειρία: την απώλεια του συζύγου της, την οποία κατάφερε να ξεπεράσει εν μέρει -πώς αλλιώς;- βάζοντας τις λέξεις στο χαρτί.

Πέτρος Ρούσσος, Μεγαλώνοντας παιδιά στην ψηφιακή εποχή – Κίνδυνοι, προκλήσεις και ευκαιρίες (εκδ. Gutenberg)

Τα μέλη των νεότερων γενιών αποκαλούνται πολύ συχνά και ψηφιακοί ιθαγενείς, εφόσον γεννήθηκαν σε έναν κόσμο στον οποίο ήδη είχε εμφανιστεί το διαδίκτυο. Πολύ συχνά, οι νέοι πλοηγούνται, αναζητούν πληροφορίες και ερεθίσματα και κινούνται με μεγάλη ευχέρεια στον ψηφιακό κόσμο – πόσο προστατευμένοι είναι, όμως, από τους κινδύνους του στην πραγματικότητα; Μήπως η μεγάλη τους ευκολία μπορεί να καλλιεργήσει μια επιπόλαιη στάση; 

Η μελέτη του Πέτρου Ρούσσου καταπιάνεται με θέματα που απασχολούν τους υπεύθυνους γονείς. Ποιες είναι οι θετικές πλευρές της χρήσης της τεχνολογίας, ποιος είναι ο ρόλος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ποιος των ηλεκτρονικών παιχνιδιών και ποια νομικά και ηθικά ζητήματα προκύπτουν στην ψηφιακή εποχή μας;

Robert Kegan, Lisa Laskow Lahey, Ανοσία στην αλλαγή (μτφρ. Δ. Μουτάφης, εκδ. Διάδραση)

Η σημασία της δια βίου μάθησης γίνεται όλο περισσότερο αντιληπτή, σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς με όλο μεγαλύτερη ταχύτητα. Ο συγκεκριμένος οδηγός εκπαίδευσης απευθύνεται σε ενήλικες και καταπιάνεται με τις ατομικές και συλλογικές πεποιθήσεις που συχνά εμποδίζουν την αλλαγή και την εξέλιξη του ατόμου.

Ένα σύγγραμα που έχει τύχει ευρείας αναγνώρισης παγκοσμίως, μεταφρασμένο για πρώτη φορά στα ελληνικά.

Ελισάβετ Κρίπα, Όσα έμαθα από τα παιδιά (εκδ. Key Books)

Συνήθως, όταν κάνουμε λόγο για «διδασκαλία» και «μαθητεία», έχουμε στον νου μας τον γηραιότερο που μαθαίνει στο νεότερο, μάλλον ξεχνώντας πως η διαδικασία λειτουργεί αμφίδρομα και οι δάσκαλοι συχνά μαθαίνουν από τους μαθητές.

Με ανοιχτό μυαλό και την πολύχρονη εμπειρία της εκπαιδευτικού, της μητέρας και της εθελόντριας, η Ελισάβετ Κρίπα μιλά για την υπευθυνότητα, την επικοινωνία, τα «αόρατα» παιδιά, το μεγάλο κύμα της εφηβείας κ.ά.

Ελισάβετ Φωτιάδου, Τρώγοντας την ανορεξία μου (εκδ. Key Books)

Μια συγγραφέας που ξεχωρίζει για την ωριμότητα που έχει ήδη κατακτήσει σε τόσο νεαρή ηλικία: η Ελισάβετ Φωτιάδου ήταν μόλις δεκαοκτώ χρονών όταν έγραψε το αυτοβιογραφικό της έργο, που περιγράφει την πάλη της με την ανορεξία.

«Το φαγητό στο σπίτι ήταν μια φυσιολογική και συχνά ευχάριστη διαδικασία. Όλα όμως άλλαξαν όταν ήμουν δεκατεσσάρων. Οι γονείς μου εκείνη την περίοδο περνούσαν κρίση στη σχέση τους και τελικά αποφάσισαν να ζήσουν χωριστά για κάποιο χρονικό διάστημα μέχρι να αποφασίσουν αν θα παραμείνουν μαζί ή όχι. Ο πατέρας μου έφυγε από το σπίτι. Και τότε, άνοιξε το μονοπάτι προς την ανορεξία» αναφέρει η συγγραφέας στο κείμενό της, φιλοδοξώντας να ενημερώσει τους αναγνώστες για τη συγκεκριμένη διατροφική διαταραχή και να δώσει κουράγιο σε όσους την αντιμετωπίζουν.

