Το βιβλίο αυτό εξετάζει τις σχέσεις της Βρετανίας και των ΗΠΑ, δύο δυνάμεων που κυριάρχησαν διαδοχικά στο διεθνές σύστημα κατά τον 19ο και τον 20ό αιώνα, με το κράτος των Σοβιέτ από το 1917 έως το 1941, αναζητώντας στην ιστορική πορεία τους τις απαρχές του Ψυχρού Πολέμου.
Αντί των κυκλικών ή γραμμικών αφηγημάτων που ερμηνεύουν την κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1991 ως εξέλιξη ήδη εγγεγραμμένη στην αφετηρία της το 1917, η παρούσα μελέτη, υιοθετώντας μια μακρο-ιστορική οπτική, εντάσσει τα χρόνια 1917-1941 σε μια ευρύτερη περιοδολόγηση των αγγλο-σοβιετικών και αμερικανο-σοβιετικών σχέσεων, και διακρίνει τέσσερις περιόδους: τη σύγχυση της Ρωσικής Επανάστασης και του Εμφυλίου Πολέμου, την «απειλητική αβεβαιότητα» του Μεσοπολέμου, τη χρησιμότητα της σοβιετικής συμμαχίας από το 1941 έως το 1945 και, τέλος, την απώθηση μετά το 1947.
Αν και η έναρξη του «επίσημου» Ψυχρού Πολέμου τοποθετείται χρονικά συνήθως μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο ανεπίσημος είχε ήδη ξεκινήσει στα τελευταία χρόνια του προηγούμενου Μεγάλου Πολέμου, κληροδοτώντας στην περίοδο μετά το 1945 τρεις δεκαετίες αμοιβαίας εχθρότητας. Η αντιπαράθεση αυτή δεν γεννήθηκε ξαφνικά· είχε βαθιές ιστορικές ρίζες που ανάγονταν όχι μόνο στη Ρωσική Επανάσταση αλλά και στον 19ο αιώνα. Η μακρο-ιστορική προσέγγιση δεν προεξοφλεί την αναπόφευκτη έλευση του Ψυχρού Πολέμου, αλλά αναδεικνύει τα διαδοχικά στρώματα εμπειριών, φόβων και προσδοκιών που συντήρησαν την καχυποψία και την αντιπαλότητα.
Η ιστορία των σχέσεων της Βρετανίας και των ΗΠΑ με την ΕΣΣΔ δεν μπορεί να κατανοηθεί μέσα στα στενά όρια του «σύντομου παρελθόντος». Η μακρο-ιστορική οπτική, ανιχνεύοντας τα ενδεχόμενα που παραμόνευαν σε κάθε διένεξη, επαφή και απόφαση, αποκαλύπτει το υπέδαφος πιθανών διαδρομών που παρέμειναν ανεξερεύνητες. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα διεισδυτικό και επίκαιρο βιβλίο για την έννοια της προσοχής και τη σημασία της στη νέα ψηφιακή εποχή.
Όλοι έχουμε νιώσει να αποσπάται η προσοχή μας από τις «σειρήνες» του σύγχρονου ψηφιακού κόσμου, από τα έξυπνα κινητά που κουβαλάμε μαζί μας 24 ώρες το 24ωρο και από τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης που μας κατακλύζουν αδιάκοπα με ειδοποιήσεις και κάθε λογής οπτικά ερεθίσματα. Όλοι βιώνουμε καθημερινά μια αδυναμία συγκέντρωσης, καθώς το μυαλό μας απορροφάται από οθόνες και πλατφόρμες που μάχονται για τη διεκδίκησή του. Ενώ για αιώνες το όριο ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό ήταν σχετικά σαφές, μέσα σε μόλις μία δεκαετία, σύμφωνα με τον συγγραφέα, το εν λόγω όριο έχει καταρρεύσει, και υπεύθυνοι γι' αυτό είναι μια χούφτα πανίσχυροι τεχνολογικοί κολοσσοί.
Στο ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΣΕΙΡΗΝΑΣ, ο Κρις Χέιζ υποστηρίζει ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική μετάβαση, κατά την οποία η προσοχή μας έχει μετατραπεί σε εμπόρευμα: «εξορύσσεται», συλλέγεται, αγοράζεται και πωλείται, υπηρετώντας τα συμφέροντα των πιο ισχυρών εταιρειών στον κόσμο. Με καθαρή ματιά και οξυδερκή ανάλυση, το βιβλίο αποκαλύπτει πώς οι βαθύτερες νευρολογικές μας λειτουργίες, η εξελικτική μας κληρονομιά και οι κοινωνικές μας παρορμήσεις έχουν γίνει στόχος ενός περιβάλλοντος σχεδιασμένου να τις εκμεταλλεύεται και να τις διαστρεβλώνει.
