-

- Γιατί έχουν αξία οι σχέσεις και όχι οι κτήσεις;
- Πώς μπορούμε να επιλύουμε εποικοδομητικά τις διαφωνίες μας μέσα στον γάμο;
- Ποια είναι η βολική ψυχοθεραπεία;
- Πώς γεννήθηκε ο Έρωτας;
- Ποιος χώρισε την ψυχή από το σώμα;
- Γιατί o δυτικός πολιτισμός είναι αλλεργικός στην αμαρτία και στην αποτυχία;
- Πώς φτάσαμε από τον Λούθηρο στο σύνδρομο της επαγγελματικής εξουθενώσεως (burn-out) και στις νεοφυείς επιχειρήσεις (start-up);
- Από τι εξαρτάται η αυτογνωσία μας;
- Γιατί πρέπει να συγχωρούμε τους εχθρούς μας;
- Πώς γίνεται στον Παράδεισο να προηγούνται πόρνες και ληστές;
- Γιατί κακομαθαίνουμε τα παιδιά μας;
- Τι συμβαίνει στο τελευταίο αγνάντεμα πριν από την κατηφόρα;
- Γιατί μας έλκει η αυτοκαταστροφή;
- Είναι αμαρτία η μοναξιά;
- Τι σχέση έχουν οι άθεοι με τον πατέρα τους;
- Πότε ζούμε μία καλή ζωή;
- Θα ξανασυναντηθούμε μετά;
Αυτά και πολλά άλλα υπαρξιακά ερωτήματα για τις σχέσεις μας με τους άλλους και την σχέση με τον εαυτό μας, καθώς και για την τέχνη της ζωής συζητεί ο π. Φιλόθεος Φάρος με την Βίκυ Φλέσσα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το παρόν βιβλίο είναι μια πνευματική βιωματική αναζήτηση αναφορικά με θεμελιώδη ερωτήματα που απασχολούν τον άνθρωπο και κυρίως το αν υφίσταται προορισμός του. Εφόσον ο αναγνώστης αποδέχεται την ύπαρξη προορισμού τότε θα εισάγει στον προβληματισμό του την έννοια και πιθανή ύπαρξη της ψυχής. Τέτοια θεμελιώδη φιλοσοφικά ερωτήματα η τρέχουσα επιστήμη αδυνατεί να κατανοήσει. Είναι τόσο ανακριβές όσο και πλάνο να επιχειρηθούν να προσεγγιστούν με αυστηρούς επιστημονικούς όρους. Άλλωστε αν και εφόσον υπάρχει ψυχή τότε η όποια κατανόηση της δεν είναι απαραίτητο να λάβει χώρα με γνώμονα αυστηρά την πειραματική επιστήμη. Ίσως απαιτούνται και άλλοι ατραποί προσέγγισης με έμφαση το βίωμα και την ενσυναίσθηση. Προς τούτο παρατίθενται 20 άρθρα που ενίοτε χρησιμοποιούν δεδομένα από την Βιολογία, την Φυσική και την Ψυχολογία. Προκειμένου όμως να υπερθεματιστεί η βιωματική προσέγγιση, μεταξύ των άρθρων παρατίθενται 20 ποιήματα. Αν η περιέργεια αποτελεί τον εφαλτήριο μοχλό που ώθησε την ανθρωπότητα στις θαυμαστές επιστημονικές ανακαλύψεις της, η φαντασία αποτελεί τον έτερο θεμέλιο λίθο "εγκαθίδρυσης του ανθρώπου". Με την τέχνη - στο δε παρόν βιβλίο με την ποίηση - ο άνθρωπος αποδρά από τον περιορισμό των 5 αισθήσεων του, ενίοτε επιχειρεί ένα φαινομενικά "άλμα στο παράλογο", δύναται τότε να ανακαλύψει την ολότητα της φύσης και ίσως να διαισθανθεί τον όποιον πιθανό προορισμό του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Πώς θα περιέγραφες το πρόσωπό σου;» Σε αυτό το ερώτημα άλλοι διστάζουν να απαντήσουν και άλλοι αδυνατούν. Στις φωτογραφίες ή στον καθρέφτη, άλλοι μετά βίας αναγνωρίζουν τον εαυτό τους, ενώ άλλοι αντικρίζουν ένα παράξενο πρόσωπο, διαφορετικό από το δικό τους. Το πρόσωπο είναι, βεβαίως, μια αντανάκλαση του Εαυτού. Όμως η εικόνα του Εαυτού ανάγεται σε ένα προσωπείο. Και στα προσωπεία επενδύουμε ψυχικά και συναισθηματικά.
