Το βιβλίο αναδεικνύει μια κοινωνική και πολιτική θεολογία που δεν παραμένει αποκομμένη από την κοινωνία και τα προβλήματά της. Αντίθετα, δοκιμάζεται και μετασχηματίζεται όταν συναντά τον πολιτισμό με τις ποικίλες εκφράσεις του και τις ταυτότητες που άλλοτε περιλαμβάνει, άλλοτε (ανα)διαμορφώνει και άλλοτε αποκλείει. Μέσω αυτή της συνάντησης αποκαλύπτονται οι εντάσεις, οι δυνατότητες αλλά και τα όρια του θεολογικού λόγου στη δημόσια σφαίρα.
Από τη σχέση θεολογίας και λογοτεχνίας έως τις σύγχρονες μορφές πολιτικής θεολογίας και τις θεωρίες φύλου, από τη φεμινιστική κριτική και τις γυναικείες και ανδρικές ταυτότητες έως την έννοια της «ελληνορθοδοξίας» και τις εντάσεις στο εσωτερικό της Ορθόδοξης παράδοσης. Τα κεφάλαια του βιβλίου εξετάζουν τη δυναμική και συχνά αμφίσημη παρουσία της θρησκείας στον δημόσιο χώρο.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο μάθημα των Θρησκευτικών και τις προκλήσεις που αντιμετώπισε τις τελευταίες δύο δεκαετίες: στις θεσμικές μεταρρυθμίσεις, στις κοινωνικές αντιπαραθέσεις, στις έμφυλες και πολιτισμικές ευαισθησίες που αναδύθηκαν, αλλά και στο ερώτημα για τον ρόλο του/της θεολόγου εκπαιδευτικού σήμερα.
Σε αυτό το πλαίσιο, η θεολογία καλείται να αναμετρηθεί με τη δημόσια ευθύνη της, όχι ως κλειστό σύστημα βεβαιοτήτων, αλλά ως λόγος κριτικός, διαλογικός και παιδαγωγικά απελευθερωτικός. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο "Ζώντας την ψυχανάλυση" αποτελεί το αποκορύφωμα μιας δεκαετούς εργασίας ενός εκ των κορυφαίων ψυχαναλυτών της εποχής μας. Ο Michael Parsons δίνει μια νέα πνοή στην κλινική ψυχανάλυση και τα θεωρητικά της θεμέλια, παρουσιάζοντας τις νέες εξελίξεις στην αναλυτική θεωρία και παραδείγματα από την πρακτική του. Το βιβλίο διερευνά επίσης τις συνδέσεις μεταξύ ψυχανάλυσης, τέχνης και λογοτεχνίας. Δείχνοντας πώς οι ψυχαναλυτικές γνώσεις μπορούν να εμπλουτίσουν τη ζωή μας πολύ πέρα από το κλινικό πλαίσιο.
Το "Ζώντας την ψυχανάλυση" αποτελείται από τέσσερα κύρια μέρη:
1. Ζωή και Θάνατος - διερευνά τι σημαίνει να ζει κανείς πλήρως και δημιουργικά και εισάγει την έννοια του avant-coup.
2. Σεξουαλικότητα, Ναρκισσισμός και το Οιδιπόδειο Σύμπλεγμα - αναπτύσσει νέους τρόπους κατανόησης αυτών των θεμελιωδών εννοιών.
3. Πώς ακούν οι ψυχαναλυτές - διερευνά τις συνδέσεις μεταξύ της ψυχαναλυτικής ακρόασης και του τρόπου με τον οποίο οι καλλιτέχνες βλέπουν τον κόσμο, και εισάγει την έννοια του εσωτερικού αναλυτικού πλαισίου.
4. Η ανεξάρτητη παράδοση στη ψυχανάλυση - εξετάζει τα θεωρητικά θεμέλια της ανεξάρτητης κλινικής τεχνικής και μελετά, προσεγγίζοντας από διάφορες οπτικές γωνίες, τον ρόλο της εκπαίδευσης στην ανάπτυξη της ταυτότητας των ψυχαναλυτών και των ψυχαναλυτικών θεραπευτών.
