Πρωταρχικό μου ενδιαφέρον είναι η διαμόρφωση μιας σύγχρονης Ελληνο-δυτικής ανθρωπολογίας με θεολογική αφόρμηση, η οποία να μπορεί να προσφέρει ορισμένες απαντήσεις και σε φιλοσοφικές και ψυχολογικές αναζητήσεις. Η έρευνα αυτή με απασχόλησε καθόλη τη διάρκεια των τελευταίων ετών. Είμαι πεπεισμένος ότι, χωρίς μια νέα προσέγγιση της ελληνο-δυτικής θεολογικής σκέψης σε μια προοπτική επανερμηνείας και αξιοποίησης, είναι εντελώς αδύνατο να οικοδομηθεί μια πειστική ανθρωπολογική μεταφυσική σήμερα. Η μετανεωτερική υπονόμευση της μεταφυσικής έχει θέσει στο περιθώριο όλες τις σύγχρονες φιλοδοξίες οικοδόμησης κάθε είδους οντολογικής ή ηθικής θεωρίας περί του ανθρώπου, στον βαθμό που παραμένει αποφασιστικά αποκομμένη από τις περισσότερες κοινές μας Ελληνο-δυτικές φιλοσοφικοθεολογικές πηγές του παρελθόντος. Αλλά ακόμη κι αν αληθεύει ότι μερικές από τις πιο καταστροφικές στρεβλώσεις της σύγχρονης υποκειμενικότητας προέκυψαν εν σπέρματι ακριβώς από αυτό το παρελθόν, φαίνεται ότι είναι επίσης αλήθεια πως μπορούμε να εμπνευστούμε για τη νέα χριστιανική, Ελληνο-δυτική αυτοκατανόησή μας από αυτή την ίδια την, όχι ακόμη κορεσμένη, πηγή. Και πάλι, ο διάλογος με το παρελθόν, στην προοπτική μιας σύγχρονης επανερμηνείας, δεν εξαντλείται στην ιστορική πιστότητα, αλλά αναφέρεται σε έναν γόνιμο τρόπο οικοδόμησης του μέλλοντος. (π. Νικόλαος Λουδοβίκος, από τη παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το αφήγημα του Λ. Τολστόι Οι δύο γέροντες μεταφράζεται για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα, όπως και τα υπόλοιπα διηγήματα που δημοσιεύονται σ' αυτό το μικρό βιβλίο. Πρωτοεκδόθηκε το 1885 από τις εκδόσεις "Μεσολαβητής" (Αγία Πετρούπολη 1884-1892, Μόσχα 1892-1935).
Ιδρυτής και ιδεολογικός εμπνευστής των εκδόσεων "Μεσολαβητής" ήταν ο Τολστόι, και άμεσος οργανωτής τους ήταν ο Βλαντίμιρ Γκριγκόριεβιτς Τσερτκόφ (1854-1936), στενός φίλος του Τολστόι, επιμελητής και εκδότης των έργων του. Οι εκδόσεις αυτές προσέλκυσαν εξαρχής την προσοχή των αρχών και αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες από τη σκληρότατη επιτροπή λογοκρισίας... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πόση ζωή χωρά σε μια κούπα καφέ;
Περισσότερη απ' όση φαντάζεσαι.
Από τις γειτονιές της ελληνικής επαρχίας μέχρι τα σοκάκια της Γρανάδας και τους ρυθμούς της βιαστικής καθημερινότητας, οι ήρωες αυτού του βιβλίου δεν κρατούν σπαθιά, αλλά φλιτζάνια· και μιλούν για όνειρα, απώλειες, ελπίδα και μοίρασμα. Ένας ζητιάνος με ένα άδειο χάρτινο κυπελλάκι, μια μάνα που μαθαίνει να λέει "παρακαλώ" στα ισπανικά, η ιδιοκτήτρια μιας καφετέριας που γράφει και ξαναγράφει ιστορίες - όλοι κουβαλούν μια αλήθεια που μπορεί να είναι και δική σου.