Το επίκαιρο αυτό βιβλίο προσφέρει ένα ολοκληρωμένο ερμηνευτικό πλαίσιο για να κατανοήσουμε τη νέα ψηφιακή πραγματικότητα και, κυρίως, για να διεκδικήσουμε ξανά τον έλεγχο της προσοχής μας, της ζωής μας και του μέλλοντός μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Νείλο είναι ένας μέτριος άνεργος ηθοποιός που βυθίζεται σε μια δίνη αυτοκαταστροφικών σκέψεων. Χάρη στον Γουόλρους, έναν έμπειρο κολυμβητή με βαθύ τραύμα, θα μάθει να κολυμπά στα 48 του και θα πάρει το πιο σημαντικό μάθημα της ζωής του.
Όταν όλα μοιάζουν χαμένα, ας αναλογιστούμε πού έχουμε επενδύσει την ενέργειά μας και πού επιλέγουμε να δίνουμε τις καθημερινές μας μάχες. Μερικές φορές χρειάζεται, απλώς, να εστιάζουμε, να επιπλέουμε και να αφηνόμαστε να μας πάει: με μία κίνηση τη φορά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Κάλλα έχει φαινομενικά μια τέλεια οικογενειακή ζωή, αλλά θα πρέπει να αντιμετωπίσει τα μυστικά του συζύγου που μόλις έχασε και να ξαναφτιάξει τη ζωή της. Σε αυτή τη διαδικασία, θα ανακαλύψει νέες μορφές αγάπης και έναν καλύτερο τρόπο ζωής.
«Το βιβλίο αυτό είναι μια απόλαυση για τις αισθήσεις, σαν να μαθαίνεις να συμφιλιώνεσαι με τον εαυτό σου, βρίσκοντας την εσωτερική γαλήνη, με ήρεμο μυαλό και γνωρίζοντας ότι μόνο έτσι μπορεί να βρει κανείς την ευτυχία». Judit Masco
Μια ιστορία αγάπης και προσωπικής ανάπτυξης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια ψυχοθεραπεύτρια σε καλεί να κατανοήσεις την ιστορία σου και να διαχωρίσεις αυτό που είσαι από αυτό που σε πονά.

Σε αυτό το βιβλίο η ψυχοθεραπεύτρια Μόνικα Ντικριστίνα παρουσιάζει δοκιμασμένες τεχνικές που θα σε βοηθήσουν να κατανοήσεις και να αποδεχτείς τον πόνο που νιώθεις, ώστε να ξεκινήσεις το θεραπευτικό ταξίδι και να προχωρήσεις μπροστά, προς μια ζωή γεμάτη πληρότητα.
Έχοντας παλέψει για χρόνια με τον δικό της πόνο και πασχίζοντας να τον περιγράψει, η συγγραφέας κατέληγε σε εσφαλμένες ερμηνείες που της έλεγαν ότι «δεν είναι αρκετή», ότι είναι «ανάξια», «προβληματική», «λάθος». Τώρα, με αυτό το πολύτιμο βιβλίο-οδηγό σού δείχνει πώς μπορείς να αναγνωρίσεις τα μοτίβα και τα εμπόδια που σε κρατούν μακριά από τον αυθεντικό σου εαυτό και να τα κατανοήσεις - και αυτή η κατανόηση ξεκινά όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με τον ίδιο σου τον πόνο.
Κατά τη διάρκεια αυτού του αναγνωστικού ταξιδιού, θα μπορέσεις να ανακαλύψεις τις πληγές σου, να δώσεις συγκεκριμένο όνομα στον πόνο σου, να αποτινάξεις τα ψευδή αφηγήματα που σε κρατούν δέσμιο σε δυσάρεστες καταστάσεις, να επαναδιεκδικήσεις την ταυτότητά σου και να ζήσεις τη ζωή σου στο έπακρο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στην καρδιά της πόλης των Ιωαννίνων η δημόσια γλυπτική λειτουργεί ως δυναμική πρακτική πολιτισμικής μνήμης και εργαλείο πολιτικής χωροθέτησης της εθνικής ταυτότητας. Το ανά χείρας βιβλίο εξετάζει πώς οι γλυπτικές αναπαραστάσεις στον δημόσιο χώρο συγκροτούν ένα καθεστώς εθνοκεντρικής μνημονικότητας, όπου η θυσία, το τραύμα και η ηρωοποίηση εδραιώνουν πρότυπα συλλογικής ταύτισης και εθνικής κανονικοποίησης. Η εθνοποιημένη μνήμη, μέσω της επιτελεστικότητας του χώρου και του χρόνου, αποκτά ρυθμιστικό ρόλο στη συγκρότηση της κοινωνικής συνοχής και στη χάραξη των ορίων του ανήκειν.