Jessamy Hibberd, Πώς να ξεπεράσετε το τραύμα και να ξαναβρείτε τον εαυτό σας (μτφρ. Χρύσα Φραγκιαδάκη, εκδ. Παπαδόπουλος)

Εθισμοί, ασθένειες, θάνατοι αγαπημένων προσώπων, τραυματισμοί σε πολέμους: ο σύγχρονος άνθρωπος μοιάζει να είναι ευάλωτος με τόσους πολλούς τρόπους.

Η Jessamy Hibberd, πιστοποιημένη κλινική ψυχολόγος, υπογράφει έναν πρακτικό οδηγό που παρουσιάζει μια συγκεκριμένη μέθοδο, βασισμένη σε στοιχεία από την ψυχολογία και την νευροεπιστήμη, αλλά και σε περιπτώσεις άλλων ασθενών, για να προσφέρει ελπίδα στον αναγνώστη. Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε το τραύμα μας -όποιο και αν είναι αυτό- και να προχωρήσουμε παρακάτω;

Kathy Steele, Onno van der Hart, Suzette Boon, Μαθαίνοντας να ζεις με το τραύμα (μτφρ. Νικόλαος Γκιμπιρίτης, εκδ. Key Books)

Ένα βιβλίο που μπορεί κάλλιστα να διαβαστεί με δύο τρόπους: είτε ως εγχειρίδιο για ομάδες ασθενών -που δεν τελούν υπό νοσηλεία-, είτε ως οδηγός ατομικής θεραπείας. Τρεις πολύ έμπειροι ψυχοθεραπευτές προτείνουν τρόπους ώστε το σύγχρονο υποκείμενο να συνδεθεί με τον εαυτό του και με τους άλλους, καθώς και να ανταπεξέλθει στην ασύλληπτη βία του κατακερματισμένου, σύγχρονου κόσμου.

Διαβάζοντας, ο αναγνώστης θέτει στόχους και αναπτύσσει μηχανισμούς άμυνας. Έχει επίσης τη δυνατότητα να αναπτύξει τη σκέψη του και να εκφραστεί, καθώς η έκδοση περιλαμβάνει φύλλα ασκήσεων, στα οποία υπάρχει διαθέσιμος κενός χώρος.

Dean Rickles, Η ζωή είναι μικρή – Πολύ σύντομα μαθήματα για να τη ζήσουμε πραγματικά (μτφρ. Γιάννης Δούκας, εκδ. Πατάκη)

Πώς βρίσκουμε τον σκοπό της ζωής μας και πώς τον προορισμό μας; Πότε ολοκληρωνόμαστε πραγματικά και ποιο είναι το σημείο τερματισμού; Ως προς το τελευταίο ερώτημα, ο Dean Rickles απαντά ευθέως και ξεκάθαρα: ο θάνατος είναι το σημείο τερματισμού, αναπόδραστος για όλους, τον οποίο όμως γίνεται να αξιοποιήσουμε για να ορίσουμε όλα όσα προηγούνται.

«Συχνά μιλάμε για τη ζωή (ή την ύπαρξη) ως θαύμα και για τον θάνατο (τη μη ύπαρξη) ως τη δύναμη που του αντιτίθεται, ως κάτι (ένα κακό, ίσως) με το οποίο πρέπει να παλέψουμε. Αυτή η συνηθισμένη πόλωση μπορεί να αποφευχθεί αν δούμε τον θάνατο, μέσα από τα χρονικά όρια και την παροδικότητα που μας παρέχει, ως κάτι που ενεργοποιεί τις αποφάσεις μας μπροστά στις επιλογές οι οποίες φέρνουν τη ζωή στη σφαίρα της πραγματικότητας και έξω από το απλώς πιθανό» αναφέρει ο συγγραφέας.

Haruki Murakami, Για τι μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο (μτφρ. Χρήστος Καψάλης, εκδ. Ψυχογιός)

Το εμβληματικό δοκίμιο του Χαρούκι Μουρακάμι, που πέρα από καταξιωμένος συγγραφέας, είναι και ικανός δρομέας – μάλιστα, έχει συμμετάσχει και στον αθηναϊκό μαραθώνιο, για πρώτη φορά το 1983.