Η συγγραφέας με πρωτότυπο και ψυχοεκπαιδευτικό τρόπο, χρησιμοποιεί τον καφέ ως σύμβολο για να δείξει στον αναγνώστη πώς "χτίζονται" οι καλές μέρες. Γιατί πίσω από κάθε φλιτζάνι -και πίσω από κάθε μέρα- κρύβεται μια ευκαιρία: να σκεφτείς, να κάνεις μια παύση και να έρθεις πιο κοντά στον άλλον και στον εαυτό σου.
Ένα μυθιστόρημα-μωσαϊκό για τη δύναμη της ανθρώπινης σύνδεσης και το θαύμα των απλών πραγμάτων, όπου ο καφές γίνεται υπενθύμιση του πόσο απλή μπορεί να είναι η ζωή και πόσο όμορφο είναι να τη μοιράζεσαι.
Διάβασέ το, πριν κρυώσει ο καφές... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η συλλογή διηγημάτων του Στέλιου Φούντα, πρώτη συγγραφική του απόπειρα, σφύζει από ζωή και δονείται στον παλμό του αίματος, εξ ου και «Διηγαίματα». Έντονα τα προσωπικά βιώματα του συγγραφέα, ριζωμένα βαθιά στην ξηρομερίτικη γη και τη βιοπάλη των ταπεινών αλλά γεμάτων αξιοπρέπεια ανθρώπων της, έντονη κι η νοσταλγία για την χαμένη αθωότητα των παιδικών χρόνων.
Κι από κοντά, τα όνειρα και οι αγώνες για μια καλύτερη ζωή στη μικρή πόλη, για ένα φτερούγισμα στο αύριο όταν στην πορεία του συναντά τη μεγαλούπολη. Δεν λείπουν όμως οι συμβολισμοί, οι στοχασμοί, οι αναζητήσεις -πνευματικές, πολιτικές, προσωπικές- ούτε το πηγαίο χιούμορ. Η γλώσσα είναι ζωντανή και οι εικόνες τόσο γλαφυρές που μυρίζεις τις ξυλόσομπες, τα καπνά, τα σφαγμένα ζώα, γεύεσαι τις μπύρες και τον οβελία, νιώθεις να σε περονιάζει η υγρασία του πελάγου, της λίμνης Αμβρακίας, και σε συντροφεύουν οι εφηβικές παρέες, τα βιβλιοπωλεία και τα μπαράκια.
Ο νατουραλισμός όμως ποτέ δεν ξεπέφτει στο φολκλόρ και δεν αποκλείει την αναζήτηση του ωραίου και του υψηλού. Πρόκειται για την ειλικρινή κατάθεση ψυχής ενός ονειροπόλου πραγματιστή που ξεκινά από τα φαινομενικά μικρά και ταπεινά για ν’ αγκαλιάσει «των ανθρώπων τα βάσανα» και ν’ αναλογιστεί τη μοίρα τους. (Από τον εκδότη)

Η παρούσα έκδοση του «Αρμού» είναι, ως είθισται, «επηυξημένη», έχουσα προσθήκες κυρίως σε βιβλιογραφικές-αρχειακές παραπομπές, σχετικές με την πολιτική και πολιτειολογία του ελληνικού πολιτισμού, κατά τα πρόσφατα τρεις χιλιάδες χρόνια, για τα οποία υπάρχουν «πηγές», μνημεία, αποδείξεις.