Το παρελθόν, συμβολικά εγγεγραμμένο στην ύλη των γλυπτών, διασταυρώνεται με τη νεωτερική ρυμοτομία και τον αποκλεισμό του "άλλου", με τη βραδεία ενσωμάτωση της εβραϊκής και οθωμανικής μνήμης. Η εθνοτοπική συμβολοποίηση της ιστορίας ενισχύει τη μονοφωνία της εθνικής αφήγησης, υποδεικνύοντας πώς ο δημόσιος χώρος καθίσταται πεδίο ιδεολογικής σύγκρουσης και πολιτισμικής κυριαρχίας. Πρόκειται για μια ανθρωπολογική ανάλυση του τρόπου με τον οποίο η υλικότητα της τέχνης μετατρέπεται σε φορέα εξουσίας, ταυτότητας και ιστορικής νομιμοποίησης. Το βιβλίο ανατέμνει τις σιωπές, τις παραλείψεις και τις επιτελέσεις της τοπικής γλυπτικής, αναδεικνύοντας τον τρόπο με τον οποίο η υλικότητα της μνήμης λειτουργεί ως πολιτικό και πολιτισμικό εργαλείο οριοθέτησης της εθνικής ταυτότητας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το αναπτυξιακό, Οικολογικό, με Επίλυση Προβλήματος Μοντέλο

Η εποπτεία είναι μια βασική επαγγελματική ικανότητα που απαιτεί ειδική κατάρτιση προς όφελος των εποπτευόμενων, των πελατών και του επαγγέλματος. Το παρόν βιβλίο, το πρώτο και μοναδικό στην ελληνική γλώσσα για το θέμα της εποπτείας, εξετάζει συγκεκριμένους παράγοντες που προάγουν την αποτελεσματική εποπτεία στη σχολική ψυχολογία, όπως είναι η ενσωμάτωση μιας αναπτυξιακής εκπαιδευτικής διαδικασίας, τα οικολογικά πλαίσια που επηρεάζουν την πρακτική άσκηση, καθώς και εμπειρικά τεκμηριωμένες στρατηγικές επίλυσης προβλήματος.
Διαρθρωμένο σε πέντε μέρη, το βιβλίο πραγματεύεται διεξοδικά και εμπεριστατωμένα το Αναπτυξιακό, Οικολογικό, με Επίλυση Προβλήματος μοντέλο (ΑΟΕΠ) (DEP) για την εποπτεία στη σχολική ψυχολογία. Στο πρώτο μέρος διερευνάται η βάση για αποτελεσματικές εποπτικές σχέσεις. Στο δεύτερο μέρος παρουσιάζεται το μοντέλο ΑΟΕΠ (DEP) και γίνεται μια περιεκτική περιγραφή των τριών διάστασεων και του τρόπου ενσωμάτωσής τους για αποτελεσματική εποπτεία. Στο τρίτο μέρος αναλύονται οι βασικές δεξιότητες που απαιτούνται στο πλαίσιο της προσέγγισης ΑΟΕΠ (DEP) στην εποπτεία: αυτοφροντίδα, συνηγορία στο πλαίσιο της κοινωνικής δικαιοσύνης, αντιμετώπιση προβλημάτων επαγγελματικής επάρκειας και τηλεποπτεία. Στο τέταρτο μέρος εξετάζεται η διεύρυνση της εφαρμογής του ΑΟΕΠ (DEP) στην επαγγελματική ανάπτυξη των ψυχολόγων και στα συστήματα παροχής σχολικών ψυχολογικών υπηρεσιών. Στο πέμπτο και τελευταίο μέρος συζητούνται οι μελλοντικές προοπτικές της εποπτείας στη σχολική ψυχολογία.
