Στην καρδιά της πόλης των Ιωαννίνων η δημόσια γλυπτική λειτουργεί ως δυναμική πρακτική πολιτισμικής μνήμης και εργαλείο πολιτικής χωροθέτησης της εθνικής ταυτότητας. Το ανά χείρας βιβλίο εξετάζει πώς οι γλυπτικές αναπαραστάσεις στον δημόσιο χώρο συγκροτούν ένα καθεστώς εθνοκεντρικής μνημονικότητας, όπου η θυσία, το τραύμα και η ηρωοποίηση εδραιώνουν πρότυπα συλλογικής ταύτισης και εθνικής κανονικοποίησης. Η εθνοποιημένη μνήμη, μέσω της επιτελεστικότητας του χώρου και του χρόνου, αποκτά ρυθμιστικό ρόλο στη συγκρότηση της κοινωνικής συνοχής και στη χάραξη των ορίων του ανήκειν.
Το παρελθόν, συμβολικά εγγεγραμμένο στην ύλη των γλυπτών, διασταυρώνεται με τη νεωτερική ρυμοτομία και τον αποκλεισμό του "άλλου", με τη βραδεία ενσωμάτωση της εβραϊκής και οθωμανικής μνήμης. Η εθνοτοπική συμβολοποίηση της ιστορίας ενισχύει τη μονοφωνία της εθνικής αφήγησης, υποδεικνύοντας πώς ο δημόσιος χώρος καθίσταται πεδίο ιδεολογικής σύγκρουσης και πολιτισμικής κυριαρχίας. Πρόκειται για μια ανθρωπολογική ανάλυση του τρόπου με τον οποίο η υλικότητα της τέχνης μετατρέπεται σε φορέα εξουσίας, ταυτότητας και ιστορικής νομιμοποίησης. Το βιβλίο ανατέμνει τις σιωπές, τις παραλείψεις και τις επιτελέσεις της τοπικής γλυπτικής, αναδεικνύοντας τον τρόπο με τον οποίο η υλικότητα της μνήμης λειτουργεί ως πολιτικό και πολιτισμικό εργαλείο οριοθέτησης της εθνικής ταυτότητας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το αναπτυξιακό, Οικολογικό, με Επίλυση Προβλήματος Μοντέλο

Η εποπτεία είναι μια βασική επαγγελματική ικανότητα που απαιτεί ειδική κατάρτιση προς όφελος των εποπτευόμενων, των πελατών και του επαγγέλματος. Το παρόν βιβλίο, το πρώτο και μοναδικό στην ελληνική γλώσσα για το θέμα της εποπτείας, εξετάζει συγκεκριμένους παράγοντες που προάγουν την αποτελεσματική εποπτεία στη σχολική ψυχολογία, όπως είναι η ενσωμάτωση μιας αναπτυξιακής εκπαιδευτικής διαδικασίας, τα οικολογικά πλαίσια που επηρεάζουν την πρακτική άσκηση, καθώς και εμπειρικά τεκμηριωμένες στρατηγικές επίλυσης προβλήματος.
Διαρθρωμένο σε πέντε μέρη, το βιβλίο πραγματεύεται διεξοδικά και εμπεριστατωμένα το Αναπτυξιακό, Οικολογικό, με Επίλυση Προβλήματος μοντέλο (ΑΟΕΠ) (DEP) για την εποπτεία στη σχολική ψυχολογία. Στο πρώτο μέρος διερευνάται η βάση για αποτελεσματικές εποπτικές σχέσεις. Στο δεύτερο μέρος παρουσιάζεται το μοντέλο ΑΟΕΠ (DEP) και γίνεται μια περιεκτική περιγραφή των τριών διάστασεων και του τρόπου ενσωμάτωσής τους για αποτελεσματική εποπτεία. Στο τρίτο μέρος αναλύονται οι βασικές δεξιότητες που απαιτούνται στο πλαίσιο της προσέγγισης ΑΟΕΠ (DEP) στην εποπτεία: αυτοφροντίδα, συνηγορία στο πλαίσιο της κοινωνικής δικαιοσύνης, αντιμετώπιση προβλημάτων επαγγελματικής επάρκειας και τηλεποπτεία. Στο τέταρτο μέρος εξετάζεται η διεύρυνση της εφαρμογής του ΑΟΕΠ (DEP) στην επαγγελματική ανάπτυξη των ψυχολόγων και στα συστήματα παροχής σχολικών ψυχολογικών υπηρεσιών. Στο πέμπτο και τελευταίο μέρος συζητούνται οι μελλοντικές προοπτικές της εποπτείας στη σχολική ψυχολογία.