Με νέες θεωρητικές έννοιες και έμφαση σε συγκεκριμένες πτυχές της κλινικής πρακτικής, το "Ζώντας την ψυχανάλυση" θα αποτελέσει πολύτιμο βοήθημα για αναλυτές, θεραπευτές και επαγγελματίες που επιδιώκουν να διευρύνουν την οπτική τους σχετικά με την ψυχανάλυση. Θα προκαλέσει επίσης μεγάλο ενδιαφέρον για το ευρύ κοινό που επιθυμεί να εμβαθύνει την κατανόησή του για τη σχέση μεταξύ πολιτισμού και ψυχής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το νόημα υπερβαίνει τη λέξη.
Ασφυκτιά μέσα της,
σαν να ζητά περισσότερο χώρο,
από αυτόν που του παραχωρεί η γλώσσα.
Η λέξη το περιγράφει, μα δεν το εξαντλεί·
το οριοθετεί, μα δεν το χωρά.
Σ’ αυτή την ένταση
-ανάμεσα σε αυτό που λέγεται και σε αυτό
που διαφεύγει- γεννιέται η ανάγνωση.
Εκεί ο αναγνώστης δεν ακολουθεί· πλανιέται.
Δεν καταναλώνει νόημα· το αναπνέει.
(Λιλή Ντίνα, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Οι σύγχρονες προσεγγίσεις της ανθρώπινης φύσης έχουν φαινομενολογικό χαρακτήρα, ενώ η παραδοσιακή αντίληψη έχει οντολογικό χαρακτήρα. Δηλαδή εφαρμόζει στον άνθρωπο τον τρόπο με τον οποίο ο Μεσαίωνας κατανοούσε τη δόμηση του φυσικού κόσμου.
Στο βιβλίο αυτό ακολουθούμε την παραδοσιακή πρακτική και εξετάζουμε ποιες πληροφορίες για την ανθρώπινη φύση προσφέρει η επιστημονική γνώση σχετικά με τη δόμηση του Σύμπαντος. Φτάνουμε στα μη αναγώγιμα στοιχεία της σύγχρονης επιστημονικής περιγραφής του φυσικού κόσμου, παρακάμπτοντας τα αναπάντητα ζητήματα. Στη συνέχεια, αναζητούμε τι μπορεί να μας προσφέρει αυτή η μερική γνώση για το Σύμπαν στην κατανόηση του ανθρώπου και της φύσης του...
Όλα αυτά οδηγούν σε καινοτόμα συμπεράσματα, άλλοτε εύπεπτα και άλλοτε δύσπεπτα, όσον αφορά την προσωπική ζωή, την πίστη, την παιδεία, την πολιτική και τη σχέση μας με το περιβάλλον.
Όταν όμως το Σύμπαν μάς μιλά, δεν μπορούμε να το αγνοούμε... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

- Ποιο είναι το αντικείμενο της ψυχανάλυσης στη φροϊδική θεμελίωσή της;
- Τι έθεσε η ψυχανάλυση ως αντικείμενό της, γύρω από το οποίο συγκρότησε μια θεωρία, στην προσπάθειά της να το προσεγγίσει;
- Είναι ο ανθρώπινος ψυχισμός, η ψυχή στην οντολογική της σύλληψη χωρίς τις μεταφυσικές συμπαραδηλώσεις της θρησκείας και της φιλοσοφίας;
- Είναι η παιδική σεξουαλικότητα, η οποία υπήρξε μια δική της ανακάλυψη;
- Είναι η αντιμετώπιση του τραύματος και του τραυματικού, σύμφωνα με τον Φερέντζι και τον Μπίον;
- Είναι η «ανθρώπινη φύση» όπως την προσέγγισε ο Γουίνικοτ; Ή το υποκείμενο και η αναζήτηση της προσωπικής αλήθειας του, έτσι όπως συχνά τα τοποθέτησε ο Λακάν, μιλώντας για την ηθική της ψυχανάλυσης;
- Είναι η μεταβίβαση και η ανάλυσή της, έτσι όπως αναδύονται γύρω από τη γνώση που υποτίθεται πως έχει ο αναλυτής;
- Είναι η ιστορία του υποκειμένου και η αφήγησή της;
- Μήπως καθένα από αυτά αποτελούν όψεις αυτού του αντικειμένου της ψυχανάλυσης, το οποίο μας επιβάλλει μιαν απροσδιοριστία παρ’ όλα αυτά, ακριβώς επειδή η ψυχανάλυση είναι η «επιστήμη» του ασυνειδήτου. Αφού το έργο της συνίσταται σε μια συνεχή πολύπλευρη αναζήτηση, η οποία δεν θα είναι ποτέ πλήρης για ένα υποκείμενο, κι αφού επιστήμη και ασυνείδητο είναι δύο αντικρουόμενες έννοιες. Αφού το ασυνείδητο είναι η πηγή της γνώσης και της άγνοιας μαζί, επειδή από εκεί απορρέει η πρώτη κι από τον δικό του ομφαλό ξαναγεννιούνται τα ερωτήματα. (Από τον εκδότη)

Τρία είναι τα καίρια κεφάλαια του βιβλίου Αδελφοί Καραμάζοφ.