Το βιβλίο απευθύνεται σε επαγγελματίες του κλάδου της σχολικής ψυχολογίας, διδάσκοντες μεταπτυχιακών προγραμμάτων σχολικής ψυχολογίας, μεταπτυχιακούς φοιτητές αλλά και ερευνητές. Τους παρέχει τεκμηριωμένες, συγκεκριμένες και άμεσα εφαρμόσιμες μεθόδους και αρχές για την εποπτική πρακτική και τους εφοδιάζει με ένα ευρύ σύνολο εκπαιδευτικών εργαλείων για να αντιμετωπίσουν τις ξεχωριστές προκλήσεις που σχετίζονται με τις απαιτητικές και σύνθετες ικανότητες της εποπτείας σε σχολικά πλαίσια. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ποια παιδαγωγική διαμόρφωσε το ελληνικό σχολείο; Ποιες ιδέες μεταφέρθηκαν, ποιες βρήκαν πρόσφορο έδαφος και ποιες μεταλλάχθηκαν ή αδρανοποιήθηκαν στη διαδρομή τους; Το βιβλίο αυτό διερευνά την ιστορική εξέλιξη της παιδαγωγικής ως πεδίου στο οποίο συμπλέκονται επιστημονικές αναζητήσεις, ιδεολογικά φορτία και θεσμικές αδράνειες. Αξιοποιώντας το εννοιολογικό πλαίσιο της πολιτισμικής μεταφοράς, ανιχνεύει τη διαδρομή παιδαγωγικών ιδεών που αναδύθηκαν σε άλλα κοινωνικοπολιτισμικά πλαίσια και μεταφέρθηκαν, μετασχηματίστηκαν ή εργαλειοποιήθηκαν στο ελληνικό συγκείμενο. Ο ανά χείρας τόμος εστιάζει στη διαμόρφωση των κύριων παιδαγωγικών ρευμάτων και εννοιών στον διεθνή χώρο, φωτίζοντας τις βασικές τους αρχές και τις ιστορικές τους μεταμορφώσεις. Η περιδιάβαση από τη νεοανθρωπιστική σύλληψη της μόρφωσης και την ερβαρτιανή παιδαγωγική του 19ου αι., στην ανάδυση της επιστημονικής παιδαγωγικής με επίκεντρο το παιδί και στη μεταρρυθμιστική παιδαγωγική του πρώτου μισού του 20ού αι., έως τη μεταπολεμική πολιτισμική παιδαγωγική του Τρίτου Ανθρωπισμού, θέτει το θεωρητικό και ιστορικό υπόβαθρο μιας συστηματικής χαρτογράφησης των ιδεών που έφτασαν στην ελληνική εκπαίδευση, ανοίγοντας τον δρόμο για την εμβάθυνση στους μηχανισμούς της πρόσληψής τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο παρών τόμος ασχολείται με την ιστορία και τη μνήμη της προσφυγικής εμπειρίας μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922. Σε αυτό το πλαίσιο, αναδεικνύονται οι πληθυντικές εκδοχές της έλευσης και εγκατάστασης των Μικρασιατών προσφύγων στην Ελλάδα, που μας επιτρέπουν να ξεφύγουμε από τη θεώρηση ότι το προσφυγικό φαινόμενο αποτέλεσε μια ομοιογενή εθνική εμπειρία. Στο ίδιο πλαίσιο, εξετάζονται η παραγωγή, η λειτουργία και η διαχείριση της προσφυγικής μνήμης στον δημόσιο χώρο από φορείς, θεσμούς και συλλογικότητες κατά τις τελευταίες δεκαετίες.
Το ενδιαφέρον εστιάζεται κυρίως σε αναπαραστάσεις της μνήμης όπως τα μνημεία, η ονοματοδοσία δρόμων και πλατειών, καθώς και οποιεσδήποτε άλλες εκφράσεις της προσφυγικής μνήμης που την καθιστούν υλική και δημόσια ορατή. Για παράδειγμα, οπαδικές ταυτότητες αμφισβητούν την προσφυγικότητα άλλων οπαδικών ταυτοτήτων, σίριαλ στην ελληνική τηλεόραση αναπαριστούν τη ζωή των χριστιανικών και άλλων κοινοτήτων πριν από την Καταστροφή, επιχειρήσεις διηγούνται την ιστορία τους μέσω τηλεοπτικών διαφημίσεων με αφετηρία την έλευση του ιδρυτή τους στον ελλαδικό χώρο μετά τον Διωγμό. Ποδοσφαιρικά γήπεδα γίνονται τόποι μνήμης, νέα μουσεία ιδρύονται, θεματικές εκθέσεις παρουσιάζουν το παρελθόν και την ιστορία των «χαμένων πατρίδων», προσφυγικοί σύλλογοι δραστηριοποιούνται με εκδηλώσεις που δίνουν έμφαση σε πρακτικές όπως η μαγειρική, η μουσική και ο χορός, ενώ τα σχετικά βιβλία λογοτεχνίας και οι αντίστοιχες ψηφιακές εφαρμογές έχουν πολλαπλασιαστεί.