Πώς κατασκευάζονται ψυχικά προσωπεία από τα παιδιά και τους ενήλικες; Ποια είναι η ψυχική λειτουργία τους; Μέσα από ποιες διαδικασίες ένα προσωπείο είναι πολλαπλό; Ποια είναι η πρώτη ύλη κατασκευής προσωπείων; Τι αξία έχουν τα προσωπεία στις ανθρώπινες ομάδες;
Στο ανά χείρας βιβλίο, οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα περνούν μέσα από την παρουσίαση κλινικών περιπτώσεων και θεραπευτικών σχέσεων, καθώς και μέσα από την ανάλυση του τρόπου με τον οποίο το παιδί και η μητέρα ή τα μέλη μιας ομάδας -οικογένειας, ζευγαριού ή πρωτόγονης φυλής- ενεργοποιούν ατομικές ή/και συλλογικές φαντασιώσεις και διαμορφώνουν δεσμούς στο πεδίο της επικοινωνίας τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μπορούμε να διευρύνουμε την αυτογνωσία μας, να επιμεληθούμε τον εαυτό μας και να γίνουμε περισσότερο αυτόνομοι με την χρήση της τεχνητής νοημοσύνης;
Άραγε είναι προτιμότερο να έχουμε μια τεχνητή νοημοσύνη για φίλο από έναν άνθρωπο και ποια είναι τα γνωρίσματα μιας υβριδικής φιλίας; Συνιστά μια τεχνητή νοημοσύνη ως ερωτικός σύντροφος μια φρόνιμη
επιλογή και γίνεται να είναι αμοιβαίος ο υβριδικός έρωτας;
Είναι ηθικό να δημιουργήσουμε έναν ψηφιακό κλώνο ώστε αφού πεθάνουμε να επικοινωνεί με τους αγαπημένους μας ανακουφίζοντάς τους από την οδύνη της απώλειας;
Γιατί να εξακολουθούμε να γράφουμε ή να διαβάζουμε ανθρώπινη λογοτεχνία όταν η τεχνητή λογοτεχνία είναι εφάμιλλη ή καλύτερης ποιότητας;
Αν η τεχνητή νοημοσύνη δημιουργήσει έναν κόσμο δίχως εργασία αναλαμβάνοντας όλες τις δραστηριότητες, τότε τι νόημα θα έχει η αριστεία και γενικότερα η ζωή;
Είναι δυνατόν η τεχνητή νοημοσύνη να ευθυγραμμιστεί με τις αξίες μας και πώς να φανταστούμε μια δημιουργική, όπως επίσης αρμονική σχέση μαζί της;
Μήπως τελικά, κοιτάζοντας τη Σφίγγα στα μάτια, συνειδητοποιούμε ότι η απάντηση στο αίνιγμά της δεν είναι η μηχανή, αλλά ο ίδιος ο άνθρωπος; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

- ΓΙΑΤΙ Ο ΧΡΥΣΟΣ ΑΙΩΝΑΣ ΑΦΗΣΕ ΠΙΣΩ ΤΟΥ ΕΡΕΙΠΙΑ;
- ΠΩΣ ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΟΔΗΓΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΞΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ;
- ΠΩΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΟΡΑΜΑ ΕΓΙΝΕ ΕΦΙΑΛΤΗΣ;
Στο βιβλίο αυτό, μετά και τον καφέ με τον Θουκυδίδη, συναντούμε τον μεγαλύτερο πολιτικό ηγέτη. Ο οποίος όχι μόνο θεμελίωσε την Δημοκρατία αλλά οδήγησε και την Αθήνα στο απόγειο της δόξας της ταυτίζοντας έτσι το όνομά του με ό,τι πιο λαμπρό έχει να επιδείξει η ανθρωπότητα: τον χρυσό αιώνα. Έτσι ο Περικλής, ο Αθηναίος, σπάζει για πρώτη φορά την σιωπή αιώνων και μας φωτίζει αθέατες όψεις της Αθηναϊκής πολιτικής ζωής στην οποία πρωταγωνίστησε επί τρεις δεκαετίες.

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΜΙΑΣ ΠΟΛΗΣ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΩΝ ΣΚΟΤΕΙΝΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑΣ.