Το βιβλίο απευθύνεται σε επαγγελματίες του κλάδου της σχολικής ψυχολογίας, διδάσκοντες μεταπτυχιακών προγραμμάτων σχολικής ψυχολογίας, μεταπτυχιακούς φοιτητές αλλά και ερευνητές. Τους παρέχει τεκμηριωμένες, συγκεκριμένες και άμεσα εφαρμόσιμες μεθόδους και αρχές για την εποπτική πρακτική και τους εφοδιάζει με ένα ευρύ σύνολο εκπαιδευτικών εργαλείων για να αντιμετωπίσουν τις ξεχωριστές προκλήσεις που σχετίζονται με τις απαιτητικές και σύνθετες ικανότητες της εποπτείας σε σχολικά πλαίσια. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ποια παιδαγωγική διαμόρφωσε το ελληνικό σχολείο; Ποιες ιδέες μεταφέρθηκαν, ποιες βρήκαν πρόσφορο έδαφος και ποιες μεταλλάχθηκαν ή αδρανοποιήθηκαν στη διαδρομή τους; Το βιβλίο αυτό διερευνά την ιστορική εξέλιξη της παιδαγωγικής ως πεδίου στο οποίο συμπλέκονται επιστημονικές αναζητήσεις, ιδεολογικά φορτία και θεσμικές αδράνειες. Αξιοποιώντας το εννοιολογικό πλαίσιο της πολιτισμικής μεταφοράς, ανιχνεύει τη διαδρομή παιδαγωγικών ιδεών που αναδύθηκαν σε άλλα κοινωνικοπολιτισμικά πλαίσια και μεταφέρθηκαν, μετασχηματίστηκαν ή εργαλειοποιήθηκαν στο ελληνικό συγκείμενο. Ο ανά χείρας τόμος εστιάζει στη διαμόρφωση των κύριων παιδαγωγικών ρευμάτων και εννοιών στον διεθνή χώρο, φωτίζοντας τις βασικές τους αρχές και τις ιστορικές τους μεταμορφώσεις. Η περιδιάβαση από τη νεοανθρωπιστική σύλληψη της μόρφωσης και την ερβαρτιανή παιδαγωγική του 19ου αι., στην ανάδυση της επιστημονικής παιδαγωγικής με επίκεντρο το παιδί και στη μεταρρυθμιστική παιδαγωγική του πρώτου μισού του 20ού αι., έως τη μεταπολεμική πολιτισμική παιδαγωγική του Τρίτου Ανθρωπισμού, θέτει το θεωρητικό και ιστορικό υπόβαθρο μιας συστηματικής χαρτογράφησης των ιδεών που έφτασαν στην ελληνική εκπαίδευση, ανοίγοντας τον δρόμο για την εμβάθυνση στους μηχανισμούς της πρόσληψής τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο παρών τόμος ασχολείται με την ιστορία και τη μνήμη της προσφυγικής εμπειρίας μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922. Σε αυτό το πλαίσιο, αναδεικνύονται οι πληθυντικές εκδοχές της έλευσης και εγκατάστασης των Μικρασιατών προσφύγων στην Ελλάδα, που μας επιτρέπουν να ξεφύγουμε από τη θεώρηση ότι το προσφυγικό φαινόμενο αποτέλεσε μια ομοιογενή εθνική εμπειρία. Στο ίδιο πλαίσιο, εξετάζονται η παραγωγή, η λειτουργία και η διαχείριση της προσφυγικής μνήμης στον δημόσιο χώρο από φορείς, θεσμούς και συλλογικότητες κατά τις τελευταίες δεκαετίες.