Το πρώτο είναι "Ο Μέγας Ιεροεξεταστής" και το δεύτερο "Από τις συζητήσεις και τις διδαχές του Στάρετς Ζωσιμά".
Στο πρώτο ο Ντοστογιέφσκι παραθέτει την αθεϊστική εκδοχή για τη ζωή και στο δεύτερο την ορθόδοξη χριστιανική. Και στις δύο περιπτώσεις παρουσιάζονται οι αντίστοιχες ανθρωπολογικές, κοινωνικές και κοσμολογικές συνεπαγωγές τους. Το τρίτο κεφάλαιο έχει τίτλο "Η Κανά της Γαλιλαίας" και περιγράφει την πνευματική αναγέννηση και την έξοδο στον κόσμο προς κατάθεση ζείδωρης μαρτυρίας του πρωταγωνιστή του έργου Αλιόσα Καραμάζοφ. Έτσι, στην ανά χείρας έκδοση προσφέρονται και τα τρία αυτά κεφάλαια.
Με απαράμιλλο τρόπο ο Ντοστογιέφσκι προβάλλει τους σχετικούς προβληματισμούς και καταδεικνύει τις ουσιώδεις συνέπειές τους σε κάθε έκφανση του βίου.
Στην ελευθερία του αναγνώστη επαφίεται η οποιαδήποτε επιλογή. Με επίγνωση του τι αυτή συνεπάγεται για τον ίδιο και τους συνανθρώπους του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Είσαι πραγματικά ελεύθερος ή βρίσκεσαι εγκλωβισμένος σε μια αόρατη φυλακή;
Στην εποχή της πληθώρας των επιλογών, της διαρκούς συνδεσιμότητας και της αδιάκοπης παραγωγικότητας, η ανθρώπινη ύπαρξη φαίνεται πιο περιορισμένη από ποτέ. Οι οθόνες, οι ρυθμοί της ζωής και οι απαιτήσεις της κοινωνίας δημιουργούν αόρατα δεσμά που γίνονται ολοένα και πιο βαριά. Η πνευματική και ψυχική κόπωση αποτελούν βάσανο.
"Η Αθέατη Κόπωση" αποτελεί μια πρό(σ)κληση για αφύπνιση. Το επαναλαμβανόμενο μοτίβο της γραφής αυτόν ακριβώς τον στόχο έχει. Το εν λόγω βιβλίο επιχειρεί να αποκαλύψει τις ψευδαισθήσεις της "ελευθερίας" και να ωθήσει στην ανακάλυψη της σιωπής, της γνησιότητας και της αληθινής σημασίας της ζωής.
Είναι ένα κείμενο που εναλλάσσει τις υπαρξιακές ερωτήσεις με λυτρωτικούς ψιθύρους, επιχειρώντας να απευθυνθεί σε εκείνους που δεν αρκούνται απλώς στο να "υπάρχουν", αλλά επιχειρούν να αφουγκραστούν και να κοιτάξουν δίχως φόβο τον αυθεντικό εαυτό τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"...Όμως έρχονταν στο μυαλό τον και κάποιες που δεν θα τις ξεστόμιζε ποτέ, όπως η εικόνα του πατέρα του εκείνο το βράδυ στον εμφύλιο. Δυο-τρία λόγια είχε μοιραστεί μονάχα με την Ελένη. Τα τραύματα και το αίμα έκαιγαν πλάι τους στα χρόνια που έζησε, τα ακουμπούσες, έτσι ο Τιμολέων ένοιωθε ότι χρειάζεται να τα προστατέψει και να προστατευθεί κι αυτός αφήνοντάς τα στην ησυχία τους, πίστευε ότι δεν χρειάζεται να μιληθούν περισσότερο. Αντιθέτως, έπρεπε να ξεχαστούν για να πάει η ζωή παρακάτω, αυτό κάνανε εκείνα τα χρόνια κι αυτό άντεχε. Τότε ο κόσμος ζούσε με περισσότερη σιωπή, έσφιγγες τα δόντια και προχωρούσες..."