Η συγγραφική του τεχνική συνδέεται με το τρέξιμο: ο ίδιος έχει δηλώσει πως σχεδόν κάθε μέρα, αφότου ασχοληθεί για ώρες με το γράψιμο, αποφορτίζεται τρέχοντας κατά μέσο όρο 10 χιλιόμετρα. Τις εμπειρίες του, αλλά και τη φιλοσοφία του γύρω από το τρέξιμο, παρουσιάζει σε τούτο το δοκίμιο, με χιούμορ αλλά και στοχαστική διάθεση.

Harold Kushner, Όταν συμβαίνουν κακά πράγματα σε καλούς ανθρώπους (μτφρ. Βασίλης Πουλάκος, εκδ. Key Books)

Η ιστορία του Ιωβ, που επέμενε καρτερικά τις δυσκολίες που του έστελνε ο θεός ώσπου ανταμείφθηκε στο τέλος, έχει αναδειχθεί ως ένα από τα πιο γνωστά εδάφια της Βίβλου, μιας και θέτει τον εξής προβληματισμό: γιατί συμβαίνουν κακά πράγματα σε καλούς ανθρώπους;

Τις σκέψεις του πάνω σε αυτό το θέμα μοιράζεται ο Χάρολντ Κούσνερ, που έγραψε το συγκεκριμένο βιβλίο αφότου ο τρίχρονος γιος του διαγνώστηκε με μια εκφυλιστική ασθένεια, κάτι που σήμαινε πως το παιδί θα ζούσε μέχρι την εφηβεία μόνο. Ένα μπεστ σέλερ που μιλά με ειλικρίνεια για την πίστη, την καλοσύνη και την υπομονή.

Yung Pueblo, Η τέχνη της ανάλαφρης ζωής (μτφρ. Μαρία Κουκιάδη, εκδ. Key Books)

Άγχη, φοβίες και σκέψεις επιδρούν στην ψυχολογία μας καθημερινά, επιβαρύνοντάς την. Η ελαφρότητα είναι μύθος ή μήπως μια χαμένη κατάσταση, στην οποία δεν γίνεται να επιστρέψουμε;

Τίποτε από τα δύο, απαντά ο Yung Pueblo, τον οποίο στην αρχή του βιβλίου βρίσκουμε πεσμένο στο πάτωμα του σπιτιού του, διαλυμένο και βέβαιο πως παθαίνει καρδιακή προσβολή. Πώς κατάφερε να σταθεί ξανά στα πόδια του – και πώς θα καταφέρουμε εμείς να σταθούμε στα δικά μας; Ένα βιβλίο που φιλοδοξεί να δώσει αξία στο απλό και το καθημερινό.

Costica Bradatan, Εγκώμιο αποτυχίας – Τέσσερα μαθήματα ταπεινότητας (μτφρ. Πέτρος Γεωργίου, εκδ. Πεδίο)

«Η αποτυχία (…) είναι μια δαντική, κυκλοτερής υπόθεση. Όπως ακριβώς ο κόκκος του σιταριού πρέπει να περάσει από τις μυλόπετρες για να ραφιναριστεί, έτσι και εμείς πρέπει να περάσουμε από κάμποσους κύκλους αποτυχίας, που ο καθένας θα μας σοκάρει και θα μας πληγώσει άσχημα, προκειμένου να εξευγενίσουμε την πνευματικότητά μας».

Η πίεση και η τριβή, υπόσχεται ο Bradatan, δεν θα πάνε χαμένες. Συνομιλώντας με τους κλασικούς φιλοσόφους, τη Σιμόν Βέιλ, τον Γκάντι, την παγκόσμια λογοτεχνική παράδοση, ο συγγραφέας προσπαθεί να ξεδιαλύνει το μυστήριο της εμμονής του πολιτισμού μας με την επιτυχία και τον διαρκή φόβο της αποτυχίας.

Thomas Curran, Το κυνήγι της τελειότητας (μτφρ. Κωστής Πανσέληνος, εκδ. Μεταίχμιο)

Μια πεταλούδα πιασμένη στον ιστό μιας αράχνης συναντάμε στο εξώφυλλο του βιβλίου του Thomas Curran, μαζί με την προειδοποίηση: «Πώς να μην πέσεις στην παγίδα».

Κοιτώντας το, υποψιαζόμαστε το θέμα του βιβλίου: πρόκειται για την εμμονή της σύγχρονης κοινωνίας με την τελειότητα, την εξιδανίκευση της τελειομανίας, που για τον Thomas Curran είναι «απολύτως παράλογη». Τουναντίον, ο συγγραφέας μάς προτρέπει να ζήσουμε με τις ατέλειές μας χωρίς ενοχές , αφού πρώτα εξηγήσει πώς ο κοινωνικός περίγυρός μας κλονίζει συστηματικά την αυτοπεποίθησή μας.