Το ενδιαφέρον εστιάζεται κυρίως σε αναπαραστάσεις της μνήμης όπως τα μνημεία, η ονοματοδοσία δρόμων και πλατειών, καθώς και οποιεσδήποτε άλλες εκφράσεις της προσφυγικής μνήμης που την καθιστούν υλική και δημόσια ορατή. Για παράδειγμα, οπαδικές ταυτότητες αμφισβητούν την προσφυγικότητα άλλων οπαδικών ταυτοτήτων, σίριαλ στην ελληνική τηλεόραση αναπαριστούν τη ζωή των χριστιανικών και άλλων κοινοτήτων πριν από την Καταστροφή, επιχειρήσεις διηγούνται την ιστορία τους μέσω τηλεοπτικών διαφημίσεων με αφετηρία την έλευση του ιδρυτή τους στον ελλαδικό χώρο μετά τον Διωγμό. Ποδοσφαιρικά γήπεδα γίνονται τόποι μνήμης, νέα μουσεία ιδρύονται, θεματικές εκθέσεις παρουσιάζουν το παρελθόν και την ιστορία των «χαμένων πατρίδων», προσφυγικοί σύλλογοι δραστηριοποιούνται με εκδηλώσεις που δίνουν έμφαση σε πρακτικές όπως η μαγειρική, η μουσική και ο χορός, ενώ τα σχετικά βιβλία λογοτεχνίας και οι αντίστοιχες ψηφιακές εφαρμογές έχουν πολλαπλασιαστεί.
Όλες αυτές οι πρακτικές ενθύμησης και αναπαράστασης του προσφυγικού παρελθόντος, μαζί με τις αφηγήσεις που τις συνοδεύουν, έχουν διαμορφώσει μια δημόσια κουλτούρα μνήμης για τη Μικρασιατική Καταστροφή, την αναγκαστική μετακίνηση και την εγκατάσταση των προσφύγων, η οποία αποτελεί πεδίο γνώσης, εξοικείωσης, συναισθηματικής και διανοητικής επικοινωνίας, ατομικών και συλλογικών ταυτίσεων με το συγκεκριμένο παρελθόν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στο "Τραύμα και μνήμη", ο διάσημος συγγραφέας και πρωτοπόρος θεραπευτής του τραύματος Peter A. Levine, εμπνευστής της μεθόδου της Βιοσωματικής Εμπειρίας, επικεντρώνεται σε ένα από τα πιο δύσκολα και αμφιλεγόμενα ερωτήματα γύρω από το PTSD (Δια­ταραχή Μετατραυματικού Στρες) και τη θεραπεία του τραύματος: Μπορούμε να εμπιστευόμαστε τις αναμνήσεις μας;
Με οδηγό τα 45 χρόνια κλινικής εμπειρίας του και πλήθος μελετών περίπτωσης, ο συγγραφέας αποκαλύπτει ότι η αλήθεια βρίσκεται όχι μόνο σε όσα θυμάται ο νους, αλλά και σε όσα «θυμάται» το σώμα. Φέρνοντας στο φως τη δύναμη των άδηλων, σωματικά αποθηκευμένων αναμνήσεων, προτείνει έναν νέο τρόπο κατανόησης και θεραπείας του τραύματος: αν μάθουμε να καταλαβαίνουμε καλύτερα την πολύπλοκη αλληλεπίδραση μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος, μεταξύ του εγκεφάλου και του σώματος, θα μπορέσουμε να επαναδιαπραγματευτούμε τη σχέση μας με το παλιό τραύμα μας και να επιτύχουμε μια πιο αρμονική κατάσταση ύπαρξης.
Ένα ρηξικέλευθο βιβλίο που απευθύνεται τόσο σε άτομα που έχουν βιώσει τραύμα όσο και σε επαγγελματίες της ψυχικής υγείας, ένα πολύτιμο εργαλείο που μας δείχνει πώς να μεταμορφώσουμε τη σχέση μας με το παρελθόν και να αποκτήσουμε εσωτερική γαλήνη και ισορροπία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Σε ακόμα μια επιδραστική μελέτη του, ο Peter Levine αποδομεί την τραυματική μνήμη, καθιστώντας την προσβάσιμη στη θεραπεία και τη μεταμόρφωση. Μας βοηθάει όλους, θεραπευτές και θεραπευόμενους, να φτάσουμε από ένα περιοριστικό παρελθόν στο σημείο όπου ανήκουμε: στο ενδυναμωμένο παρόν». (Gabor Mate, MD, συγγραφέας των best seller "Όταν το σώμα λέει όχι" και "Ο μύθος του φυσιολογικού")

Ο πολιτισμός χρησιμοποιείται ολοένα και περισσότερο διεθνώς για την προβολή, την προώθηση και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του εθνικού πλούτου κάθε χώρας.
