Ποια από τα θεμελιώδη προβλήματα που ταλανίζουν τον άνθρωπο μπορούν να λύσουν οι επιστήμες;
- «Όλα», αποφάνθηκαν απερίφραστα δυο έφηβοι που κουβέντιαζαν ένα βράδυ του περασμένου αιώνα στο μαγαζάκι της γειτονιάς τους. Μετά δυο μέρες ο ένας φεύγει για σπουδές στο εξωτερικό. Εκεί, ως εν ενεργεία επιστήμονας, συνειδητοποιεί το σφάλμα της εφηβικής τους ετυμηγορίας. Οι επιστήμες, ναι, μπορούν να λύσουν σχεδόν κάθε πρόβλημα που αφορά φαινόμενα τα οποία ήδη υπάρχουν, βελτιώνοντας την ποιότητα της ανθρώπινης ζωής με εφευρέσεις, όπως η νευροπροσθετική ή η τεχνητή νοημοσύνη. Δεν προσφέρουν, όμως, απαντήσεις για την αρχή των φαινομένων. Δεν απαντούν στο πώς γεννήθηκε η ζωή, ο κόσμος, η συνείδηση, και βέβαια, ούτε στο γιατί, που είναι, έτσι κι αλλιώς, μεταφυσικό ερώτημα. Επέμενε όμως να αναζητάει απαντήσεις και σε αυτά τα προβλήματα για να διαπιστώσει το ατελέσφορο της προσπάθειάς του: η αλήθεια καμιάς απάντησης σε αυτά δεν μπορεί να αποδειχθεί με την μέθοδο των θετικών επιστημών, αλλά και με καμιά άλλη μέθοδο. Επιστρέφοντας, μετά από χρόνια πολλά, ξαναπιάνει, μια νύχτα καλοκαιριού, την ίδια συζήτηση με τον παλιό του φίλο, στο ίδιο μαγαζάκι. Ανοίγεται έτσι ένα παράθυρο και γινόμαστε μάρτυρες της εσωτερικής του περιπέτειας, όπου η γοητεία της επίλυσης επιστημονικών και της ανάλυσης φιλοσοφικών προβλημάτων εναλλάσσεται με την ένταση του ατελέσφορου, Σισύφειου, αγώνα του. Και κατανοούμε πόσο ανέφικτο είναι να επιστρέψει στη θαλπωρή των εφηβικών του πεποιθήσεων και πόσο αναγκαίο να αποδεχθεί κάποιες, εμπειρικά αναπόδεικτες, αξίες, για να καθαρθεί από την κατάρα του Σίσυφου. (Από τον εκδότη)

Η Τ, δεκαεννέα ετών, έπειτα από μια δύσκολη εβδομάδα σωματικής απεξάρτησης, αναφέρει το εξής όνειρο: «Ήμουν σε ένα ερημικό εργοτάξιο, νύχτα, ποιος ξέρει πού, στα Τουρκοβούνια, με κάποιους εμπόρους ναρκωτικών που γνωρίζω από την πιάτσα, για να αγοράσω ηρωίνη, και έρχεται ένα ανατρεπόμενο φορτηγό γεμάτο ηρωίνη ως επάνω και την αδειάζει δημιουργώντας ένα βουνό. Ήμουν χαρούμενη μέσα στην ηρωίνη, σαν μικρό παιδί που παίζει στην άμμο».
«Με τη Σόνια, τον Παναγιώτη, τον Χρήστο, τη Βιολέτα και τους άλλους, ανώνυμους νεαρούς που παρελαύνουν στα συγκεκριμένα κείμενα σπάνια θα συναντηθούμε οι ψυχαναλυτές στα γραφεία μας. Κι αν έρθουν, δεν θα μείνουμε μαζί για καιρό. Είναι οι αποκαλούμενοι "δύσκολοι ασθενείς" με τη συχνή αρνητική θεραπευτική αντίδραση. Αυτοί που θέτουν σε δοκιμασία την αντιμεταβίβασή μας. Που μας ωθούν μακριά από τα ψυχαναλυτικά εγχειρίδια, σε δημιουργικότερους τόπους». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τόσο η θεολογία όσο και η Εκκλησία δεν μπορούν και δεν πρέπει να σταθούν απέναντι στην αλλαγή και στην εξέλιξη, την επιστήμη και τις ανακαλύψεις του ανθρώπου. Εξάπαντος δεν πρέπει να λειτουργήσουν με τη μορφή σέκτας και να μετακινηθούν στο περιθώριο της ιστορίας. Δεν είναι υποχρεωμένες, όμως, και να υποκύψουν δίχως όρους ενώπιον τούτης της «αναπαράστασης». Και τούτο διότι το «κενό» «δεν καταπίνει τα πάντα, αλλά η δύναμή του ξεπερνάει τη συνήθη φαντασία» και αποδεικνύει πως «τόσο η συμπαγής χυδαιότητα όσο και η υποτιθέμενη αιθέρια κομψότητα έχουν σχέση ζωτική και θανάσιμη» μαζί του. Η συζήτηση, συνεπώς, οφείλει να στοχεύει την ενίσχυση της δημιουργικότητας και την κριτική θέαση των υπερβολών της. Τη διαφύλαξη του νοήματος και τη στηλίτευση της κάθε απροϋπόθετης αποδοχής και ανέξοδης θριαμβολογίας, αλλά και της κάθε δομικής απαισιοδοξίας. Τη συμβολή στη δημιουργία ενός ανανεωμένου μαζί. (Από τον εκδότη)

Το "Ζώντας με τους νεκρούς μας" είναι ένα βιβλίο βαθιά ανθρωπιστικό, οικουμενικό κι ελπιδοφόρο. Είναι ένας ύμνος για τη ζωή, τη μνήμη, την αγάπη και την παραμυθία που μας παρηγορεί, μας στηρίζει και μας εμπνέει.
