Στις 24 Ιουλίου 1923 υπογράφηκε στη Λωζάννη της Ελβετίας η τελευταία συνθήκη για τον τερματισμό των εχθροπραξιών του Μεγάλου Πολέμου, επισφραγίζοντας τη λήξη μιας ολόκληρης δεκαετίας βίας. Διπλωμάτες, πολιτικοί, στρατιωτικοί και εμπειρογνώμονες που έρχονταν από την Άγκυρα και την Αθήνα, από το Λονδίνο, το Παρίσι, τη Ρώμη και άλλες πρωτεύουσες συγκεντρώθηκαν στις όχθες της Λίμνης της Γενεύης, προκειμένου να επιβεβαιώσουν ότι ο πόλεμος είχε τελειώσει. Η συνθήκη που υπέγραψαν καθόρισε τα σύνορα της Ελλάδας και της Τουρκίας όπως τα γνωρίζουμε σήμερα και σηματοδότησε μια νέα φάση στην ιστορία τους.
Αυτό ήταν το σημαντικό επίτευγμα της Συνθήκης της Λωζάννης. Παράλληλα όμως, η συνθήκη επιφύλασσε και ένα υψηλό τίμημα, αφού συμπεριλάμβανε μια συμφωνία Υποχρεωτικής Ανταλλαγής Πληθυσμών. Με το συγκεκριμένο μέτρο, οι Έλληνες ορθόδοξοι πολίτες της Τουρκίας, με εξαίρεση όσους κατοικούσαν στην Κωνσταντινούπολη, έχασαν το δικαίωμα της ιθαγένειας και της διαμονής στο κράτος όπου ζούσαν για αιώνες. Το ίδιο συνέβη και με τους μουσουλμάνους πολίτες της Ελλάδας, με εξαίρεση τους κατοίκους της Δυτικής Θράκης. Αυτή η ανταλλαγή σχεδόν δύο εκατομμυρίων ανθρώπων έδωσε λύση στο τεράστιο προσφυγικό πρόβλημα που προκλήθηκε από τον ελληνοτουρκικό πόλεμο. Ταυτόχρονα, εισήγαγε στο διεθνές δίκαιο έναν ορισμό της ιθαγένειας που δεν εδράζεται στη γλώσσα, την ιστορία ή την εθνότητα, αλλά αποκλειστικά στο θρήσκευμα, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για μια σειρά από εθνοκαθάρσεις που συνέβησαν τον 20ό αιώνα.
Το δεύτερο τίμημα της ειρήνης ήταν ο ενταφιασμός των δεσμεύσεων προς τον αρμενικό λαό ότι θα αποκτούσε μια πατρίδα στα εδάφη από τα οποία είχε εκδιωχθεί με βασανισμούς και σφαγές κατά τη γενοκτονία του 1915. Αυτό το βιβλίο αφηγείται την ιστορία της Ειρηνευτικής Διάσκεψης και του αποτελέσματός της, τεκμηριώνοντας πώς δόθηκε προτεραιότητα στην εδραίωση της ειρήνης αντί για την απονομή δικαιοσύνης, γεγονός που κινητοποίησε δυνάμεις που οδήγησαν στην επόμενη παγκόσμια σύγκρουση, το 1939. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η πανδημία βρίσκει τις σημερινές κοινωνίες σε μια σχέση με την αρρώστια και την υγεία διαφορετική από ό,τι στο παρελθόν, ακόμη και το πιο πρόσφατο.
... [Η] υγεία ως κοινωνικό δικαίωμα, το μοριακό επιστημονικό παράδειγμα μαζί με την πολυπαραγοντική προσέγγιση, καθώς και οι πρωτοφανείς οικολογικές πιέσεις συνιστούν παράγοντες που χαρακτηρίζουν το παρόν και οι οποίοι ήταν άγνωστοι πριν από μερικές δεκαετίες. Με αυτές τις επισημάνσεις κατά νου, μπορούμε να προχωρήσουμε στις ιστορικές αναδρομές.