Nicholas Humphrey, Ο βιωματικός εαυτός (μτφρ. Πέτρος Γεωργίου, εκδ. Πεδίο)

Σκέφτομαι άρα υπάρχω, είχε δηλώσει ο Καρτέσιος. Αιώνες μετά, ο Άλαν Τούριγκ είχε αναρωτηθεί: «Σκέφτονται οι μηχανές;», για να έρθει ο Φίλιπ Κ. Ντικ και να το θέσει κάπως διαφορετικά, μέσω της λογοτεχνίας: Τι ονειρεύονται τα ανδροειδή;

Σκόρπιες αναφορές που όμως μας υπενθυμίζουν τη σημασία που δίνει ο πολιτισμός μας στη συνείδηση. Είναι αυτή προνόμιο των ανθρώπων; Μήπως και τα ζώα έχουν συνείδηση και τι γίνεται με τις προηγμένες μηχανές, που μπαίνουν όλο περισσότερο στη ζωή μας;

Ο συγγραφέας δίνει ιδιαίτερη σημασία στην έννοια της «βιωματικής συνείδησης», στον τρόπο που το υποκείμενο βιώνει κάθε εμπειρία. «Έχω βιωματική αντίληψη σημαίνει έχω εμπειρίες όπως το προσωπικό αίσθημα του κόκκινου που βιώνω όταν κοιτάζω μια παπαρούνα ή το προσωπικό αίσθημα του γλυκού που βιώνω όταν γεύομαι έναν κύβο ζάχαρης». Με βάση αυτή την έννοια διεισδύει στον κόσμο των αισθήσεων, κόσμο που σχηματίζεται από τον ανθρώπινο εγκέφαλο.

Casey Means, Calley Means, Καλή ενέργεια – Η εκπληκτική σύνδεση μεταξύ γλυκόζης, μεταβολισμού και απεριόριστης ενέργειας (μτφρ. Θεόδωρος Θεοδωρίδης, εκδ. Ψυχογιός)

Ποια κοινά σημεία υπάρχουν μεταξύ των δυνητικά θανατηφόρων παθήσεων, όπως ο καρκίνος και οι καρδιαγγειακές νόσοι, αλλά και μεταξύ όσων ασθενειών ρίχνουν την ποιότητα ζωής μας; Και πώς μπορούμε να αναβαθμίσουμε την υγεία μας με απλούς και καθημερινούς τρόπους;

Η δρ Κέισι Μινς εστιάζει στον μεταβολισμό μας, τον τρόπο που ο οργανισμός μας παράγει ενέργεια δηλαδή. Πολλοί παράγοντες τον επηρεάζουν, μας υπενθυμίζει: ο ύπνος, η διατροφή και οι τοξίνες που προσλαμβάνουμε, ακόμη κι η ποιότητα του φωτός.

Στη συνέχεια, η Μινς παρέχει πρακτικές συμβουλές, ως και συνταγές, για την άμεση βελτίωση του βιοτικού μας επιπέδου.

Marshall B. Rosenberg, Μη βίαιη επικοινωνία – Η γλώσσα της ζωής (μτφρ. Γιώργος Τσιτσιρίγκος, εκδ. Key Books)

Ο Μάρσαλ Ρόζενμπεργκ παρατήρησε την απομάκρυνση του ανθρώπου από τη συμπονετική πλευρά του ήδη από τη δεκαετία του ‘40, στη νεότητά του – το φαινόμενο έχει λάβει νέες, ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις σήμερα, αν λάβουμε υπόψη μας όσα φριχτά εκτυλίσσονται σε παγκόσμια κλίμακα.

Με τον γνωστό οδηγό του, ο Ρόζενμπεργκ φιλοδοξούσε να στρέψει τον αναγνώστη μακριά από το μονοπάτι της βίας. Όλοι μπορούμε να συνυπάρξουμε, αν ακούμε τους άλλους με ενσυναίσθηση, αν χρησιμοποιούμε τη δύναμή μας προστατευτικά κι αν εκφράζουμε την εκτίμηση, τον θυμό και τα συναισθήματά μας με υγιή τρόπο, αφήνοντας τους υπόλοιπους να κάνουν το ίδιο.

