Τι σημαίνει να πράττουμε σωστά στην καθημερινή ζωή; Πως συνδέονται οι επιλογές μας με τον εαυτό μας, τους άλλους και τον κόσμο γύρω μας; Στο Περί Καθηκόντων ο Ιεροκλής προσεγγίζει αυτά τα ερωτήματα με άμεσο και πρακτικό τρόπο, μετατρέποντας τη φιλοσοφία σε οδηγό για τη ζωή.
Το καθήκον δεν παρουσιάζεται ως βάρος ή επιβεβλημένη υποχρέωση, αλλά ως φυσική έκφραση της ανθρώπινης λογικότητας. Μέσα από απλές, αλλά ουσιαστικές, σκέψεις, το έργο δείχνει πώς η ορθή πράξη γεννιέται από την κατανόηση του εαυτού και των σχέσεών μας με τους άλλους. Η ηθική δεν επιβάλλεται από έξω, καλλιεργείται εκ των ένδον, ως στάση ζωής.
Η παρούσα μετάφραση επιδιώκει να φέρει το αρχαίο κείμενο κοντά στον σύγχρονο αναγνώστη, με καθαρή γλώσσα και σεβασμό στο νόημα του πρωτοτύπου. Το Περί Καθηκόντων απευθύνεται σε όποιον αναζητά μια φιλοσοφία εφαρμόσιμη, ικανή να φωτίσει μικρές και μεγάλες αποφάσεις της καθημερινότητας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η φωτογραφική αναζήτηση φωτός, μια «αποφασιστική στιγμή» μεταξύ θανάτου και ζωής. Η παρούσα έρευνα αποτελεί μια διαλογική πορεία αναζήτησης και ανανοηματοδότησης των οικουμενικών όρων ανοίκειο-οικείο υπό το θεολογικό και φωτογραφικό πρίσμα. Το φωτογραφικό έργο του Fazal Sheikh (1965) σε διάλογο με τα θεολογικά πράγματα έρχεται να φωτίσει τις σκιές βεβαιοτήτων και αμφιβολιών για τις δυνατότητες της επιστήμης της Θεολογίας. Πρόσωπα-ετερότητες στα φωτογραφικά πορτρέτα του Fazal Sheikh που ξεπερνούν την ανωνυμία της ανοίκειας ταυτότητας για να περάσουν στο οικείο σύμπαν του θεολογικού τρόπου και στην αισθητική τέρψη και επεξήγηση. Μια έρευνα πρωτοποριακή στη μέχρι στιγμής διεθνή βιβλιογραφία των θεολογικών σπουδών και στο πεδίο της Δογματικής και Αισθητικής Θεολογίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Οι δύο βιολίστριες, έπαιζαν με μεγάλο ενθουσιασμό τα κομμάτια, η μία, μάλιστα, ήταν τόσο εκφραστική, που κουνούσε ολόκληρο το σώμα της καθώς έπαιζε, χόρευε, χοροπηδούσε, πανηγύριζε, λες και βρισκόταν σε μεγάλη γιορτή, ενώ η άλλη, διοχέτευε όλη την εκφραστικότητα του σώματός της στο υπέροχο, μόνιμο μειδίαμα των χειλιών της, που κάποτε άνοιγε για λίγο σε πλατύ χαμόγελο και ύστερα μαζευόταν πάλι σε υπαινικτικό μειδίαμα, τόσο φωτεινό και τόσο λαμπερό, που ήσουν βέβαιος για το πόσο ευτυχισμένη ένιωθε εκείνη την ώρα η γυναίκα που ερμήνευε μπαρόκ μουσική με το βιολί της. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν δύο αδελφάκια, μικρά και χαριτόβρυτα, από καλή οικογένεια. Ήταν σεμνά παιδιά κι έκαναν καλά τη δουλειά τους. Η δουλειά τους, η πραγματική, ήταν το παιχνίδι. Με το παιχνίδι αναζητούσαν κι αυτά να γνωρίσουν τον κόσμο, να τον καταλάβουν, να γίνουν σαν τους άλλους. Δηλαδή, μεγάλοι. Πολύ γρήγορα, δεν ήταν πια παιδάκια. Έγιναν αδερφοί. Και άρχισαν κι αυτοί να λένε «όχι» και να δηλώνουν τις αποκλίσεις τους.