Είναι όμως και «απομεμειωμένη», ως δεν είθισται. Έχω αφαιρέσει δύο γραπτά, που ευρίσκονται στην αρχική έκδοση του «Εξάντα», έτους 1989. Τα δύο κείμενα αυτά είναι: 1ον) Το «Ακούσαντας - Ο Αινικτής και το αίνιγμα της δημοκρατίας στον Θουκυδίδη», που ήταν η ανακοίνωση μου στο Α΄ Διεθνές Συνέδριο για τον Θουκυδίδη (4-7 Σεπτεμβρίου 1985), και 2ον) Το «Δείμος Δήμιος Δημούχος η πως ο φόβος φυλάει τα έρημα στον Θουκυδίδη». Και τα δύο αυτά γραπτά τα έχω ενσωματώσει στο Νυν αιωρούμαι - Θουκυδίδης αρχέτυπος, εκδ. «Αρμός», 2003. Η Θεοείδεια παρακατιανή είναι ένας «Πανδέκτης» για ολόκληρο τον πολιτικό και πολιτειολογικό «τρόπο» - «τόπο», που έπραξε, έπαθε και έγραψε η Ιλιαδορωμιοσύνη, η καθ’ ημάς δηλαδή περιπέτεια του «πολιτεύειν». Για πρώτη φορά, στον ελληνικό και διεθνή περί Ελληνισμού στοχασμό, έδειξα εδώ, και απέδειξα, ότι υπάρχει ομοιοπραξία και ομοιοθεωρία-ματιά μέσα σ’ αυτό το εξόχως μοναδικό της ελληνικής πολιτικής περιπέτειας τριών χιλιάδων χρόνων. Ελλάς πρωίμως και κλασική, Ρωμιοσύνη ορθόδοξη, πατερική και υμνογραφίας αποτελούν ένα σφιχτό, ομοιότροπο συναμφότερον που εντελώς αυτοπάρακτο και επίμονο, δεν υπάρχει αλλού στον κόσμο. Η Θεοείδεια παρακατιανή είναι το «Πανδιδακτήριον» της πολιτειονομίας και του «περί παντός πολιτικού». Ες αιεί. (Από τον εκδότη)

Η ιστορία αφορά έναν εκκολαπτόμενο Γάλλο συγγραφέα, τον Ζωρζ Λεκλέρ με καταγωγή από το επαρχιακό δουκάτο της Νορμανδίας, όπου γεννήθηκε και πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Στη εφηβεία του και χωρίς την θέλησή του, η ακροβάτισσα μητέρα του τον οδηγεί για μετεγκατάσταση στην πόλη του φωτός. Ο ήρωας, ενήλικας πλέον, περιφέρεται στους δρόμους του Παρισιού και κάποια βραδιά παρασύρεται σε παραβατική συμπεριφορά. Το γενετικό υλικό όμως, που συλλέγει η Διεύθυνση Εγληματολογικών Ερευνών οδηγεί ψευδώς την Γαλλική Αστυνομία στη σύλληψη ενός διάσημου και εκρηκτικού Γάλλου συγγραφέα, του Ζιλιέν Αστρίντ, ο οποίος ωστόσο, δείχνει να δέχεται την ενοχή του και να απολαμβάνει την προφυλάκιση. Οι ζωές των δύο αντρών θα αναμιχτούν σε μία άνευ προηγουμένου άσπονδη γνωριμία με αγεφύρωτες διαφορές. Θα συναντηθούν ελάχιστες στιγμές σε πραγματικό χρόνο, αλλά η ζωή του καθενός θα καθορίζεται και θα εξαρτάται εμμονικά από την ζωή του άλλου.
Bleu:
Ένα παλαιό πείραμα του 1958, την εποχή που κυκλοφόρησε το «Μυθιστόρημα των τεσσάρων» με συγγραφείς τέσσερις εκπροσώπους της γενιάς του ’30, τους Άγγελο Τερζάκη, Στράτη Μυριβήλη, Ηλία Βενέζη και Μ. Καραγάτση, αναβιώνει και πάλι στις μέρες μας με υπευθυνότητα και σεβασμό. Ο Στάθης Β. Βλαχάκος και ο Θεόδωρος Χρ. Χήρας, αμφότεροι γιατροί και λογοτέχνες, αποπειρώνται να ακολουθήσουν το δημιουργικό συγγραφικό εγχείρημα των τεσσάρων εκπροσώπων του ’30, προσφέροντας στους σημερινούς αναγνώστες ένα νέο «Μυθιστόρημα των δύο». Οι συγγραφείς αποφάσισαν να συμμετάσχουν στην απόπειρα μετά από άρση και των εσχάτων αμφιβολιών, ακολουθώντας κάποιες θεμελιώδεις αρχές. Βασικός όρος της "τολμηρής" συμφωνίας ήταν να μην υπάρχει καμία συνεννόηση των συγγραφέων σχετικά με την εξέλιξη της πλοκής. Ο κάθε συγγραφέας θα συνέχιζε την αφήγηση από εκεί που την είχε αφήσει ο προηγούμενος, αξιοποιώντας με όποιον τρόπο ήθελε το υλικό του προηγούμενου κεφαλαίου, και αυτό θα συνεχιζόταν κυκλικά και κατ’ εξακολούθησιν, μέχρι την ολοκλήρωση του έργου. (Από τον εκδότη)