Ένας καίριος, ισχυρός αναστοχασμός για τη σχέση μας με τον θάνατο. Μια πρόκληση για να αποδεχτούμε την ευαλωτότητα και την απώλεια ως ουσιαστικά κι εμπλουτιστικά στοιχεία της ζωής.
Η Delphine Horvilleur, η πλέον εξέχουσα γυναίκα ραβίνος και κορυφαία διανοούμενη της Γαλλίας, αντιμετωπίζει τον θάνατο και την απώλεια με συμπόνια, ευφυΐα και χιούμορ, απορρίπτοντας τη σύγχρονη τάση να απωθούμε τον θάνατο από τις σκέψεις και τον λόγο μας, ενώ μας ενθαρρύνει να τον δεχτούμε ως θεμελιώδες στοιχείο της ζωής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Όλοι ζούμε με φαντάσματα, αυτά της προσωπικής, οικογενειακής ή συλλογικής μας ιστορίας, αυτά των εθνών στα οποία γεννηθήκαμε, των πολιτισμών που μας φιλοξενούν, των ιστοριών που μας έχουν πει ή αποσιωπήσει, και μερικές φορές των γλωσσών που μιλάμε. Οι ιερές ιστορίες ανοίγουν ένα πέρασμα μεταξύ των ζωντανών και των νεκρών. Ο ρόλος του αφηγητή είναι να στέκεται στην πόρτα για να βεβαιωθεί ότι παραμένει ανοιχτή και να δώσει τη δυνατότητα σε όλους να συμφιλιωθούν με τα φαντάσματά τους.» (Delphine Horvilleur)

«Ήταν ένα εξαίσιο μείγμα αγγελικότητας και δαιμονισμού, μια φύση πλασμένη από Παράδεισο και Κόλαση μαζί».
Θεσσαλονίκη, μέσα της δεκαετίας του '90. Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος διασχίζει ακμαίος την Τσιμισκή και η γόβα του Καρύδα περιστρέφεται λαμπερή στην Εγνατία. Η Φλωρεντία Τσακίρη, παλαιοπώλισσα στο Μπιτ Ποζάρ, ο πρώην εραστής της Άλκης Περραιβός, ιδιοκτήτης μπαρ στη Στοά Κολόμβου, και η δημοσιογράφος Τίνα Ντουκάς αποφασίζουν να εξιχνιάσουν τον περιπετειώδη βίο και την πολιτεία της ποιήτριας Ανθούλας Σταθοπούλου-Βαφοπούλου. Λίγες γυναίκες στη Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του '30 τολμούσαν να της παραβγούν σε πνεύμα και ομορφιά. Έσβησε στα είκοσι επτά της χρόνια από φυματίωση στο σανατόριο του Ασβεστοχωρίου. Ή μήπως όχι;
Καθώς η Φλωρεντία, ο Άλκης και η Τίνα ψάχνουν τη ζωή της Ανθούλας, σκοντάφτουν σε καλά κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα. Ο Τζιμ Μόρισον, ο Βασίλης Τσιτσάνης και οι δώδεκαώροφες πολυκατοικίες της Λαγκαδά, ο Κερτ Κομπέιν των Nirvana και ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, το πανκ ξενυχτάδικο Berlin, η άγρια Προξένου Κορομηλά των 80s και ο Μύλος του Στεφανίδη αλληλοδιαπλέκονται με τα έδρανα της Φιλοσοφικής, τα Μωρά στη Φωτιά, την Τζάνις Τζόπλιν και τον θρύλο του Ηρακλή, Γεώργιο Ιβάνοφ.