Μια συζήτηση με τον χαρισματικό και μακροβιότερο ηγέτη της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Τα τριάντα χρόνια στο Δωμάτιο της Εξουσίας: το μεγαλείο αλλά και η συντριβή, η λάμψη αλλά και οι σκιές, τα διλήμματα αλλά και η μοναξιά, το φως αλλά και το σκοτάδι. (Από τον εκδότη)

ΕΝΑΣ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ «ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ» ΚΑΙ ΣΚΕΨΗ.
Ο Επίκουρος μιλάει για την αναζήτηση της ευδαιμονίας, την οποία ορίζει ο ίδιος ως ψυχική γαλήνη και απουσία σωματικού πόνου. Διακρίνει τις επιθυμίες σε φυσικές και αναγκαίες, σε φυσικές αλλά μη αναγκαίες και σε κενές. Ο σοφός άνθρωπος, κατά τον Επίκουρο, ικανοποιεί τις πρώτες, επιλέγει με μέτρο τις δεύτερες και αποφεύγει τις τρίτες. Κεντρικό ρόλο στη διδασκαλία του έχει η απελευθέρωση από τους φόβους που βασανίζουν τον άνθρωπο. Στην περίφημη «τετραφάρμακο», δηλαδή το τετραπλό γιατρικό, συνοψίζει τη φιλοσοφία του με τον πιο απλό και κατανοητό τρόπο:
- Μη φοβάσαι τους θεούς.
- Μη φοβάσαι τον θάνατο.
- Το καλό είναι εύκολο να το αποκτήσεις.
- Το κακό είναι εύκολο να το αντέξεις.
Με αυτά τα τέσσερα δόγματα ο Επίκουρος προσφέρει έναν πρακτικό οδηγό ζωής που στοχεύει στη γαλήνη της ψυχής.
Ο ΦΟΒΟΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΙΜΩΡΙΑΣ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΑΓΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟ ΤΕΛΟΣ
«Ο θάνατος» έλεγε, «δεν μας αφορά, γιατί όσο ζούμε δεν υπάρχει, και όταν εκείνος έρθει, εμείς δεν υπάρχουμε πια». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πάνε δεκαετίες από τότε που, πρωτοδιορίστηκα στη Σέριφο και «εκφώνησα» σ’ ένα φτωχικό εξωκλήσι του νησιού τον «πανηγυρικό» της ημέρας μπροστά στους λιγοστούς μαθητές, μαθήτριες και συναδέλφους. Από τότε τα χρόνια πέρασαν γρήγορα. Οι στάσεις της εκπαιδευτικής μου πορείας πολλές. Μετά την Σέριφο, ακολούθησαν η Σύρος, το Χαλάνδρι, η Τήνος και το Waiblingen, η Νυρεμβέργη, το σύμπλεγμα των νησιών του Βορείου Αιγαίου, η Δυτική Μακεδονία και η Πέλλα, τα Βριλήσσια, η Αγία Παρασκευή, οι Αμπελόκηποι και τέλος η Αμοργός. Η μέρα των Τριών Ιεραρχών σε αυτήν την πορεία πάντα ξεχωριστή.
Το ανά χείρας βιβλίο περιέχει στο πρώτο μέρος του, τα κύρια σημεία από τους «πανηγυρικούς» όλων αυτών των χρόνων και δεν θεωρήθηκε σκόπιμο να αλλοιωθεί εκ των υστέρων η προφορικότητά τους. Δεν αποτελεί λοιπόν επιστημονικό πόνημα. Είναι μάλλον ένα κείμενο ορθόδοξης αντιπληροφόρησης κόντρα στο ρεύμα των καιρών, που προωθούν έναν ακίνδυνο, μοιρολατρικό και βολικό για πολλούς (γι’ αυτό και επικίνδυνο) χριστιανισμό. Στην παρούσα έκδοση φιλοξενούνται παλαιότερες δημοσιεύσεις μας, καθώς επίσης και νεότερα αδημοσίευτα κείμενα. Μοναδική φιλοδοξία της έκδοσης είναι η συμβολή της στην ανάδειξη του έργου και της προσφοράς των Τριών Ιεραρχών στη Θεολογία, στην Επιστήμη και στην Κοινωνία. (Από τον εκδότη)

Στο βιβλίο αυτό ο ψυχίατρος Christophe FAURE παρουσιάζει με μοναδικά εύληπτο τρόπο τα πορίσματα πολυετών ερευνών σχετικά με τις επιθανάτιες εμπειρίες, που πραγματοποιήθηκαν από πανεπιστημιακές ερευνητικές ομάδες, εξειδικευμένα ινστιτούτα και επιστήμονες που αφιέρωσαν όλη την ζωή και το έργο τους σ' αυτήν την έρευνα. Όλοι αυτοί οι τολμηροί και πρωτοπόροι επιστήμονες δηλώνουν ότι:
- το υλιστικό μοντέλο αμφισβητείται,
- ο βιολογικός θάνατος δεν είναι το τέλος,
- η ζωή συνεχίζεται,
- ο άνθρωπος δεν είναι μόνο το σώμα του,
- ο εγκέφαλος δεν είναι το κέντρο, η πηγή και το στρατηγείο των ανθρωπίνων λειτουργιών, δεν είναι η αρχή και το τέλος της ζωής.