Η παρουσία των πανδημιών στον ελληνικό χώρο, στον οποίο συμπίπτουν διαδοχικά η ιαματική μυθολογία, η λόγια ιατρική της αρχαιότητας με την επιβίωσή της στους βυζαντινούς χρόνους και η υιοθέτηση της δυτικής ακαδημαϊκής ιατρικής από τα χρόνια του Διαφωτισμού και εξής, έχει αφήσει έναν πλούτο τεκμηρίων. Τα κεφάλαια αυτού του βιβλίου, γραμμένα από ειδικούς κάθε ιστορικής περιόδου, απαρτίζουν μια προσπάθεια για συνθετική αφήγηση της ιστορίας των πανδημιών με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της περιοχής μας. (Από την εισαγωγή του βιβλίου)

Η έκδοση του παρόντος ανθολογίου αποσκοπεί στο να φέρει το ελληνόγλωσσο κοινό σε επαφή με τη σκέψη του Νορβηγοαμερικανού κοινωνικού στοχαστή Thorstein Veblen (1857-1929) και να καλύψει έτσι ένα διαχρονικό κενό της εγχώριας βιβλιογραφίας, εφόσον η μόνη διαθέσιμη ελληνική μετάφραση έως τώρα υπήρξε αυτή του έργου του Η θεωρία της αργόσχολης τάξης.
Οι επιλεχθείσες μεταφράσεις καλύπτουν, αντιπροσωπευτικά, όλο το χρονολογικό φάσμα της συγγραφικής του δραστηριότητας, από τις αρχές της δεκαετίας του 1890 έως και αυτήν του 1920. Περιλαμβάνουν μέρος της αρθρογραφίας στην οποία ο Veblen θεμελιώνει τη θεσμική μελέτη των κοινωνικών φαινομένων και τη ριζοσπαστική κριτική του στον σύγχρονο καπιταλισμό, αντιπαρατιθέμενος, μεταξύ άλλων, με την κοινωνιολογική θεωρία του Herbert Spencer, την κλασική πολιτική οικονομία και τα νεοκλασικά οικονομικά. Στο ανθολόγιο περιλαμβάνονται επίσης το εισαγωγικό κεφάλαιο από την πραγματεία Το ένστικτο της τεχνουργίας και η κατάσταση των βιομηχανικών τεχνών (1914) και δύο πολιτικά δοκίμια που συγγράφει την επαύριο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Για την ένταξη των κειμένων στην εργογραφία του Veblen επισκοπείται η νεότερη εργοβιογραφική έρευνα και εξετάζονται η σχέση του με την αμερικανική θεσμική Σχολή, η αποτίμησή του από την αμερικανική νεομαρξιστική διανόηση, ο αντισυμβατικός τρόπος με τον οποίο εφάρμοσε τη δαρβίνεια μέθοδο, καθώς και διάφορες ερμηνείες της σαρκαστικής υφολογίας του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Για να αλλάξετε τη ζωή σας προς το καλύτερο, χρειάζεστε την κατάλληλη νοοτροπία!
Απελευθερώστε το δυναμικό σας και ανακαλύψτε τη βαθιά επίδραση που έχουν οι σκέψεις σας στη διαμόρφωση της πραγματικότητας. Με οδηγό τον Κωνσταντίνο Χαραντινιώτη, έμπειρο ειδικό στην προσωπική ανάπτυξη, αυτό το μεταμορφωτικό βιβλίο σας προσφέρει την ευκαιρία να επαναπροσδιορίσετε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεστε τις δυνατότητές σας και να χαράξετε νέα πορεία προς μια ζωή γεμάτη έμπνευση και σκοπό.
Ένα ταξίδι 52 εβδομάδων προς την καλύτερη εκδοχή του εαυτού σας.
Το εγχειρίδιο αυτό θα γίνει ο σύντροφος και ο οδηγός σας για να αποκαλύψετε τις υπέροχες δυνατότητες του μυαλού σας μέσα από:
- Θετικές δηλώσεις: Αξιοποιήστε την ενέργεια των θετικών δηλώσεων για να αναδιαμορφώσετε τις σκέψεις και τις πράξεις σας.
