Η Αγάπη είναι το Α και το Ω, ο σκοπός της ζωής. Συγχωρεί τα πάντα, ξεπερνά τις δυσκολίες, πηδά πάνω από τα εμπόδια, λειαίνει τις γωνίες και τις αγωνίες, δίνει νόημα στην καθημερινότητα. Και στο τέλος νικάει, έτσι πίστευα. Γνώρισα τον έρωτα της ζωής μου, τον Λευκό Ιππότη, τη Μεγάλη μου Αγάπη, και νόμιζα πως είχα βρει το κλειδί της ευτυχίας. Όχι την πόρτα του φόβου. Που, για φαντάσου, ανοίγει με το ίδιο κλειδί... Δεν προσέχεις τα σημάδια. Αδιαφορείς για τις ενδείξεις. Προσποιείσαι ότι δεν βλέπεις τα σήματα κινδύνου, γιατί συνεχίζεις να πιστεύεις πως η Αγάπη -αυτός ο διάολος- είναι η ουσία. Πως όλα όσα πίστευες ισχύουν ακόμη, πως η Αγάπη μαλακώνει τους ανθρώπους, συμφιλιώνει, σώζει. Μέχρι που ο Φόβος γίνεται καθημερινότητα χωρίς να το καταλάβεις. Δεν θυμάσαι πια πού χάθηκε η τόση Αγάπη. Και τότε όλα μέσα στο τρομαχτικό, επικίνδυνο πια σπίτι σού φωνάζουν: ορίστε, πού έφτασες. Ορίστε, που πεθαίνεις γι’ αυτόν. Και δεν θέλω να πεθάνω. Όχι ακόμη. Όχι με μικρά παιδιά. Όχι γι’ αυτόν. Έκανα λάθος, Λάθος με κεφαλαίο. Για την αγάπη με πεζό. Και ίσως να μην είναι αργά. Ίσως προλαβαίνω, έστω και τώρα, την τελευταία τελευταία στιγμή... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η διεθνής τάξη και τα συστήματα ισορροπιών ισχύος συντίθενται και αποσυντίθενται. Οι μεγάλες δυνάμεις ακμάζουν και παρακμάζουν. Αυτό είναι ένα επαναλαμβανόμενο φαινόμενο στην παγκόσμια ιστορία. Το μεταπολεμικό σύστημα βρισκόταν σε μετάβαση ήδη πριν από την πρώτη εκλογική νίκη του Ντόναλντ Τραμπ το 2016. Όταν επανεξελέγη το 2024, βρέθηκε ενώπιον μιας νέας πραγματικότητας, ακόμη πιο σύνθετης και απαιτητικής. Ήταν, όμως, πολύ καλύτερα προετοιμασμένος ώστε να επιβάλει την ατζέντα του στο εσωτερικό, όπως και στο εξωτερικό, κατεδαφίζοντας τη φιλελεύθερη τάξη πάνω στην οποία οι Η ΠΑ βάσισαν την ηγεμονία τους για οκτώ δεκαετίες. Κατά τους πρώτους δεκατέσσερις μήνες της δεύτερης θητείας του αξιοποίησε το momentum, επιχειρώντας να αιφνιδιάσει εταίρους και αντιπάλους. Ποια είναι όμως τα απώτερα σχέδιά του; Είναι ένας τακτικιστής που στερείται στρατηγικής ή έχει συγκεκριμένο μακροπρόθεσμο πλάνο; Πόσο και πώς επηρεάζει τη θέση των ΗΠΑ στον κόσμο; Ανατρέπει το πλανητικό status quo και υπέρ ποιων; Πρόκειται μήπως για το τέλος της Pax Americana, όπως τη γνωρίσαμε μετά το 1945; Είναι τελικά ο Τραμπ το σύμπτωμα των τεκτονικών αλλαγών στο εσωτερικό και το εξωτερικό των ΗΠΑ ή μήπως το ίδιο το φαινόμενο; Οι Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος και Κωνσταντίνος Φίλης δίνουν τεκμηριωμένες απαντήσεις σε αυτά και πολλά άλλα σχετικά ερωτήματα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τα σύνορα χαράσσουν τον χάρτη του σύγχρονου κόσμου. Τα χρήματα, όμως, χαράσσουν έναν άλλον. Στον Κρυφό Πλανήτη, η δημοσιογράφος Atossa Abrahamian μας ξεναγεί σε ένα παράλληλο σύμπαν που λειτουργεί δίπλα και συχνά πάνω από τον κόσμο που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε: έναν «κρυφό πλανήτη» από εξωεδαφικές ζώνες, ειδικά καθεστώτα και νομικά κενά, σχεδιασμένα ώστε να εξυπηρετούν τους πλούσιους και τους ισχυρούς. Ο πλανήτης μας αποτελείται από κυρίαρχα κράτη με σαφή σύνορα, νόμους και δικαιώματα. Όμως μέσα, πάνω και πέρα από αυτά τα σύνορα έχει αναπτυχθεί μια άλλη γεωγραφία: χιλιάδες ζώνες που λειτουργούν σχεδόν αυτόνομα, από ελεύθερες εμπορικές περιοχές και «σημαίες ευκαιρίας» μέχρι υπεράκτια κέντρα κράτησης, μισθωμένες πόλεις που ελέγχονται από ξένες εταιρείες - ακόμη και στο διάστημα.