Ο πρωτότοκος όμως εκδήλωσε από νωρίς μιάν αλλόκοτη ιδιοτροπία: η μερίδα του δεν του αρκούσε ποτέ. Ήθελε πάντα κάτι παραπάνω, πάντα κάτι περισσότερο. Όταν λοιπόν στη χώρα έπεσε πληγή μεγάλη κι η πείνα θρόνιασε στα σπιτικά, αναστατώνοντας σωθικά και διασαλεύοντας ηθικά, ο μεγάλος αδερφός αποφάσισε πως η λύση ήταν να ξεψαχνίσει τον μικρό. Για να υπάρξει κάπως, για να είναι κι αυτός κάτι. Για να ζήσει λίγο καλύτερα. Του έστησε ωραία ενέδρα, τον άδραξε, τον μέτρησε και άρχισε ευθύς να τρωγαλίζει οτιδήποτε του φαινόταν περισσό. Μασαμπούκιασε, χλαπάκιασε, καταβρόχθισε... Όμως, δεν κατάφερε να χορτάσει. Αντίθετα μάλιστα, η πείνα του γιγαντώθηκε. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο «Καπετάνισσα, πρόσω ολοταχώς!» δεν είναι απλώς ένα εγχειρίδιο προσωπικής ανάπτυξης. Είναι μια πρόσκληση για βαθιά μεταμόρφωση. Ένας χάρτης πλεύσης για κάθε γυναίκα που αποφασίζει να γίνει η Καπετάνισσα της ζωής της. Με λόγο ζωντανό, γεμάτο αλήθεια, φροντίδα και σοφία, η Βαρβάρα Ασημακοπούλου «απλώνει» μπροστά μας ένα δρόμο ελευθερίας και δύναμης. Σε μια εποχή αβεβαιότητας, αυτό το βιβλίο γίνεται σύντροφος και έμπνευση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο αναδεικνύει μια κοινωνική και πολιτική θεολογία που δεν παραμένει αποκομμένη από την κοινωνία και τα προβλήματά της. Αντίθετα, δοκιμάζεται και μετασχηματίζεται όταν συναντά τον πολιτισμό με τις ποικίλες εκφράσεις του και τις ταυτότητες που άλλοτε περιλαμβάνει, άλλοτε (ανα)διαμορφώνει και άλλοτε αποκλείει. Μέσω αυτή της συνάντησης αποκαλύπτονται οι εντάσεις, οι δυνατότητες αλλά και τα όρια του θεολογικού λόγου στη δημόσια σφαίρα.
Από τη σχέση θεολογίας και λογοτεχνίας έως τις σύγχρονες μορφές πολιτικής θεολογίας και τις θεωρίες φύλου, από τη φεμινιστική κριτική και τις γυναικείες και ανδρικές ταυτότητες έως την έννοια της «ελληνορθοδοξίας» και τις εντάσεις στο εσωτερικό της Ορθόδοξης παράδοσης. Τα κεφάλαια του βιβλίου εξετάζουν τη δυναμική και συχνά αμφίσημη παρουσία της θρησκείας στον δημόσιο χώρο.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο μάθημα των Θρησκευτικών και τις προκλήσεις που αντιμετώπισε τις τελευταίες δύο δεκαετίες: στις θεσμικές μεταρρυθμίσεις, στις κοινωνικές αντιπαραθέσεις, στις έμφυλες και πολιτισμικές ευαισθησίες που αναδύθηκαν, αλλά και στο ερώτημα για τον ρόλο του/της θεολόγου εκπαιδευτικού σήμερα.
Σε αυτό το πλαίσιο, η θεολογία καλείται να αναμετρηθεί με τη δημόσια ευθύνη της, όχι ως κλειστό σύστημα βεβαιοτήτων, αλλά ως λόγος κριτικός, διαλογικός και παιδαγωγικά απελευθερωτικός. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο "Ζώντας την ψυχανάλυση" αποτελεί το αποκορύφωμα μιας δεκαετούς εργασίας ενός εκ των κορυφαίων ψυχαναλυτών της εποχής μας. Ο Michael Parsons δίνει μια νέα πνοή στην κλινική ψυχανάλυση και τα θεωρητικά της θεμέλια, παρουσιάζοντας τις νέες εξελίξεις στην αναλυτική θεωρία και παραδείγματα από την πρακτική του. Το βιβλίο διερευνά επίσης τις συνδέσεις μεταξύ ψυχανάλυσης, τέχνης και λογοτεχνίας. Δείχνοντας πώς οι ψυχαναλυτικές γνώσεις μπορούν να εμπλουτίσουν τη ζωή μας πολύ πέρα από το κλινικό πλαίσιο.