Όλες αυτές οι πρακτικές ενθύμησης και αναπαράστασης του προσφυγικού παρελθόντος, μαζί με τις αφηγήσεις που τις συνοδεύουν, έχουν διαμορφώσει μια δημόσια κουλτούρα μνήμης για τη Μικρασιατική Καταστροφή, την αναγκαστική μετακίνηση και την εγκατάσταση των προσφύγων, η οποία αποτελεί πεδίο γνώσης, εξοικείωσης, συναισθηματικής και διανοητικής επικοινωνίας, ατομικών και συλλογικών ταυτίσεων με το συγκεκριμένο παρελθόν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στο "Τραύμα και μνήμη", ο διάσημος συγγραφέας και πρωτοπόρος θεραπευτής του τραύματος Peter A. Levine, εμπνευστής της μεθόδου της Βιοσωματικής Εμπειρίας, επικεντρώνεται σε ένα από τα πιο δύσκολα και αμφιλεγόμενα ερωτήματα γύρω από το PTSD (Δια­ταραχή Μετατραυματικού Στρες) και τη θεραπεία του τραύματος: Μπορούμε να εμπιστευόμαστε τις αναμνήσεις μας;
Με οδηγό τα 45 χρόνια κλινικής εμπειρίας του και πλήθος μελετών περίπτωσης, ο συγγραφέας αποκαλύπτει ότι η αλήθεια βρίσκεται όχι μόνο σε όσα θυμάται ο νους, αλλά και σε όσα «θυμάται» το σώμα. Φέρνοντας στο φως τη δύναμη των άδηλων, σωματικά αποθηκευμένων αναμνήσεων, προτείνει έναν νέο τρόπο κατανόησης και θεραπείας του τραύματος: αν μάθουμε να καταλαβαίνουμε καλύτερα την πολύπλοκη αλληλεπίδραση μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος, μεταξύ του εγκεφάλου και του σώματος, θα μπορέσουμε να επαναδιαπραγματευτούμε τη σχέση μας με το παλιό τραύμα μας και να επιτύχουμε μια πιο αρμονική κατάσταση ύπαρξης.
Ένα ρηξικέλευθο βιβλίο που απευθύνεται τόσο σε άτομα που έχουν βιώσει τραύμα όσο και σε επαγγελματίες της ψυχικής υγείας, ένα πολύτιμο εργαλείο που μας δείχνει πώς να μεταμορφώσουμε τη σχέση μας με το παρελθόν και να αποκτήσουμε εσωτερική γαλήνη και ισορροπία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Σε ακόμα μια επιδραστική μελέτη του, ο Peter Levine αποδομεί την τραυματική μνήμη, καθιστώντας την προσβάσιμη στη θεραπεία και τη μεταμόρφωση. Μας βοηθάει όλους, θεραπευτές και θεραπευόμενους, να φτάσουμε από ένα περιοριστικό παρελθόν στο σημείο όπου ανήκουμε: στο ενδυναμωμένο παρόν». (Gabor Mate, MD, συγγραφέας των best seller "Όταν το σώμα λέει όχι" και "Ο μύθος του φυσιολογικού")

Ο πολιτισμός χρησιμοποιείται ολοένα και περισσότερο διεθνώς για την προβολή, την προώθηση και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του εθνικού πλούτου κάθε χώρας.
Ωστόσο, ο χώρος του πολιτισμού δεν διαθέτει ακόμα, και οφείλει να αποκτήσει, τη γλώσσα της ειδικής οικονομίας του τρόπου (ανα)παραγωγής του, του τρόπου λειτουργίας και ανάπτυξής του, που θα επιτρέψει την ορθολογική επικοινωνία μεταξύ παραγωγών, χρηστών, διαχειριστών και διοικητικών ιθυνόντων του πολιτισμού.
Υπό αυτό το πρίσμα, η παρούσα μελέτη επιχειρεί να συνδέσει τις δύο λογικές που δομούν τον τρόπο λειτουργίας του πολιτισμικού πεδίου, την αμιγώς οικονομική με τη συμβολική, και να προτείνει, μέσω της έννοιας του εθνικού πολιτισμικού κεφαλαίου που δημιουργεί, ένα εργαλείο μέτρησης του κεφαλαίου αυτού, με στόχο την καταγραφή, τη μέτρηση και τον έλεγχο της εξέλιξης της ειδικής οικονομίας του πολιτισμού και της δημιουργικότητας, σε εθνικό, τοπικό και κλαδικό επίπεδο.
Μια ακόμα κοινωνιολογική παρέμβαση του Νίκου Παναγιωτόπουλου στον χώρο άσκησης της διακυβέρνησης των πολιτών, ο οποίος έχει εγκαταλειφθεί πλήρως στην οικονομική επιστήμη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)