- Πρακτικές στρατηγικές: Μάθετε εύκολα εφαρμόσιμες τεχνικές για να καλλιεργήσετε μια πιο θετική και ενδυναμωμένη νοοτροπία.
- Διαφωτιστικές & αφυπνιστικές ασκήσεις: Ασχοληθείτε με ασκήσεις εύκολες και συγχρόνως ισχυρές που θα σας καθοδηγήσουν προς τον καλύτερό σας εαυτό.
Ξεκινήστε το ταξίδι της εξέλιξής σας με αυτό το συναρπαστικό εγχειρίδιο σήμερα! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Ο Κωνσταντίνος, ένας άνθρωπος σπάνια συνεπής μεταξύ αυτών που πρεσβεύει και του τρόπου που ζει, μας υπενθυμίζει, με σύγχρονη μέθοδο, τη δύναμη του λόγου μας και μας καθοδηγεί πρακτικά προς την καλύτερή μας εκδοχή". (Μάνια Τσόκλη, Δημοσιογράφος)
"Το βιβλίο είναι ένας βαθυστόχαστος οδηγός που σου δείχνει, με πρακτικό και συγκεκριμένο τρόπο αλλά και ευγενική προτροπή, "μονοπάτια" ώστε να ορίσεις τη νοοτροπία σου και συνολικά τη ζωή σου". (Πέγκυ Αντωνάκου, Γενική διευθύντρια Google ΝΑ Ευρώπης)
"Ο Κωνσταντίνος έχει το χάρισμα, με απλό τρόπο, να οδηγεί τους ανθρώπους στον έλεγχο και στην αλλαγή των λάθος συναισθημάτων που δημιουργούν δυσπραγίες!". (Δημήτρης Δελλής, Ειδικός παθολόγος, διατροφολόγος)

Στις 24 Ιουλίου 1923 υπογράφηκε στη Λωζάννη της Ελβετίας η τελευταία συνθήκη για τον τερματισμό των εχθροπραξιών του Μεγάλου Πολέμου, επισφραγίζοντας τη λήξη μιας ολόκληρης δεκαετίας βίας. Διπλωμάτες, πολιτικοί, στρατιωτικοί και εμπειρογνώμονες που έρχονταν από την Άγκυρα και την Αθήνα, από το Λονδίνο, το Παρίσι, τη Ρώμη και άλλες πρωτεύουσες συγκεντρώθηκαν στις όχθες της Λίμνης της Γενεύης, προκειμένου να επιβεβαιώσουν ότι ο πόλεμος είχε τελειώσει. Η συνθήκη που υπέγραψαν καθόρισε τα σύνορα της Ελλάδας και της Τουρκίας όπως τα γνωρίζουμε σήμερα και σηματοδότησε μια νέα φάση στην ιστορία τους.
Αυτό ήταν το σημαντικό επίτευγμα της Συνθήκης της Λωζάννης. Παράλληλα όμως, η συνθήκη επιφύλασσε και ένα υψηλό τίμημα, αφού συμπεριλάμβανε μια συμφωνία Υποχρεωτικής Ανταλλαγής Πληθυσμών. Με το συγκεκριμένο μέτρο, οι Έλληνες ορθόδοξοι πολίτες της Τουρκίας, με εξαίρεση όσους κατοικούσαν στην Κωνσταντινούπολη, έχασαν το δικαίωμα της ιθαγένειας και της διαμονής στο κράτος όπου ζούσαν για αιώνες. Το ίδιο συνέβη και με τους μουσουλμάνους πολίτες της Ελλάδας, με εξαίρεση τους κατοίκους της Δυτικής Θράκης. Αυτή η ανταλλαγή σχεδόν δύο εκατομμυρίων ανθρώπων έδωσε λύση στο τεράστιο προσφυγικό πρόβλημα που προκλήθηκε από τον ελληνοτουρκικό πόλεμο. Ταυτόχρονα, εισήγαγε στο διεθνές δίκαιο έναν ορισμό της ιθαγένειας που δεν εδράζεται στη γλώσσα, την ιστορία ή την εθνότητα, αλλά αποκλειστικά στο θρήσκευμα, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για μια σειρά από εθνοκαθάρσεις που συνέβησαν τον 20ό αιώνα.