Το "Ζώντας την ψυχανάλυση" αποτελείται από τέσσερα κύρια μέρη:
1. Ζωή και Θάνατος - διερευνά τι σημαίνει να ζει κανείς πλήρως και δημιουργικά και εισάγει την έννοια του avant-coup.
2. Σεξουαλικότητα, Ναρκισσισμός και το Οιδιπόδειο Σύμπλεγμα - αναπτύσσει νέους τρόπους κατανόησης αυτών των θεμελιωδών εννοιών.
3. Πώς ακούν οι ψυχαναλυτές - διερευνά τις συνδέσεις μεταξύ της ψυχαναλυτικής ακρόασης και του τρόπου με τον οποίο οι καλλιτέχνες βλέπουν τον κόσμο, και εισάγει την έννοια του εσωτερικού αναλυτικού πλαισίου.
4. Η ανεξάρτητη παράδοση στη ψυχανάλυση - εξετάζει τα θεωρητικά θεμέλια της ανεξάρτητης κλινικής τεχνικής και μελετά, προσεγγίζοντας από διάφορες οπτικές γωνίες, τον ρόλο της εκπαίδευσης στην ανάπτυξη της ταυτότητας των ψυχαναλυτών και των ψυχαναλυτικών θεραπευτών.
Με νέες θεωρητικές έννοιες και έμφαση σε συγκεκριμένες πτυχές της κλινικής πρακτικής, το "Ζώντας την ψυχανάλυση" θα αποτελέσει πολύτιμο βοήθημα για αναλυτές, θεραπευτές και επαγγελματίες που επιδιώκουν να διευρύνουν την οπτική τους σχετικά με την ψυχανάλυση. Θα προκαλέσει επίσης μεγάλο ενδιαφέρον για το ευρύ κοινό που επιθυμεί να εμβαθύνει την κατανόησή του για τη σχέση μεταξύ πολιτισμού και ψυχής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το νόημα υπερβαίνει τη λέξη.
Ασφυκτιά μέσα της,
σαν να ζητά περισσότερο χώρο,
από αυτόν που του παραχωρεί η γλώσσα.
Η λέξη το περιγράφει, μα δεν το εξαντλεί·
το οριοθετεί, μα δεν το χωρά.
Σ’ αυτή την ένταση
-ανάμεσα σε αυτό που λέγεται και σε αυτό
που διαφεύγει- γεννιέται η ανάγνωση.
Εκεί ο αναγνώστης δεν ακολουθεί· πλανιέται.
Δεν καταναλώνει νόημα· το αναπνέει.
(Λιλή Ντίνα, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Οι σύγχρονες προσεγγίσεις της ανθρώπινης φύσης έχουν φαινομενολογικό χαρακτήρα, ενώ η παραδοσιακή αντίληψη έχει οντολογικό χαρακτήρα. Δηλαδή εφαρμόζει στον άνθρωπο τον τρόπο με τον οποίο ο Μεσαίωνας κατανοούσε τη δόμηση του φυσικού κόσμου.
Στο βιβλίο αυτό ακολουθούμε την παραδοσιακή πρακτική και εξετάζουμε ποιες πληροφορίες για την ανθρώπινη φύση προσφέρει η επιστημονική γνώση σχετικά με τη δόμηση του Σύμπαντος. Φτάνουμε στα μη αναγώγιμα στοιχεία της σύγχρονης επιστημονικής περιγραφής του φυσικού κόσμου, παρακάμπτοντας τα αναπάντητα ζητήματα. Στη συνέχεια, αναζητούμε τι μπορεί να μας προσφέρει αυτή η μερική γνώση για το Σύμπαν στην κατανόηση του ανθρώπου και της φύσης του...
Όλα αυτά οδηγούν σε καινοτόμα συμπεράσματα, άλλοτε εύπεπτα και άλλοτε δύσπεπτα, όσον αφορά την προσωπική ζωή, την πίστη, την παιδεία, την πολιτική και τη σχέση μας με το περιβάλλον.