Ωστόσο, ο χώρος του πολιτισμού δεν διαθέτει ακόμα, και οφείλει να αποκτήσει, τη γλώσσα της ειδικής οικονομίας του τρόπου (ανα)παραγωγής του, του τρόπου λειτουργίας και ανάπτυξής του, που θα επιτρέψει την ορθολογική επικοινωνία μεταξύ παραγωγών, χρηστών, διαχειριστών και διοικητικών ιθυνόντων του πολιτισμού.
Υπό αυτό το πρίσμα, η παρούσα μελέτη επιχειρεί να συνδέσει τις δύο λογικές που δομούν τον τρόπο λειτουργίας του πολιτισμικού πεδίου, την αμιγώς οικονομική με τη συμβολική, και να προτείνει, μέσω της έννοιας του εθνικού πολιτισμικού κεφαλαίου που δημιουργεί, ένα εργαλείο μέτρησης του κεφαλαίου αυτού, με στόχο την καταγραφή, τη μέτρηση και τον έλεγχο της εξέλιξης της ειδικής οικονομίας του πολιτισμού και της δημιουργικότητας, σε εθνικό, τοπικό και κλαδικό επίπεδο.
Μια ακόμα κοινωνιολογική παρέμβαση του Νίκου Παναγιωτόπουλου στον χώρο άσκησης της διακυβέρνησης των πολιτών, ο οποίος έχει εγκαταλειφθεί πλήρως στην οικονομική επιστήμη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Υπάρχουν άνθρωποι που έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου εδώ και πολλά χρόνια. Κανείς δεν έδωσε σημασία. Και οι αλλαγές ήρθαν, ενώ αναμένουμε να έρθουν ακόμη περισσότερες και πιο δραματικές. Έφτασε η στιγμή, λοιπόν, να πάρετε επιτέλους την πρωτοβουλία και να ανατρέψετε την κατάσταση. Να αντιδράσετε θετικά, να υψώσετε το ανάστημά σας και να κάνετε τις απαραίτητες τομές για να βγείτε από το σκοτάδι στο οποίο σας είχαν βυθίσει τόσον καιρό οι κυβερνώντες. Αυτοί σας οδηγούν στη λανθασμένη πλευρά της ιστορίας παραμυθιάζοντάς σας ότι είστε στη σωστή. Κλείστε τα αυτιά σε εκείνους και ακούστε το ένστικτό σας. Ειδάλλως, θα μάθουμε κινέζικα!
Ο χρόνος κυλάει... Τικ τακ, τικ τακ... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ιστορία, αναλύσεις, παρασκήνια, κριτικές... τα πάντα για τα Όσκαρ μέσα από τη σπουδαία πένα του Παναγιώτη Τιμογιαννάκη, του μοναδικού Έλληνα που έχει παρευρεθεί 21 φορές στην απονομή της Ακαδημίας!
Τα Όσκαρ δεν είναι απλώς βραβεία. Είναι ιστορία, πολιτική, αισθητική, παρασκήνιο, σύγκρουση ιδεών και, πρωτίστως, κινηματογράφος. Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης στο βιβλίο αυτό ξετυλίγει, με γνώση και καθαρή ματιά, το νήμα του πιο εμβληματικού θεσμού της έβδομης τέχνης: από τη γέννησή του και τις μεταμορφώσεις του μέχρι τον τρόπο που κρίνονται οι κατηγορίες, τις λεπτές ισορροπίες των ψηφοφοριών και τα κριτήρια που καθορίζουν τη νίκη ή την ήττα. Με αναλύσεις που φωτίζουν τη σκηνοθεσία, τις ερμηνείες, το σενάριο, το μοντάζ, τη μουσική και όλες τις δημιουργικές συνιστώσες μιας ταινίας, το βιβλίο λειτουργεί ταυτόχρονα ως πολύτιμος οδηγός κατανόησης και ως ένα ταξίδι αγάπης προς το σινεμά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το Παζλ της Προσωπικότητας είναι ένα πανεπιστημιακό εγχειρίδιο που ξεχωρίζει για την ολοκληρωμένη κάλυψη των θεωριών, των σύγχρονων ερευνών και των μεθόδων της ψυχολογίας της προσωπικότητας, γραμμένο σε ευχάριστο, προσιτό και καθημερινό ύφος. Το περιεχόμενό του έχει οργανωθεί γύρω από πέντε βασικές προσεγγίσεις: (α) την προσέγγιση των χαρακτηριστικών γνωρισμάτων της προσωπικότητας· (β) τη βιολογική/γενετική/εξελικτική προσέγγιση· (γ) την ψυχαναλυτική προσέγγιση· (δ) τη φαινομενολογική/ανθρωπιστική/διαπολιτισμική προσέγγιση· και (ε) την προσέγγιση των μαθησιακών και γνωστικών διαδικασιών (νόηση, κίνητρα, συναίσθημα, εαυτός). Περιλαμβάνονται επίσης κεφάλαια σχετικά με πρακτικές εφαρμογές της ψυχολογίας της προσωπικότητας στις διαπροσωπικές σχέσεις, στο επαγγελματικό πλαίσιο (ηγεσία, διοίκηση, επαγγελματική επιτυχία) και στον τομέα της σωματικής και της ψυχικής υγείας (διαταραχές προσωπικότητας, μακροζωΐα).