Ο Αλμπέρ αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα: Δεν μπορεί να αντικρίσει το είδωλό του στον καθρέφτη. Ο λόγος είναι διττός. Αφενός δεν αντέχει να υποφέρει τον εαυτό του και αφετέρου, διότι στο είδωλό του καθρεφτίζεται μια ολόκληρη κοινωνία. Επί της ουσίας, ο Αλμπέρ είναι αυτό που μισεί μέσα σε έναν κοινωνικό περίγυρο ταυτόσημο με την ύπαρξή του. Σε έναν κόσμο όπου οι λέξεις έχουν χάσει το περιεχόμενό τους οι άνθρωποι ψάχνουν να βρουν τον χαμένο εαυτό τους, μα δεν μπορούν... «Ξέρεις κάτι, καλέ μου φίλε; Έχουμε ξεπουληθεί πολύ φθηνά σαν ανθρωπότητα. Ξεπουλιόμαστε για είκοσι μέρες διακοπές το καλοκαίρι... Για ένα καλό κρασί... Για μία ποικιλία τυριών... Ακόμα-ακόμα και για ένα ακριβό αμάξι ή ένα πολυτελές διαμέρισμα -στις καλύτερες των περιπτώσεων. Σκέτη φρίκη, αλλά τόσο κοστολογούμε μόνοι μας την ύπαρξή μας -δεν τολμώ να πω τη ζωή μας...» Υπάρχουμε χωρίς να σκεφτόμαστε... Αυτό κραυγάζει (ή κάνει πως κραυγάζει;) ο Αλμπέρ και ίσως αυτός, τελικά, να είναι ο λόγος της «επιβράβευσής» μας μέσα σε μια κοινωνία που αποθεώνει το περιτύλιγμα και αδιαφορεί για το περιεχόμενο... Μέσα από δεκατρείς διαλόγους (ή μονολόγους;) ο Αλμπέρ γίνεται μέρος και μάρτυρας μιας σύγχυσης. Η «Σύγχυσις» αυτή διαπερνά την ύπαρξή του, διαπερνά τους συνομιλητές του, διαπερνά μια ολόκληρη κοινωνία και μια εποχή. Ίσως να είναι η ίδια σύγχυση που διαπερνά τον συγγραφέα και τον αναγνώστη αυτού του βιβλίου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η πρώτη αυτή γενική ιστορία του Ελληνικού Θεάτρου από τους Ελληνιστικούς χρόνους μέχρι την εγκαθίδρυση του σύγχρονου Ελληνικού κράτους το 1830 συνιστά μια ριζική αποστασιοποίηση από τις παραδοσιακές μεθόδους της ιστοριογραφίας. Τείνουμε να πιστεύουμε για την ιστορία ότι ξεδιπλώνεται σαν μια γραμμική συνέχεια σε μιαν εξελικτική μορφή· ωστόσο η ιστορία του ελληνικού θεάτρου είναι κάπως διαφορετική. Αφότου το κλασικό παραδοσιακό θέατρο ολοκλήρωσε τον κύκλο του περί τον έκτο και έβδομο αιώνα, κανένα παραδοσιακό δράμα δεν γράφτηκε ή παραστάθηκε επί σκηνής σε ολόκληρο τον τότε ελληνόφωνο κόσμο για πολύ, εξαιτίας κυρίως της πολέμιας στάσης της Ορθόδοξης Εκκλησίας απέναντι στα θεάματα. Παράλληλα, πάντως, με την αναβίωση του θεάτρου στην Αναγεννησιακή Ιταλία, το Ελληνικό θέατρο επανακάμπτει στην Ενετοκρατούμενη Κρήτη κατά τον ύστερο δέκατο έκτο αιώνα. Τα χρόνια που ακολούθησαν έφεραν την παλινόρθωση του θεάτρου σε διάφορες περιοχές, αν και αυτή χαρακτηρίζεται από αναρίθμητα χάσματα και ασυνέχειες όσον αφορά στη γεωγραφία, την υφολογία, τις θεματολογικές προσεγγίσεις και ιδεολογίες. Αυτές οι ποικιλόμορφες εξελίξεις «εξομαλύνονται» μόνο με την εδραίωση του Ελληνικού Εθνικού Κράτους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Η εσχατολογία δεν είναι απλώς ένα δόγμα· είναι ένας προσανατολισμός, μια προοπτική, ένας τρόπος υπάρξεως. Η εσχατολογία δεν αφορά μόνον το μέλλον· επηρεάζει το παρελθόν αλλά και το παρόν μας. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο κατανόησε και βίωσε εξ αρχής τα «έσχατα πράγματα» η Εκκλησία". (Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας)

"Ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας, στο αποκορύφωμα της θεολογικής του πορείας, προσέφερε αυτό το magnus opus, έργο το οποίο υπερβαίνει όλες τις προηγούμενες μελέτες του σε βάθος, διορατικότητα και επιστημονική ακρίβεια. Οι θέσεις που παρουσιάστηκαν στα περίφημα έργα του Το Είναι ως Κοινωνία (Being as Communion) και Κοινωνία και Ετερότητα (Communion & Otherness) αποτέλεσαν τη βάση για την περαιτέρω διερεύνησή τους, η οποία επιχειρήθηκε στο κομβικής σημασίας τελευταίο έργο του, το οποίο πιθανότατα πρόκειται να συζητηθεί και να αποτελέσει βιβλίο αναφοράς ακόμη περισσότερο και από τα προηγούμενα έργα του συγγραφέα. Στο βιβλίο αυτό του Ιωάννη Ζηζιούλα η εσχατολογική οντολογία επηρεάζει βαθιά ολόκληρο το εύρος της χριστιανικής θεολογίας.
Ο Ιωάννης Ζηζιούλας τόνιζε ότι το βιβλίο του Ανάμνηση του Μέλλοντος, αφορά όσους έχουν αποδεχθεί το γεγονός της Ανάστασης του Χριστού και ενδιαφέρονται για τις «λογικές» συνέπειες που ακολουθούν την αποδοχή αυτού του γεγονότος: credo ut intelligam. Συχνά προέτρεπε τους συνομιλητές του να εξετάσουν κριτικά τόσο τα θεμέλια όσο και τις προεκτάσεις του πρωτοποριακού ισχυρισμού του ότι «το μέλλον προηγείται του παρελθόντος» τόσο από λογική όσο και από οντολογική άποψη. Υποστήριζε δε ότι η χριστιανική θεολογία αντιπροσωπεύει την ερμηνευτική της Ανάστασης, θέμα που βρίσκεται στην καρδιά της μελέτης αυτού του βιβλίου. (Επίσκοπος Μάξιμος Vasiljevic)

Η συμβατικότητα στην πολιτική δράση, η απόσταση από τα κρίσιμα θέματα που απαιτούν μεταβολές και νέα θεμελίωση, παρατείνουν τη σημερινή κατάσταση και αποθαρρύνουν κάθε σκίρτημα ελπίδας ή ματιά αισιοδοξίας.

Μια στασιμότητα με τροπή εξάντλησης και μαρασμού μοιάζει να είναι το ορατό παρόν μας. Οι οπαδοί της κλειστής κοινωνίας μπορούν, προσωρινά νικητές, να αισθάνονται ασφαλείς στη σκιά των τειχών του οικισμού. Η πολιτική μάχη στο μέτωπο των ιδεών, του περιεχομένου και του νοήματος, με αναφορά στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων, επίμονα θα συνεχίζεται. Με αισιοδοξία και ελπίδα σχεδόν αναστάσιμη.

Μέσα στην οριακή αυτή περίστασή μας άτομα και ομάδες -εστίες ανθρώπων- επιλέγουν την υπεύθυνη προσωπική εμπλοκή. Και ως άλλα μικρά, περιορισμένα, ελάχιστα μειοψηφικά ηφαίστεια, σιγοκαίνε στα έγκατα του οικισμού, αντιμαχόμενα τη φθορά του.

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)