Όταν όμως το Σύμπαν μάς μιλά, δεν μπορούμε να το αγνοούμε... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

- Ποιο είναι το αντικείμενο της ψυχανάλυσης στη φροϊδική θεμελίωσή της;
- Τι έθεσε η ψυχανάλυση ως αντικείμενό της, γύρω από το οποίο συγκρότησε μια θεωρία, στην προσπάθειά της να το προσεγγίσει;
- Είναι ο ανθρώπινος ψυχισμός, η ψυχή στην οντολογική της σύλληψη χωρίς τις μεταφυσικές συμπαραδηλώσεις της θρησκείας και της φιλοσοφίας;
- Είναι η παιδική σεξουαλικότητα, η οποία υπήρξε μια δική της ανακάλυψη;
- Είναι η αντιμετώπιση του τραύματος και του τραυματικού, σύμφωνα με τον Φερέντζι και τον Μπίον;
- Είναι η «ανθρώπινη φύση» όπως την προσέγγισε ο Γουίνικοτ; Ή το υποκείμενο και η αναζήτηση της προσωπικής αλήθειας του, έτσι όπως συχνά τα τοποθέτησε ο Λακάν, μιλώντας για την ηθική της ψυχανάλυσης;
- Είναι η μεταβίβαση και η ανάλυσή της, έτσι όπως αναδύονται γύρω από τη γνώση που υποτίθεται πως έχει ο αναλυτής;
- Είναι η ιστορία του υποκειμένου και η αφήγησή της;
- Μήπως καθένα από αυτά αποτελούν όψεις αυτού του αντικειμένου της ψυχανάλυσης, το οποίο μας επιβάλλει μιαν απροσδιοριστία παρ’ όλα αυτά, ακριβώς επειδή η ψυχανάλυση είναι η «επιστήμη» του ασυνειδήτου. Αφού το έργο της συνίσταται σε μια συνεχή πολύπλευρη αναζήτηση, η οποία δεν θα είναι ποτέ πλήρης για ένα υποκείμενο, κι αφού επιστήμη και ασυνείδητο είναι δύο αντικρουόμενες έννοιες. Αφού το ασυνείδητο είναι η πηγή της γνώσης και της άγνοιας μαζί, επειδή από εκεί απορρέει η πρώτη κι από τον δικό του ομφαλό ξαναγεννιούνται τα ερωτήματα. (Από τον εκδότη)

Τρία είναι τα καίρια κεφάλαια του βιβλίου Αδελφοί Καραμάζοφ.
Το πρώτο είναι "Ο Μέγας Ιεροεξεταστής" και το δεύτερο "Από τις συζητήσεις και τις διδαχές του Στάρετς Ζωσιμά".
Στο πρώτο ο Ντοστογιέφσκι παραθέτει την αθεϊστική εκδοχή για τη ζωή και στο δεύτερο την ορθόδοξη χριστιανική. Και στις δύο περιπτώσεις παρουσιάζονται οι αντίστοιχες ανθρωπολογικές, κοινωνικές και κοσμολογικές συνεπαγωγές τους. Το τρίτο κεφάλαιο έχει τίτλο "Η Κανά της Γαλιλαίας" και περιγράφει την πνευματική αναγέννηση και την έξοδο στον κόσμο προς κατάθεση ζείδωρης μαρτυρίας του πρωταγωνιστή του έργου Αλιόσα Καραμάζοφ. Έτσι, στην ανά χείρας έκδοση προσφέρονται και τα τρία αυτά κεφάλαια.
Με απαράμιλλο τρόπο ο Ντοστογιέφσκι προβάλλει τους σχετικούς προβληματισμούς και καταδεικνύει τις ουσιώδεις συνέπειές τους σε κάθε έκφανση του βίου.
Στην ελευθερία του αναγνώστη επαφίεται η οποιαδήποτε επιλογή. Με επίγνωση του τι αυτή συνεπάγεται για τον ίδιο και τους συνανθρώπους του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Είσαι πραγματικά ελεύθερος ή βρίσκεσαι εγκλωβισμένος σε μια αόρατη φυλακή;
Στην εποχή της πληθώρας των επιλογών, της διαρκούς συνδεσιμότητας και της αδιάκοπης παραγωγικότητας, η ανθρώπινη ύπαρξη φαίνεται πιο περιορισμένη από ποτέ. Οι οθόνες, οι ρυθμοί της ζωής και οι απαιτήσεις της κοινωνίας δημιουργούν αόρατα δεσμά που γίνονται ολοένα και πιο βαριά. Η πνευματική και ψυχική κόπωση αποτελούν βάσανο.