Η Abrahamian ανιχνεύει τις ρίζες αυτού του φαινομένου στην Ελβετία του 13ου αιώνα, όταν φτωχά καντόνια εμπορεύονταν το μοναδικό τους κεφάλαιο: τα ανθρώπινα σώματα, με τη μορφή μισθοφόρων. Από εκεί και έπειτα, ιχνηλατεί την ιστορική διαμόρφωση μιας παγκόσμιας πρακτικής που αποσυνδέει συστηματικά τον πλούτο από την ευθύνη και την πολιτική κυριαρχία. Οικονομολόγοι, πολιτικοί και σύμβουλοι έχουν αναπτύξει ολοένα πιο σύνθετους μηχανισμούς «εξαγωγής» της απάτριδος ζώνης: χώρους χωρίς λογοδοσία, αλλά με τεράστια οικονομικά οφέλη. Χαρτογραφώντας αυτή την αόρατη γεωγραφία που καθορίζει ποιοι κερδίζουν και ποιοι χάνουν στη σύγχρονη παγκόσμια τάξη, ο Κρυφός Πλανήτης συναρπάζει, εξοργίζει και αφυπνίζει. Πάνω απ’ όλα, μας καλεί να φανταστούμε πώς ο κόσμος θα μπορούσε να είναι αλλιώς. (Από τον εκδότη)

Η Έκθεση Pirie αποτελεί μια πρώτης τάξεως αξιολόγηση της μυστικής δράσης των Βρετανών στην Ελλάδα κατά τις πρώτες φάσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της Κατοχής (1940-1942), δηλαδή από την ιταλική εισβολή μέχρι την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου στα τέλη του 1942. Μέσα από τις σελίδες της Έκθεσης Pirie παρακολουθούμε την πορεία της Ελλάδας από την προπολεμική περίοδο, στον πόλεμο και την Κατοχή. Η Έκθεση βάζει τον αναγνώστη στην ατμόσφαιρα της Κατοχής, με τις απαγορεύσεις και τους κινδύνους, αλλά και την αισιοδοξία και τις κρυφές ελπίδες που κρύβονται πίσω από τα ψευδώνυμα, τις συνθηματικές λέξεις και τις μυστικές επιχειρήσεις. Πρόκειται για μια σημαντικότατη πρωτογενή πηγή για ιστορικούς και πολιτικούς επιστήμονες - αλλά και ένα εξαιρετικό ανάγνωσμα για το ευρύ κοινό που ενδιαφέρεται να εντρυφήσει στις συνθήκες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα και στα διλήμματα της βρετανικής πολιτικής της περιόδου, παρέχοντας μια ψηφίδα γνώσης στους Έλληνες που θέλουν να κατανοήσουν πώς αντιλαμβάνονταν τη χώρα τους εξωτερικές δυνάμεις. Η Έκθεση Pirie διαφέρει από τις κλασικές ακαδημαϊκές αναλύσεις γιατί δίνει στον αναγνώστη πληροφορίες επί του πεδίου και τον αφήνει να τις αξιολογεί εις το διηνεκές. Δεν μεταφέρει απλώς στον αναγνώστη το κλίμα. Ο αναγνώστης ζει το κλίμα μέσα από ένα συναρπαστικό κατασκοπευτικό-πολιτικό-ιστορικό ανάγνωσμα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Γιατί δεν μπορούμε να φτιάξουμε έναν σύγχρονο και ασφαλή σιδηρόδρομο; Γιατί αυτός χρεοκοπεί μία φορά σε κάθε γενιά, εδώ και 100 χρόνια; Γιατί οι σιδηρόδρομοί μας είναι μετέωροι, την ώρα που σε όλον τον πλανήτη θριαμβεύουν;
Σε αυτά τα ερωτήματα επιχειρεί να απαντήσει το βιβλίο που κρατάτε, μέσα από μία έρευνα που αναδεικνύει από τη λήθη τα αρχεία των συγκοινωνιών της Ελλάδας και φέρνει αποκαλύψεις, ξεχασμένες (ή και επιμελώς κρυμμένες), για δεκαετίες τώρα σε σκονισμένους φακέλους, φωτίζοντας την αθέατη πραγματική ιστορία του ελληνικού σιδηρόδρομου.