Έλσα Νικολαΐδου, Η φιλοσοφία της ευτυχίας – Ζήσε καλύτερα διαβάζοντας τους αρχαίους σοφούς (εκδ. Μεταίχμιο)

Ο Πλούταρχος αναφέρει πως οι Αθηναίοι, θέλοντας να διατηρήσουν στην πόλη τους το πλοίο του Θησέα προς τιμήν του, αντικαθιστούσαν μέσα στα χρόνια τα παλιά ξύλινα μέρη του σκάφους με καινούρια. Από αυτό το περιστατικό προκύπτει και το εξής ερώτημα: μετά από κάθε απόπειρα συντήρησης, οι Αθηναίοι είχαν να κάνουν με το ίδιο πλοίο ή με ένα διαφορετικό, εφόσον τα συστατικά του είχαν τροποποιηθεί; Ποια είναι, λοιπόν, η ουσία των πραγμάτων – υπάρχουν συστατικά που παραμένουν αναλλοίωτα;

Πολλές από τις απαντήσεις στα ερωτήματα που μας ταλανίζουν μέχρι σήμερα, κρύβονται στα κείμενα των αρχαίων φιλοσόφων. Ιδίως αν τα διαβάσουμε με έξυπνο και εμβριθή τρόπο, όπως κάνει η Έλσα Νικολαΐδου, που στο δικό της δοκίμιο συνομιλεί με τον Δημόκριτο, τον Σωκράτη, τον Αριστοτέλη, τον Επίκουρο, τον Σενέκα και πολλούς ακόμα.

Θανάσης Λάλας, Βασίλειος Μπετσάκος, Πίνοντας καφέ με τον Επίκουρο (εκδ. Αρμός)

Πρόσφατο μέρος της σειράς του Θανάση Λάλα στην οποία ο αναγνώστης συναντά αρχαίους φιλοσόφους, πίνοντας καφέ μαζί τους και μαθαίνοντας, με απλά λόγια, το σύστημα της σκέψης τους.

Καινούριος φιλοξενούμενος στο καφέ, συνομιλητής και συμπότης, ο Επίκουρος, «ο φιλόσοφος της χαράς και της φιλίας», όπως αναφέρεται στον υπότιτλο της έκδοσης. Μια κουβέντα για τον φόβο, τους θεούς, το καλό, την εσωτερική γαλήνη, γεμάτη με τα διδάγματα της επικούρειας φιλοσοφίας.

Άγγελος Λεβέντης, Η επτασφράγιστη βιβλιοθήκη (εκδ. Διόπτρα)

Ένα βιβλίο με πρωταγωνιστή… ένα άλλο βιβλίο, το Καλό Βιβλίο, που προσπαθεί να βρει την ταυτότητά του μέσα από τις συζητήσεις που πιάνει με τον Βιβλιοθηκάριο.

«Ο Βιβλιοθηκάριος παραπέμπει στον ψυχοθεραπευτή, καθώς προσφέρει ασφάλεια, αποδοχή και έναν χώρο όπου το Καλό Βιβλίο μπορεί να ανακαλύψει τον εαυτό του χωρίς να πιέζεται να είναι κάτι συγκεκριμένο. Κάποιοι αναγνώστες τον παρομοιάζουν με επαρκή γονέα, φίλο ή σύντροφο παρόντα χωρίς να επιβάλλεται, που στηρίζει χωρίς να καθορίζει» μας είπε, μεταξύ άλλων, ο συγγραφέας σε συνέντευξη που μας παραχώρησε.

Τζένη Γιαννοπούλου, Ολόκληρη ξανά – 40+ κομμάτια δύναμης (εκδ. Γραφή)

Αντλώντας στοιχεία από προσωπικά της βιώματα, η Τζένη Γιαννοπούλου παρουσιάζει έναν οδηγό που εστιάζει στα μικρά βήματα, στις επανεκκινήσεις, στο αναπόφευκτο της αποτυχία, στη σημασία του αυτοσεβασμού.

«Κάθε άνθρωπος που γράφει, κουβαλά μια ιστορία που δεν έχει ξαναειπωθεί με τον δικό του τρόπο. Το Ολόκληρη ξανά δεν ήρθε να προσθέσει άλλο ένα βιβλίο στη λίστα∙ ήρθε να πει πως η αντοχή, η πτώση, η απώλεια και η επιστροφή στην ίδια μας τη δύναμη έχουν πρόσωπο, έχουν φωνή και μπορούν να μιλήσουν σε όλους όσους έχουν νιώσει έστω και μια φορά σπασμένοι» μας είπε η συγγραφέας σε συνέντευξή της.