"Η Αθέατη Κόπωση" αποτελεί μια πρό(σ)κληση για αφύπνιση. Το επαναλαμβανόμενο μοτίβο της γραφής αυτόν ακριβώς τον στόχο έχει. Το εν λόγω βιβλίο επιχειρεί να αποκαλύψει τις ψευδαισθήσεις της "ελευθερίας" και να ωθήσει στην ανακάλυψη της σιωπής, της γνησιότητας και της αληθινής σημασίας της ζωής.
Είναι ένα κείμενο που εναλλάσσει τις υπαρξιακές ερωτήσεις με λυτρωτικούς ψιθύρους, επιχειρώντας να απευθυνθεί σε εκείνους που δεν αρκούνται απλώς στο να "υπάρχουν", αλλά επιχειρούν να αφουγκραστούν και να κοιτάξουν δίχως φόβο τον αυθεντικό εαυτό τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"...Όμως έρχονταν στο μυαλό τον και κάποιες που δεν θα τις ξεστόμιζε ποτέ, όπως η εικόνα του πατέρα του εκείνο το βράδυ στον εμφύλιο. Δυο-τρία λόγια είχε μοιραστεί μονάχα με την Ελένη. Τα τραύματα και το αίμα έκαιγαν πλάι τους στα χρόνια που έζησε, τα ακουμπούσες, έτσι ο Τιμολέων ένοιωθε ότι χρειάζεται να τα προστατέψει και να προστατευθεί κι αυτός αφήνοντάς τα στην ησυχία τους, πίστευε ότι δεν χρειάζεται να μιληθούν περισσότερο. Αντιθέτως, έπρεπε να ξεχαστούν για να πάει η ζωή παρακάτω, αυτό κάνανε εκείνα τα χρόνια κι αυτό άντεχε. Τότε ο κόσμος ζούσε με περισσότερη σιωπή, έσφιγγες τα δόντια και προχωρούσες..."
Μας στοιχειώνουν τα κενά που αφήνουν μέσα μας ανείπωτες ιστορίες, κρυμμένα μυστικά τραυμάτων, κάτι που φαίνεται για λησμονιά, αλλά δεν είναι. Ιστορίες απωλειών, ψυχικής συντριβής, ήττες, ταξιδεύουν με τις γενιές όσο δεν φωτίζονται με το μοίρασμα των λέξεων και των συναισθημάτων που κουβαλάνε. Αυτές τις διαδρομές αφηγείται το βιβλίο της Κατερίνας Μαγγανά, από τη μια γενιά στην άλλη, από τη μια ιστορία στην άλλη. Μαζί με τους μικρούς θριάμβους της ζωής που δίνουν τις ανάσες που χρειαζόμαστε στο δύσκολο και γοητευτικό ταξίδι της. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Πεθαίνουμε στα σαράντα από μια σφαίρα στην καρδιά που τη φυτέψαμε όταν ήμαστε είκοσι".
Κυριακή απόγευμα και ένα κοριτσάκι έξι χρονών πηγαίνοντας στη θεία της βλέπει ξαφνικά έναν άντρα να τον βγάζουν από τον κήπο του, αποκαΐδια.
Δεκαεννιά χρόνια μετά, μια νέα γυναίκα, με πάθος για την ελευθερία της και για τη δουλειά, μεσημέρι καλοκαιριού συναντά έναν άντρα πηγαίνοντας για να πάρει τη δέκατη έβδομη μαύρη βερμούδα.
Σαράντα χρόνια μετά, σε ένα σπίτι στο πουθενά η ίδια γυναίκα, ξαναζεί για να την διασώσει, την ίδια ιστορία.
Όπως την έζησε: sans voir! Αβλεπί!
Όπως θα την προβλέψει στο κουπάκι του καφέ μια Φανή. Συναντώντας εκείνον που δεν έπρεπε να συναντήσει ποτέ, για να λύσουν τον κόμπο, εκπληρώνοντας χρέος και κινητοποιώντας την παλιά κατάρα.
Μια ιστορία για την τυχαιότητα και τη μοιραία φύση του έρωτα.
Η ερωτική ιστορία δυο ανθρώπων που γεννήθηκαν για να ανταμώσουν και να καούν.
Μια γυναίκα που αναζητώντας το σπίτι της φωτογραφίζει σπίτια ξένα.
Η ψηφιακή αθανασία ενός άντρα.
Η ιστορία στην οποία μπήκαμε έτσι όπως μπαίνουμε σε προδικασμένες ιστορίες: αβλεπί. Για να βεβαιωθούμε πως...
"οι εραστές δεν συναντώνται. Υπάρχουν εξαρχής ο ένας μέσα στον άλλον". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)