Οι περιλήψεις και τα ερωτήματα που θέτει ο συγγραφέας, στο τέλος κάθε κεφαλαίου, επιτρέπουν σημαντικές παύσεις για αναστοχασμό. Επιπλέον, το αυστηρά επιστημονικό και απαιτητικό περιεχόμενο ορισμένων θεμάτων γίνεται περισσότερο ανάλαφρο όταν ο συγγραφέας εκφράζει την "προσωπική άποψή" του με ένα πιο αφηγηματικό και ανθρώπινο στυλ. Με τον τρόπο αυτό ενθαρρύνει τη βιωματική και κριτική σκέψη, παρακινώντας τον αναγνώστη και την αναγνώστρια να ανακαλύψουν τις πολυπλοκότητες της ανθρώπινης φύσης και να ενσωματώσουν τις γνώσεις αυτές στην προσωπική και επαγγελματική τους ζωή.
Στον πυρήνα του βιβλίου βρίσκεται η ιδέα ότι η προσωπικότητα είναι σύνθετη -ένα "παζλ" όπως λέει ο τίτλος- και ότι η κατανόησή της στηρίζεται στη συμβολή πολλών προσεγγίσεων και στην αναγνώριση ότι κάθε άνθρωπος είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων που συνδυάζονται και αλληλεπιδρούν συνεχώς μεταξύ τους: βιολογία/κληρονομικότητα, κοινωνικό/οικογενειακό περιβάλλον, εμπειρίες, κίνητρα και επιλογές, διαπροσωπικές σχέσεις, πολιτισμός/κουλτούρα. Το βιβλίο προσκαλεί τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες στο ταξίδι της προσωπικής και επιστημονικής ανακάλυψης - το οποίο θα κάνετε όχι ως παθητικοί παρατηρητές, αλλά ως ενεργοί και κριτικά σκεπτόμενοι στοχαστές. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μέσα στον αχανή κόσμο των εικόνων που μας κατακλύζουν καθημερινά, ορισμένες ξεχωρίζουν, καθώς διαθέτουν μια δική τους πολιτική δύναμη. Γίνονται μάρτυρες καταστάσεων και γεγονότων, αποκαλύπτοντας την ιδιαίτερη σημασία τους. Παράλληλα, μπορούν να ενσαρκώσουν το φαντασιακό μιας οπτικής ηγεμονίας - την επιδίωξη της εξουσίας να επιβληθεί μέσω της εικόνας, αποκλείοντας ανταγωνιστικές ή κριτικές αναπαραστάσεις.
Από τη σύγκρουση Ισραήλ-Παλαιστίνης έως το κίνημα της Αλληλεγγύης στην Πολωνία τη δεκαετία του 1980, από τις μορφές ορατότητας που χαρακτηρίζουν τις Ηνωμένες Πολιτείες -όπως η κυρίαρχη μιντιακή παρουσία του Donald Trump, οι τηλεοπτικές σειρές ή τα βίντεο που αποτυπώνουν σκηνές αστυνομικής βίας- μέχρι τα πεδία των πολεμικών συγκρούσεων και τις περιοχές του πλανήτη που πλήττονται από την κλιματική αλλαγή, το παρόν διεπιστημονικό έργο εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο οι εικόνες δεν αντανακλούν απλώς τον κόσμο, αλλά συμβάλλουν ενεργά στη διαμόρφωση της πολιτικής του ιστορίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)