Μας στοιχειώνουν τα κενά που αφήνουν μέσα μας ανείπωτες ιστορίες, κρυμμένα μυστικά τραυμάτων, κάτι που φαίνεται για λησμονιά, αλλά δεν είναι. Ιστορίες απωλειών, ψυχικής συντριβής, ήττες, ταξιδεύουν με τις γενιές όσο δεν φωτίζονται με το μοίρασμα των λέξεων και των συναισθημάτων που κουβαλάνε. Αυτές τις διαδρομές αφηγείται το βιβλίο της Κατερίνας Μαγγανά, από τη μια γενιά στην άλλη, από τη μια ιστορία στην άλλη. Μαζί με τους μικρούς θριάμβους της ζωής που δίνουν τις ανάσες που χρειαζόμαστε στο δύσκολο και γοητευτικό ταξίδι της. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Πεθαίνουμε στα σαράντα από μια σφαίρα στην καρδιά που τη φυτέψαμε όταν ήμαστε είκοσι".
Κυριακή απόγευμα και ένα κοριτσάκι έξι χρονών πηγαίνοντας στη θεία της βλέπει ξαφνικά έναν άντρα να τον βγάζουν από τον κήπο του, αποκαΐδια.
Δεκαεννιά χρόνια μετά, μια νέα γυναίκα, με πάθος για την ελευθερία της και για τη δουλειά, μεσημέρι καλοκαιριού συναντά έναν άντρα πηγαίνοντας για να πάρει τη δέκατη έβδομη μαύρη βερμούδα.
Σαράντα χρόνια μετά, σε ένα σπίτι στο πουθενά η ίδια γυναίκα, ξαναζεί για να την διασώσει, την ίδια ιστορία.
Όπως την έζησε: sans voir! Αβλεπί!
Όπως θα την προβλέψει στο κουπάκι του καφέ μια Φανή. Συναντώντας εκείνον που δεν έπρεπε να συναντήσει ποτέ, για να λύσουν τον κόμπο, εκπληρώνοντας χρέος και κινητοποιώντας την παλιά κατάρα.
Μια ιστορία για την τυχαιότητα και τη μοιραία φύση του έρωτα.
Η ερωτική ιστορία δυο ανθρώπων που γεννήθηκαν για να ανταμώσουν και να καούν.
Μια γυναίκα που αναζητώντας το σπίτι της φωτογραφίζει σπίτια ξένα.
Η ψηφιακή αθανασία ενός άντρα.
Η ιστορία στην οποία μπήκαμε έτσι όπως μπαίνουμε σε προδικασμένες ιστορίες: αβλεπί. Για να βεβαιωθούμε πως...
"οι εραστές δεν συναντώνται. Υπάρχουν εξαρχής ο ένας μέσα στον άλλον". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Κώστας Λάνταβος, ποιητής πρωτίστως, αναζητά εδώ, στην ομόλογη καταφυγή του αφηγηματικού του λόγου, να βρει τις παράλληλες και επάλληλες συνιστώσες που τον ορίζουν εκφραστικά και να ξανακτίσει τον κόσμο που τον συνέχει μέσα από τη λειτουργία της μνήμης του. Την αναζήτηση αυτή επιτελεί, ξαναγυρίζοντας στις πολλαπλές αφετηρίες του κι επαναλαμβάνοντας τις πάλαι ποτέ διαδρομές του. Ό ποιητής, ως διηγηματογράφος πλέον, προ-σκολλάται στην επιθυμία του να συναντηθεί με τις αρχικές συγκινήσεις, να δει πίσω από τον χρόνο, με τον τρόπο που, όπως καθαρίζουμε ένα τζάμι από την υγρασία, ανακαλύπτουμε αίφνης από πίσω ένα τοπίο μισο-κρυμμένο και μισοξεχασμένο στην ομίχλη.