Στο βιβλίο αυτό δεν παρουσιάζονται απλά αφηγήσεις ανθρώπων που έζησαν επιθανάτιες εμπειρίες. Αυτό δεν θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Στον αγγλόφωνο και γαλλόφωνο κόσμο υπάρχουν αρκετά βιβλία με τέτοιες αφηγήσεις. Οι αφηγήσεις αυτές εύκολα μπορούν να αμφισβητηθούν και να απαξιωθούν... Η μεγάλη αξία τού ανά χείρας βιβλίου έγκειται στο ότι προβάλλοντας και αξιοποιώντας τις επιστημονικές έρευνες με αντικείμενο την συνέχιση της ζωής μετά τον βιολογικό θάνατο, μαζί με τις δικές του προσωπικές εμπειρίες και μελέτες, ο συγγραφέας αντικρούει με τρόπο επιστημονικό και πειστικό ενστάσεις και αμφισβητήσεις, από τις πιο αφελείς μέχρι και τις πιο σοβαρές. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Όταν ο Μουσολίνι αποφάσισε να κηρύξει πόλεμο στην Ελλάδα, ανέθεσε στον τότε διάσημο συγγραφέα και δημοφιλή δημοσιογράφο Κούρτσιο Μαλαπάρτε να επισκεφθεί τη χώρα μας. Και αυτός έστελνε στη μεγαλύτερη ιταλική εφημερίδα, την Corriere della Sera, ανταποκρίσεις που θα έπειθαν την κοινή γνώμη ότι η επικείμενη εισβολή ήταν απαραίτητη και απολύτως δικαιολογημένη. Αυτά τα κείμενα συγκεντρώθηκαν, μεταφράστηκαν και προσφέρονται για πρώτη φορά στον Έλληνα αναγνώστη. Οι κατά παραγγελία ανταποκρίσεις του Μαλαπάρτε βρίθουν, βεβαίως, των αναμενόμενων επιχειρημάτων εναντίον της «εχθρικής» Ελλάδας, ωστόσο πίσω από τη ρητορική του φασισμού διαφαίνεται ότι ο Μαλαπάρτε διατήρησε κατά κάποιον τρόπο το δικαίωμα στη δική του άποψη. Τα κείμενά του αναπαράγουν βεβαίως το αφήγημα του Μουσολίνι ότι δήθεν η Ελλάδα ήταν μια μεγάλη βρετανική βάση έτοιμη να επιτεθεί στην Ιταλία. Ανάμεσα σε αυτόν τον ιστό, όμως, ο Μαλαπάρτε ύφανε αριστοτεχνικά την προσωπική του ματιά, εμφύτευσε όχι και τόσο αδιόρατες κριτικές και υπονοούμενα για το τυραννικό φασιστικό καθεστώς. Και οπωσδήποτε δεν θα περάσουν απαρατήρητα από τον αναγνώστη ο οποίος γνωρίζει καλά τι είναι ο φασισμός και πόσο ταπεινώθηκε από τους Έλληνες στο αλβανικό μέτωπο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κίνητρο για τη συγγραφή αυτού του βιβλίου είναι η έκπληξη που νιώθω διαβάζοντας εργασίες μου στη διάρκεια των χρόνων. Βίωσα εξαίσια μέσα μου την αλλαγή στον τρόπο που κατανοώ και προσεγγίζω εκείνους που με εμπιστεύονται. Τους ευγνωμονώ για τη συνθεραπεία μας.
Επιχειρώ να πραγματευτώ το α-δύνατο της εργασίας που είναι η ψυχανάλυση. Στο α-δύνατο υπάρχουν ερωτήσεις για να γεννούν καινούργια ερωτήματα. Οι βέβαιες όμως απαντήσεις είναι το δυστύχημα της ερώτησης...