Το δεύτερο τίμημα της ειρήνης ήταν ο ενταφιασμός των δεσμεύσεων προς τον αρμενικό λαό ότι θα αποκτούσε μια πατρίδα στα εδάφη από τα οποία είχε εκδιωχθεί με βασανισμούς και σφαγές κατά τη γενοκτονία του 1915. Αυτό το βιβλίο αφηγείται την ιστορία της Ειρηνευτικής Διάσκεψης και του αποτελέσματός της, τεκμηριώνοντας πώς δόθηκε προτεραιότητα στην εδραίωση της ειρήνης αντί για την απονομή δικαιοσύνης, γεγονός που κινητοποίησε δυνάμεις που οδήγησαν στην επόμενη παγκόσμια σύγκρουση, το 1939. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η επιδίωξη της παρούσας παρέμβασης του Νίκου Παναγιωτόπουλου συνίσταται στο να καταστήσει λίγο πιο συνειδητή την αναγκαιότητα του ρόλου του διανοούμενου, εκτός από παραγωγού γνώσης, ως συν-διαμορφωτή των συνθηκών που θα επιτρέπουν να εξάγονται από τις αναλύσεις και πρακτικά συμπεράσματα, συμπεράσματα για "το τι πρέπει να γίνει" και "το πώς πρέπει να γίνει".

Μια παρέμβαση που υπαγορεύεται από την κοινωνιολογική παράδοση, σύμφωνα με την οποία η υποχρέωση της αντικειμενικότητας, στην οποία οδηγεί κάθε επιστήμονα η επιστημονική ηθική, είναι αυτός να αγωνιστεί για να διαχυθεί η επιστημονική αλήθεια του κοινωνικού κόσμου, να κάνει ό,τι μπορεί για να αυξήσει τις πιθανότητες να ακουστεί. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο αυτό παρουσιάζει τις κύριες παραδοσιακές και σύγχρονες θεματικές της εκπαιδευτικής ψυχολογίας με βάση τις τρεις συνιστώσες της: τους μαθητές, τη μάθηση και τη διδασκαλία. Όσον αφορά τους μαθητές, εξετάζονται η γνωστική, η γλωσσική, η κοινωνική και η συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών, καθώς και οι ατομικές τους διαφορές στη μάθηση ως προς τον πολιτισμό, το φύλο, τα κίνητρα, τη νοημοσύνη και τις εκπαιδευτικές ιδιαιτερότητες. Προσεγγίζοντας το ζήτημα της μάθησης, το βιβλίο περιλαμβάνει κεφάλαια για τις συμπεριφορικές, κοινωνικο-γνωστικές, γνωστικές και κονστρουκτιβιστικές θεωρίες.
Σχετικά με τη διδασκαλία, γίνεται ειδική αναφορά σε θέματα όπως ο σχεδιασμός των κατάλληλων περιβαλλόντων μάθησης, η ενσωμάτωση της τεχνολογίας στη διδακτική πράξη, καθώς και η εκπαιδευτική και ψυχολογική αξιολόγηση των μαθητών. Η πραγμάτευση όλων των παραπάνω πεδίων στηρίζεται σε σύγχρονα ερευνητικά δεδομένα από τη διεθνή βιβλιογραφία. Επίσης, όλα τα κεφάλαια συνδέουν τη θεωρία με την πράξη, αναπτύσσοντας υποθετικά σενάρια που αντανακλούν την πραγματικότητα της σχολικής τάξης και παρέχοντας χρήσιμες πρακτικές εισηγήσεις. Το βιβλίο ολοκληρώνεται με την παρουσίαση μιας ολιστικής προσέγγισης της εκπαίδευσης, η οποία αξιοποιεί εμπεριστατωμένες, εμπειρικά θεμελιωμένες εκπαιδευτικές πρακτικές. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)