Η αφήγησή του ξεδιπλώνεται κοφτή, σαφής, λιτή και σύντομη με μια φανερή διάθεσης αμεσότητας, όπως η αίσθηση της αφής πάνω σε ζεστό σώμα. Πρόκειται κυρίως για μια γεωγραφία απόμερων ηθών, καθώς και μια ανατομή των επιπτώσεων του χρόνου. Η γραφή του γίνεται έτσι ένας διαρκής καθρεφτισμός των ορμέμφυτων του ανθρώπου και μάλιστα με μια ενδοσκοπική ακαριαία δύναμη από την οποία δεν λείπει ποτέ η πληρότητα.
Η γλώσσα, που από τη φύση της είναι στην ποίηση πιο συμπυκνωμένη, δηλαδή πιο προσωπική, εδώ στην πεζογραφία του γίνεται πιο ανοιχτή, επειδή περιλαμβάνει στις αποσκευές της περισσότερες φωνές και όχι μόνο τη μία του δημιουργού που κατευθύνει και κανοναρχεί.
Στα 11 διηγήματα του βιβλίου ο συγγραφέας μεταβαίνει από τόπο σε τόπο με την επιτακτική αίσθηση της ανάγκης μιας εκ νέου οριοθέτησης των χώρων και της επανένταξης των ανθρώπων του σ' αυτούς. Είναι μια διαδικασία που διενεργείται ως έναυσμα δημιουργικών ωθήσεων. Υπάρχει μια εναλλαγή παρακμασμένων αστικών τοπίων με κύματα μελαγχολίας μέσα τους, που σπρώχνονται προς τις εφάψεις των αγροτικών τοπίων, όπου πνέει ο άνεμος μιας πρωτογενούς ελευθερίας. Και υπάρχει βέβαια το κέλυφος του απολύτως καταπιεσμένου και ενδεούς κόσμου, που εκλαμβάνεται ως μήτρα κυοφορίας κάθε αναγέννησης. Σ' αυτόν τον δεύτερο κόσμο ο Κώστας Λάνταβος εναποθέτει τις ελπίδες και την ευγνωμοσύνη του, καθώς το αντιλαμβάνεται ως "αδρή υπόμνηση συγγένειας", όπως επικυρώνεται η πίστη αυτή μέσα στην ποίησή του. (ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στο παρόν δίγλωσσο λογοτεχνικό δοκίμιο, επιχειρείται η απόδοση ξεχωριστής ποίησης από και προς την Αγγλική. Επιλέγονται από 333 στίχοι δύο ποιητών, που έγραψαν και οι δύο κατά το πλείστον σε ρίμα. Του επιφανούς Ιρλανδού Νομπελίστα ποιητή Γουίλιαμ Μπάτλερ Γέητς (1865-1939) και του Έλληνα σπουδαίου βάρδου Αγγέλου Σικελιανού (1884-1951). Για τον Γέητς ο Τ. Σ. Έλιοτ έγραψε ότι ήταν ο μεγαλύτερος ποιητής της εποχής του και τον Σικελιανό ο Ζήσιμος Λορεντζάτος τον θεωρούσε ως τον μεγαλύτερο Έλληνα ποιητή του 20ού αιώνα, ενώ ο Άριστος Καμπάνης τον αποκαλούσε "Ομηρίδη". Επιπλέον, στο παρόν βιβλίο, δίνεται η εργοβιογραφία των ποιητών, η εκτίμηση του έργου τους, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο ο συγγραφέας προσεγγίζει το μεταφραστικό του έργο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

In the present bilingual literary essay, the rendering of outstanding poetry is attempted from and into English. 333 verses each from two poets were selected, both writing mainly in rhyme. The eminent Irish Nobel prize winner William Butler Yeats (1865-1839) and the Greek great bard Angelos Sikelianos (1884-1951). For Yeats, T. S. Elliot wrote that he is the greatest poet of his era and for Sikelianos Zisimos Lorentzatos stated he is the greatest Greek poet of 20th century, whereas Aristos Kampanis called him "Homerides". The life and works of the poets, the appreciation of their work, as well as the author s approach to the translating procedure are also given. (From the publisher)

Κέρμα
Λόγια που συναντήθηκαν σε δρόμους αλλοτινής μιλιάς, παλιά κορμιά που έσμιξαν στη ρίζα της ελιάς.
Χτυπάει τ' ατζί σου στο χορό και πέφτουν δαχτυλίδια.

Ντέλαλης θέλει να γενεί ο χτύπος τση καρδιάς μου, σήμαντρο τ'ς αγάπης μου στη θέση τση μιλιάς μου.

Ζητιάνος ήρθα στη πόρτα σου και αναμαζωξάρης· θρούλια γυρεύγω εμορφιάς, ευγενικής ψυχής και χάρης.
Μια ποιητική συλλογή του Κώστα Ζερβού (Από την έκδοση)

Αν υπάρχει κάτι που έμαθα από τις ιστορίες του βιβλίου, κι αυτό ισχύει εξίσου και για τη δική μου ζωή, είναι πως ο έρωτας και η συντροφικότητα δεν είναι σταθερά μεγέθη. Καμιά σχέση δε μένει αλώβητη από τον χρόνο, τις μετατοπίσεις, τις εσωτερικές και εξωτερικές κρίσεις. Κι όμως, αυτή η ευθραυστότητα δεν είναι αδυναμία. Είναι η ζωντάνια της σχέσης, η δυνατότητά της να αλλάζει, να διαπραγματεύεται, να αναγεννάται. Η συντροφικότητα δεν μας ζητά να είμαστε τέλειοι. Μας ζητά να είμαστε παρόντες. Να ακούμε, να κατανοούμε, να αντέχουμε τη δυσκολία, να μοιραζόμαστε τη χαρά, να επικοινωνούμε την αλήθεια μας όσο πιο καθαρά μπορούμε. Γιατί εν τέλει ο αγώνας για τη συντροφικότητα δεν είναι ο αγώνας για το δύσκολο, αλλά για το ωραίο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αυτό το βιβλίο δοκιμίων του Γιώργου Βαρθαλίτη είναι μια πρωτότυπη συμβολή στη μελέτη σημαντικών ζητημάτων του σικελιανικού έργου (μυστικισμός, αρχαία τέχνη, ερωτική συνείδηση κ.α.). Ένα βιβλίο που αφορά και τους φίλους Σικελιανού και όσους ενδιαφέρονται για τα γράμματά μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο αυτό το εξηγεί ωραία ο Διονύσης Σαββόπουλος, από την αρχή της Μεταπολίτευσης μέχρι το τέλος των ημερών: «Ήθελα να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά. Κάθισα και έγραψα πρώτα πρώτα ένα τραγούδι για την Κύπρο [...]». Ύστερα έγραψε και τον «Πολιτευτή», ενώ ξέθαψε κι ένα του Μπαγιαντέρα, τον «Καθρέφτη», που το είπαν με τον γηραιό ρεμπέτη παρέα. «Το δισκάκι είναι συλλεκτικό. Είναι συλλεκτικό όπως και το άλλο, με το τραγούδι "Για την Κύπρο" και φλιπ σάιντ το "Σαν τον Καραγκιόζη". Αυτά τα τέσσερα τραγούδια ήταν η συγκομιδή μου για το 1974». Ώστε έτσι, λέω τώρα, και μπαίνουν όλα σε μια σειρά, αρχής γενομένης από το έτος 1974: πενήντα χρόνια κομμάτια, πενήντα χρόνια σουξέ. Δεν ξέρω τι πούλησε το δισκάκι του Σαββόπουλου. Το δικό μου ξέρω ότι θα γίνει μπεστ σέλερ, και το ξέρω μετά βεβαιότητος, σαν τον Καραγκιόζη του κορυφαίου Κύπριου καραγκιοζοπαίχτη, Χριστόδουλου Αντωνιάδη Πάφιου, που ήταν, κατά σύμπτωση, συγχωριανός μου - ο καραγκιοζοπαίχτης, αλλά μπορεί και ο Καραγκιόζης· ποιος ξέρει; Αυτός, πάντως, φταίει για όλα. Εγώ κάνω απλώς τη συγκομιδή. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)