Πως γλίτωσαν από τη χρεοκοπία από οι Σιδηρόδρομοι του Ελληνικού Κράτους (ΣΕΚ); Τι σχέση είχε ο σιδηρόδρομος με τον λιγνίτη; Και τι δουλειά είχε το Γ' Ράιχ με το Ελληνικό Υπουργείο Σιδηροδρόμων; Γιατί οι Γερμανοί τον κατέστρεψαν, αποχωρώντας από την Ελλάδα; Πως έγινε η συγκοινωνιακή ανασυγκρότηση με ελάχιστα κεφάλαια; Μήπως ο εμφύλιος πόλεμος ήταν ένας πόλεμος συγκοινωνιακός; Με τί τραβούσαν τα μαλλιά τους οι Αμερικανοί του Σχεδίου Μάρσαλ; Γιατί ο Καραμανλής έλεγε ότι το υπουργείο Μεταφορών ήταν το πιο φαύλο υπουργείο; Και πως μπλέχτηκαν οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες στον σιδηρόδρομο;
Γιατί κρατικοποιήθηκαν τα ιδιωτικά, σιδηροδρομικά δίκτυα; Τι δουλειά είχαν οι στρατηγοί του ΙΔΕΑ στις συγκοινωνίες; Γιατί το κράτος επένδυε δυσανάλογα στο αυτοκίνητο; Και τελικά γιατί οι σιδηρόδρομοι της Ελλάδας παραμένουν έως και σήμερα «αιχμάλωτοι» στις ράγες; Τις απαντήσεις, τις κρατάτε στα χέρια σας! (Από τον εκδότη)

Πώς ξαναχτίζεται η αξιοπιστία μιας χώρας που έφτασε στο χείλος του γκρεμού;
Ο Αλέξης Πατέλης, Προϊστάμενος του Οικονομικού Γραφείου του Πρωθυπουργού (2019 -2024), αφηγείται εκ των έσω τη «μεγάλη επιστροφή» της Ελλάδας: από τα capital controls και τη διεθνή αμφισβήτηση, μια ανάσα από τον διεθνή εξοστρακισμό, μέχρι την ανάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας. Με σκηνές πίσω από κλειστές πόρτες σε Λονδίνο, Νέα Υόρκη και Νταβός, αποτυπώνει το παρασκήνιο μιας διαδρομής που μας έκανε και πάλι υπερήφανους για την Ελλάδα στο εξωτερικό.
Μέσα στην πανδημία, τις διεθνείς αναταράξεις και φυσικές καταστροφές, παρακολουθούμε την σταδιακή αλλαγή της εικόνας της χώρας από διεθνή παρία σε αξιόπιστο προορισμό επενδύσεων. Ένα βιβλίο για τις ιδέες, τους ανθρώπους, τα σωστά και τα λάθη που διαμόρφωσαν μια ιστορική πενταετία· και μια μαρτυρία για το πώς οι αγορές πείθονται μέσα από σταθερή συνέπεια.
Χωρίς εξωραϊσμούς, αλλά με την πεποίθηση ότι «η Ελλάδα μπορεί», αυτή είναι η συγκλονιστική ματιά ενός τεχνοκράτη που έζησε από μέσα ιστορικά γεγονότα - και απαντά στο ερώτημα που τέθηκε από τον διεθνή τύπο: «Πώς τα καταφέρατε;» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τι συμβαίνει όταν η ζωή σταματά ξαφνικά στα τριάντα εφτά; Τι γίνεται όταν η γλώσσα, ως μέσο αντίληψης του εξωτερικού κόσμου και της σχέσης με τον εαυτό μας, καταρρέει; Τι μένει άραγε από έναν άνθρωπο όταν χάνει τη γλώσσα και τη σκέψη του;
Η Γεωργία, ψυχολόγος, βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα εγκεφαλικό επεισόδιο που άλλαξε τα πάντα. Μέσα σε μια στιγμή, η καθημερινότητα, τα σχέδια και τα όνειρά της διακόπηκαν απότομα. Η ημιπληγία έγινε η αφετηρία ενός επίπονου και συνάμα ελπιδοφόρου ταξιδιού. «Είναι εύκολο να καθηλωθείς από ένα τραυματικό γεγονός και να σε σβήνει αργά αργά μέχρι που τελικά να πάρει τη θέση σου. Η αλήθεια είναι πως είναι το τραύμα αυτό που μου έχει ανοίξει δρόμους που ποτέ δεν είχα φανταστεί». Ακολουθούμε τη διαδρομή της από τον αγώνα για την επιβίωση και την αποκατάσταση μέχρι τη δύσκολη αλλά βαθιά λυτρωτική διαδικασία της ψυχολογικής ανασυγκρότησης. Το εγκεφαλικό έγινε μια τομή που την ανάγκασε να ξαναδεί τον εαυτό της, τις σχέσεις της, τη ζωή.
Δεκατρία χρόνια μετά, η Γεωργία έχει επιστρέψει στη δουλειά της, πλήρως λειτουργική, βοηθώντας παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες και αυτισμό. Μέσα από την προσωπική της εμπειρία δίνει φωνή στη δύναμη της ανθεκτικότητας, στη σημασία της πίστης και της υπομονής, στην αξία της ευγνωμοσύνης για την κάθε μέρα.
Ένα βιβλίο βαθιά ανθρώπινο, γεμάτο συγκίνηση και αισιοδοξία. Μια ιστορία που δείχνει πως ακόμα και μετά από την πιο σκληρή δοκιμασία υπάρχει φως και ελπίδα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)