Ποιο είναι τότε το βίωμα τόσο του αναλυτή όσο και του αναλυόμενου υπό αυτές τις συνθήκες;
Ζουν σε διαρκή αγωνία;
Ίσως την αγωνία να την ενισχύει και η εξής συνθήκη: Από τη μία η ανάγκη του καθενός να καθρεφτίζεται ζητώντας την αγάπη από τον άλλον, από την άλλη η ανάγκη να διαχωρίζεται, να διαφοροποιείται.
Είναι σαν εκείνον που απειλείται από τον ληστή. «Τα λεφτά ή τη ζωή σου». Ό,τι και να αποφασίσει, έχει χάσει κάτι. Ιδού το διακύβευμα. (Β. Δ., από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το Σχεδίασμα για μια επιστημονική ψυχολογία (1895) είναι θεμελιακό έργο της φροϊδικής βιβλιογραφίας, που αφορά τις απαρχές της ψυχανάλυσης, και εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1950. Εκδίδεται για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα. "Εμπεριέχει τον πυρήνα ενός σημαντικού τμήματος των μεταγενέστερων φροϊδικών ψυχολογικών θεωριών. Η ανακάλυψή του [και η μεταθανάτια έκδοσή του από τα κατάλοιπα του Φρόιντ] ρίχνει φως σε ορισμένες από τις πιο σκοτεινές βασικές υποθέσεις του Φρόιντ. [...] Συνέβαλε στην κατανόηση του θεωρητικού έβδομου κεφαλαίου της Ερμηνείας των ονείρων [και] στοιχειώνει επίσης σχεδόν όλα τα μεταγενέστερα θεωρητικά κείμενα του Φρόιντ" από τις "Δύο αρχές της ψυχικής λειτουργίας" (1911) μέχρι το Πέραν της αρχής της ευχαρίστησης (1920) και Το Εγώ και το Αυτό (1923), ως τη Σύνοψη της ψυχανάλυσης (1938), ένα από τα τελευταία γραπτά του Φρόιντ. Διατρέχει βασικά το σύνολο του φροϊδικού έργου και περιέχει σπερματικά σχεδόν κάθε ιδέα που βρίσκουμε σε αυτό: από τη διερεύνηση της συνείδησης και την έννοια του ασυνειδήτου, καθώς και εκείνες της ψυχικής ενέργειας και της ορμής, μέχρι "την επίδραση του περιβάλλοντος στον οργανισμό, καθώς και την αντίστοιχη αντίδραση του οργανισμού". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Παιδαγωγούμαι, άρα υπάρχω. Αυτή είναι η θεμελιώδης και κανονιστική λειτουργία της ανθρώπινης ύπαρξης, η οποία υπερβαίνει κάθε μερικευτικό και ατελέσφορο cogito, ergo sum. Οι πολυειδείς παιδαγωγίες που υφίσταται και υποχρεώνεται να οικειοποιηθεί ο άνθρωπος είναι εκείνες που διαμορφώνουν και καθορίζουν την εγκόσμια διαδρομή του. Ανάμεσά τους λειτουργεί με ιδιάζουσα αιχμηρότητα και εξαιρετικό τανυσμό μια πιθανώς οξύμωρη έννοια-πραγματικότητα: η Παιδαγωγική του Πολέμου. Μέσα σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον, όπου οι «ακοές πολέμων» έχουν πλέον γίνει, τουλάχιστον, εκκωφαντικές, το βιβλίο αυτό αποτελεί μια μικρή εκχέρσωση του διανοητικού και βιωματικού τοπίου που δημιουργείται από την εκάστοτε πολεμική σύγκρουση. Θα στοχαστούμε πάνω σε μερικές μόνο από τις παιδαγωγίες που αυτή κυοφορεί και επιβάλλει στους ανθρώπους και σχετίζονται με το αναπόδραστο του πολέμου, την αδιαφάνεια του κόσμου, τη μη-ηθικολογική προσέγγιση του πολέμου, τον φόβο, την ανθρωποκτονία, την πολεμική μεταστροφή της ζωής και της φύσης, τον θάνατο, την εκδίκηση και το μίσος, την αβεβαιότητα και την απελπισία, την εγρήγορση και την αποφασιστικότητα, τον ηρωισμό, την ενότητα, την απαξίωση και την αξίωση του πολέμου, τον λόγο και τη μυθοπλασία, την επιστημονική παντοδυναμία και, τέλος, τη θρησκευτική πίστη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)