Ακροβατώντας ανάμεσα σε γοτθική νουβέλα, cyberpunk φωτομυθιστόρημα, μεσοπολεμική ελεγεία και υβριδική βιογραφία, το βιβλίο είναι ένας φόρος τιμής στη μελαγχολική Θεσσαλονικιά ποιήτρια Ανθούλα Σταθοπούλου. Ίσως ήρθε η ώρα τα σπαρακτικά ποιήματα και η ζωή της να γίνουν γνωστά και η Ανθούλα να αναδυθεί από την αφάνεια για να τιμηθεί όπως της αξίζει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Με έτρωγε το ερώτημα πώς γίνεται όταν διαβάζουμε Καβάφη να συγκινούμαστε αλλά να μην καταλαβαίνουμε ακριβώς γιατί, οπότε προσπάθησαν να απαντήσω. Στάθηκα στο ζήτημα του χρόνου, όχι σαν θεωρητική αντίληψι του Καβάφη αλλά σαν δομικό στοιχείο των ψυχικών του παραστάσεων και της ποιητικής του, παράγοντα μιας εσωτερικής διατάσεως που πηγάζει από την «ιδέα» κάθε ποιήματος, παραμερίζοντας τα λυρικά συναισθήματα με προέλευσι ποικίλες εικόνες και εντυπώσεις. Εξ ου και η πυκνή διασταύρωσι παρατηρήσεων ή αυτοσχολίων του στις εκ μέρους μου αναγνώσεις των ποιημάτων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Όπως αναφέρει (ο Ι. Καποδίστριας) σε επιστολή του προς τον μητροπολίτη Ιγνάτιο (12/24 Απριλίου 1823): «Ήδη από του παρελθόντος έτους η ιδέα πονήματός τινος περί της ενεστώσης καταστάσεως της Ελλάδος είναι το αντικείμενον των τερπνοτέρων ασχολήσεών μου και των ευχών μου».
Ως προς την «ιδέαν του πονήματος» διευκρινίζει ότι σκοπείται «...να καταδείξωμεν αφ’ ενός μεν εις τας Ευρωπαϊκάς Κυβερνήσεις, αφ’ ετέρου δε εις τους συμπατριώτας μας, την αλήθειαν ... καθ’ όλας αυτής τας σχέσεις».
Ο Καποδίστριας σπεύδει ευθύς αμέσως να αναγγείλει τον σκοπό, την «ιδέαν του πονήματός» του: «Θέλει δυνηθή τις ελπίζω να πεισθή ευκόλως:... Ότι οι Έλληνες ουδέποτε έπαυσαν ν’ αποτελώσι κυρίως έθνος».
Θα το επισημάνει ρητώς αναφερόμενος στις επιπτώσεις του ισχυρισμού αναφορικά με τη διάρρηξη της ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού λέγοντας ότι οι οπαδοί του Διαφωτισμού παρεμβαίνοντας στην ιστόρησή του προκάλεσαν μεγάλο κακό στα συμφέροντά του έθνους: «Το κακόν, το οποίον η ξένη πολιτική μας έκαμεν εκουσίως, και το καλόν, το οποίον μας έκαμεν ακουσίως, δεν είναι ειμή το καθαρόν και απλούν εξαγόμενον της βαθείας αγνοίας, εις ην αύτη ευρίσκεται περί της αληθούς των πραγμάτων καταστάσεως εν Ελλάδι και εν Τουρκία». Θα προσθέσει δε προκειμένου να μην αφήσει περιθώριο αμφιβολίας περί του τι εννοεί: «η πεφωτισμένη πολιτική δεν θέλει δυνηθή πλέον να μας βλάψη, όσον ήθελε μας βλάπτει, στηρίζουσα και κατά το μέλλον καθώς και κατά το παρελθόν, τους συνδυασμούς της επί ψευδών δεδομένων».
Κατά τούτο, αποκτά ενδιαφέρον η διαφορά οπτικής του Καποδίστρια έναντι του Κοραή: σε μία αποστροφή του λόγου του επισημαίνει πόσο ολέθριο θα ήταν να απελευθερωθεί το έθνος όχι με τις δικές του δυνάμεις αλλά διά χειρός των ξένων ή να τεθεί υπό την ιδεολογική και πολιτική τους προστασία. Επικαλούμενος τη Ρωσία θα συνομολογήσει ότι στην περίπτωση αυτή, κατ’ αντιστοιχίαν προς το «γραικογαλλικό» πρόγραμμα του Κοραή, η εν λόγω οδός θα απέληγε στη δημιουργία ενός «ρωσογραικικού» αντί ενός ελληνικού έθνους, δηλαδή στην ιδεολογική του υποθήκευση με τίμημα την εξάρτησή του από τον ευεργέτη του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)