Γιάννης Αθανασόπουλος, Ψυχή μου μεγάλη (εκδ. Ψυχογιός)

«Το ήξερα ότι ο κόσμος τούτος είναι ένα πολύ επικίνδυνο μέρος. Βουτηγμένος στη φωτιά και στο τσεκούρι. Πνιγμένος στη βία του. Διωκόμενος στον θόρυβό του. Ένας κόσμος ποτισμένος από αιώνια τραύματα ανθρώπων που τα φτύνουμε ο ένας στον άλλο. Κι εγώ, μη νομίζεις, επικίνδυνος είμαι. Όπως κι εσύ».

Μια τολμηρή εξομολόγηση από τον Γιάννη Αθανασόπουλο. Πόσο καλό και πόσο κακό χωράει μέσα στον καθένα μας; Πόσο φως και πόσο σκοτάδι;

Αρετή Μαστροδούκα, Αντέχεις; – Μάθε πώς να χτίζεις ψυχική ανθεκτικότητα (εκδ. Αρμός)

Σίγουρα μπορούμε να διδαχθούμε πολλά από την Αρετή Μαστροδούκα, την πρώτη Ελληνίδα επαγγελματία πυγμάχο, μια πραγματική πρωτοπόρο.

Πώς έμαθε να διαχειρίζεται την πίεση και να εστιάζει κάθε φορά στον στόχο της; Ένα βιβλίο γραμμένο από την οπτική της αθλήτριας, με συμβουλές και μαθήματα που μπορούν να εφαρμοστούν σε κάθε τομέα της ζωής.

Ιωάννης Μαρκέτος, Εργασιακός εκφοβισμός – Νίκησέ τον! (Ελληνοεκδοτική)

Με ποια μέσα προχωρά ο πόλεμος στο γραφείο; Πώς μαγειρεύονται οι φήμες; Πώς πρέπει να αντιμετωπίζει ο εργαζόμενος την ημέρα της κρίσεως, δηλαδή της αξιολόγησης, και πώς τους «τοξικομανείς της εξουσίας»;

Ένας πρωτότυπος οδηγός για την παράνοια και τον εκφοβισμό στη δουλειά, γραμμένος με χιούμορ. Θα καταφέρουμε να επιβιώσουμε τον σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα; Ίσως ναι, αν διαβάσουμε προσεκτικά αυτό το ιδιότυπο βιβλίο…

Sara J. Margolin, Ψυχολογία της γήρανσης (μτφρ. Νικολέττα Φραντζή, Ευδοκία Εμμανουηλίδου, εκδ. Πεδίο)

Καθώς ο οργανισμός μας ωριμάζει, αναπόφευκτα μεταβάλλεται ο χαρακτήρας και ο τρόπος σκέψης μας. Οι λόγοι, πολλοί και σύνθετοι, έχουν να κάνουν τόσο με βιολογικούς όσο και με κοινωνικούς παράγοντες.

Η Sara J. Margolin, ειδικός στη γεροντολογία, εξηγεί τους τρόπους με τους οποίους αλλάζει ο άνθρωπος με τα χρόνια, με χιούμορ και επιστημονικά εργαλεία στη φαρέτρα της και μακριά από μύθους και στερεότυπα.

+ 1

John P. Strelecky, Το καφέ στην άκρη του κόσμου (μτφρ. Σοφία Σκουλικάρη, εκδ. Κλειδάριθμος)

Βιβλίο που ισορροπεί ανάμεσα στη μυθοπλασία και το εγχειρίδιο αυτογνωσίας και αυτοβελτίωσης, με στοιχεία πρακτικής φιλοσοφίας. 

Σε ένα μικρό καφέ στη μέση του πουθενά ο Τζον –ένας άνθρωπος που βιάζεται– βρίσκεται σε ένα υπαρξιακό σταυροδρόμι. Θέλοντας μόνο να πάρει μια ανάσα, να βρει βενζίνη και να φάει κάτι προτού συνεχίσει το ταξίδι του, ανακαλύπτει κάτι εντελώς διαφορετικό. Εκτός από τα πιάτα ημέρας, το μενού περιλαμβάνει τρεις ερωτήσεις που όλοι οι πελάτες καλούνται να σκεφτούν. Κι όλα αλλάζουν. Το βιβλίο επανακυκλοφορεί σε νέα, εικονογραφημένη έκδοση. 

* Ο ΣΟΛΩΝΑΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας.