«Πώς θα περιέγραφες το πρόσωπό σου;» Σε αυτό το ερώτημα άλλοι διστάζουν να απαντήσουν και άλλοι αδυνατούν. Στις φωτογραφίες ή στον καθρέφτη, άλλοι μετά βίας αναγνωρίζουν τον εαυτό τους, ενώ άλλοι αντικρίζουν ένα παράξενο πρόσωπο, διαφορετικό από το δικό τους. Το πρόσωπο είναι, βεβαίως, μια αντανάκλαση του Εαυτού. Όμως η εικόνα του Εαυτού ανάγεται σε ένα προσωπείο. Και στα προσωπεία επενδύουμε ψυχικά και συναισθηματικά.
Πώς κατασκευάζονται ψυχικά προσωπεία από τα παιδιά και τους ενήλικες; Ποια είναι η ψυχική λειτουργία τους; Μέσα από ποιες διαδικασίες ένα προσωπείο είναι πολλαπλό; Ποια είναι η πρώτη ύλη κατασκευής προσωπείων; Τι αξία έχουν τα προσωπεία στις ανθρώπινες ομάδες;
Στο ανά χείρας βιβλίο, οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα περνούν μέσα από την παρουσίαση κλινικών περιπτώσεων και θεραπευτικών σχέσεων, καθώς και μέσα από την ανάλυση του τρόπου με τον οποίο το παιδί και η μητέρα ή τα μέλη μιας ομάδας -οικογένειας, ζευγαριού ή πρωτόγονης φυλής- ενεργοποιούν ατομικές ή/και συλλογικές φαντασιώσεις και διαμορφώνουν δεσμούς στο πεδίο της επικοινωνίας τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μπορούμε να διευρύνουμε την αυτογνωσία μας, να επιμεληθούμε τον εαυτό μας και να γίνουμε περισσότερο αυτόνομοι με την χρήση της τεχνητής νοημοσύνης;
Άραγε είναι προτιμότερο να έχουμε μια τεχνητή νοημοσύνη για φίλο από έναν άνθρωπο και ποια είναι τα γνωρίσματα μιας υβριδικής φιλίας; Συνιστά μια τεχνητή νοημοσύνη ως ερωτικός σύντροφος μια φρόνιμη
επιλογή και γίνεται να είναι αμοιβαίος ο υβριδικός έρωτας;
Είναι ηθικό να δημιουργήσουμε έναν ψηφιακό κλώνο ώστε αφού πεθάνουμε να επικοινωνεί με τους αγαπημένους μας ανακουφίζοντάς τους από την οδύνη της απώλειας;
Γιατί να εξακολουθούμε να γράφουμε ή να διαβάζουμε ανθρώπινη λογοτεχνία όταν η τεχνητή λογοτεχνία είναι εφάμιλλη ή καλύτερης ποιότητας;
Αν η τεχνητή νοημοσύνη δημιουργήσει έναν κόσμο δίχως εργασία αναλαμβάνοντας όλες τις δραστηριότητες, τότε τι νόημα θα έχει η αριστεία και γενικότερα η ζωή;
Είναι δυνατόν η τεχνητή νοημοσύνη να ευθυγραμμιστεί με τις αξίες μας και πώς να φανταστούμε μια δημιουργική, όπως επίσης αρμονική σχέση μαζί της;
Μήπως τελικά, κοιτάζοντας τη Σφίγγα στα μάτια, συνειδητοποιούμε ότι η απάντηση στο αίνιγμά της δεν είναι η μηχανή, αλλά ο ίδιος ο άνθρωπος; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

- ΓΙΑΤΙ Ο ΧΡΥΣΟΣ ΑΙΩΝΑΣ ΑΦΗΣΕ ΠΙΣΩ ΤΟΥ ΕΡΕΙΠΙΑ;
- ΠΩΣ ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΟΔΗΓΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΞΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ;
- ΠΩΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΟΡΑΜΑ ΕΓΙΝΕ ΕΦΙΑΛΤΗΣ;
Στο βιβλίο αυτό, μετά και τον καφέ με τον Θουκυδίδη, συναντούμε τον μεγαλύτερο πολιτικό ηγέτη. Ο οποίος όχι μόνο θεμελίωσε την Δημοκρατία αλλά οδήγησε και την Αθήνα στο απόγειο της δόξας της ταυτίζοντας έτσι το όνομά του με ό,τι πιο λαμπρό έχει να επιδείξει η ανθρωπότητα: τον χρυσό αιώνα. Έτσι ο Περικλής, ο Αθηναίος, σπάζει για πρώτη φορά την σιωπή αιώνων και μας φωτίζει αθέατες όψεις της Αθηναϊκής πολιτικής ζωής στην οποία πρωταγωνίστησε επί τρεις δεκαετίες.

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΜΙΑΣ ΠΟΛΗΣ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΩΝ ΣΚΟΤΕΙΝΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑΣ.
Μια συζήτηση με τον χαρισματικό και μακροβιότερο ηγέτη της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Τα τριάντα χρόνια στο Δωμάτιο της Εξουσίας: το μεγαλείο αλλά και η συντριβή, η λάμψη αλλά και οι σκιές, τα διλήμματα αλλά και η μοναξιά, το φως αλλά και το σκοτάδι. (Από τον εκδότη)

ΕΝΑΣ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ «ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ» ΚΑΙ ΣΚΕΨΗ.
Ο Επίκουρος μιλάει για την αναζήτηση της ευδαιμονίας, την οποία ορίζει ο ίδιος ως ψυχική γαλήνη και απουσία σωματικού πόνου. Διακρίνει τις επιθυμίες σε φυσικές και αναγκαίες, σε φυσικές αλλά μη αναγκαίες και σε κενές. Ο σοφός άνθρωπος, κατά τον Επίκουρο, ικανοποιεί τις πρώτες, επιλέγει με μέτρο τις δεύτερες και αποφεύγει τις τρίτες. Κεντρικό ρόλο στη διδασκαλία του έχει η απελευθέρωση από τους φόβους που βασανίζουν τον άνθρωπο. Στην περίφημη «τετραφάρμακο», δηλαδή το τετραπλό γιατρικό, συνοψίζει τη φιλοσοφία του με τον πιο απλό και κατανοητό τρόπο:
- Μη φοβάσαι τους θεούς.
- Μη φοβάσαι τον θάνατο.
- Το καλό είναι εύκολο να το αποκτήσεις.
- Το κακό είναι εύκολο να το αντέξεις.
Με αυτά τα τέσσερα δόγματα ο Επίκουρος προσφέρει έναν πρακτικό οδηγό ζωής που στοχεύει στη γαλήνη της ψυχής.
Ο ΦΟΒΟΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΙΜΩΡΙΑΣ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΑΓΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟ ΤΕΛΟΣ
«Ο θάνατος» έλεγε, «δεν μας αφορά, γιατί όσο ζούμε δεν υπάρχει, και όταν εκείνος έρθει, εμείς δεν υπάρχουμε πια». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πάνε δεκαετίες από τότε που, πρωτοδιορίστηκα στη Σέριφο και «εκφώνησα» σ’ ένα φτωχικό εξωκλήσι του νησιού τον «πανηγυρικό» της ημέρας μπροστά στους λιγοστούς μαθητές, μαθήτριες και συναδέλφους. Από τότε τα χρόνια πέρασαν γρήγορα. Οι στάσεις της εκπαιδευτικής μου πορείας πολλές. Μετά την Σέριφο, ακολούθησαν η Σύρος, το Χαλάνδρι, η Τήνος και το Waiblingen, η Νυρεμβέργη, το σύμπλεγμα των νησιών του Βορείου Αιγαίου, η Δυτική Μακεδονία και η Πέλλα, τα Βριλήσσια, η Αγία Παρασκευή, οι Αμπελόκηποι και τέλος η Αμοργός. Η μέρα των Τριών Ιεραρχών σε αυτήν την πορεία πάντα ξεχωριστή.
Το ανά χείρας βιβλίο περιέχει στο πρώτο μέρος του, τα κύρια σημεία από τους «πανηγυρικούς» όλων αυτών των χρόνων και δεν θεωρήθηκε σκόπιμο να αλλοιωθεί εκ των υστέρων η προφορικότητά τους. Δεν αποτελεί λοιπόν επιστημονικό πόνημα. Είναι μάλλον ένα κείμενο ορθόδοξης αντιπληροφόρησης κόντρα στο ρεύμα των καιρών, που προωθούν έναν ακίνδυνο, μοιρολατρικό και βολικό για πολλούς (γι’ αυτό και επικίνδυνο) χριστιανισμό. Στην παρούσα έκδοση φιλοξενούνται παλαιότερες δημοσιεύσεις μας, καθώς επίσης και νεότερα αδημοσίευτα κείμενα. Μοναδική φιλοδοξία της έκδοσης είναι η συμβολή της στην ανάδειξη του έργου και της προσφοράς των Τριών Ιεραρχών στη Θεολογία, στην Επιστήμη και στην Κοινωνία. (Από τον εκδότη)

Στο βιβλίο αυτό ο ψυχίατρος Christophe FAURE παρουσιάζει με μοναδικά εύληπτο τρόπο τα πορίσματα πολυετών ερευνών σχετικά με τις επιθανάτιες εμπειρίες, που πραγματοποιήθηκαν από πανεπιστημιακές ερευνητικές ομάδες, εξειδικευμένα ινστιτούτα και επιστήμονες που αφιέρωσαν όλη την ζωή και το έργο τους σ' αυτήν την έρευνα. Όλοι αυτοί οι τολμηροί και πρωτοπόροι επιστήμονες δηλώνουν ότι:
- το υλιστικό μοντέλο αμφισβητείται,
- ο βιολογικός θάνατος δεν είναι το τέλος,
- η ζωή συνεχίζεται,
- ο άνθρωπος δεν είναι μόνο το σώμα του,
- ο εγκέφαλος δεν είναι το κέντρο, η πηγή και το στρατηγείο των ανθρωπίνων λειτουργιών, δεν είναι η αρχή και το τέλος της ζωής.
Στο βιβλίο αυτό δεν παρουσιάζονται απλά αφηγήσεις ανθρώπων που έζησαν επιθανάτιες εμπειρίες. Αυτό δεν θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Στον αγγλόφωνο και γαλλόφωνο κόσμο υπάρχουν αρκετά βιβλία με τέτοιες αφηγήσεις. Οι αφηγήσεις αυτές εύκολα μπορούν να αμφισβητηθούν και να απαξιωθούν... Η μεγάλη αξία τού ανά χείρας βιβλίου έγκειται στο ότι προβάλλοντας και αξιοποιώντας τις επιστημονικές έρευνες με αντικείμενο την συνέχιση της ζωής μετά τον βιολογικό θάνατο, μαζί με τις δικές του προσωπικές εμπειρίες και μελέτες, ο συγγραφέας αντικρούει με τρόπο επιστημονικό και πειστικό ενστάσεις και αμφισβητήσεις, από τις πιο αφελείς μέχρι και τις πιο σοβαρές. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Όταν ο Μουσολίνι αποφάσισε να κηρύξει πόλεμο στην Ελλάδα, ανέθεσε στον τότε διάσημο συγγραφέα και δημοφιλή δημοσιογράφο Κούρτσιο Μαλαπάρτε να επισκεφθεί τη χώρα μας. Και αυτός έστελνε στη μεγαλύτερη ιταλική εφημερίδα, την Corriere della Sera, ανταποκρίσεις που θα έπειθαν την κοινή γνώμη ότι η επικείμενη εισβολή ήταν απαραίτητη και απολύτως δικαιολογημένη. Αυτά τα κείμενα συγκεντρώθηκαν, μεταφράστηκαν και προσφέρονται για πρώτη φορά στον Έλληνα αναγνώστη. Οι κατά παραγγελία ανταποκρίσεις του Μαλαπάρτε βρίθουν, βεβαίως, των αναμενόμενων επιχειρημάτων εναντίον της «εχθρικής» Ελλάδας, ωστόσο πίσω από τη ρητορική του φασισμού διαφαίνεται ότι ο Μαλαπάρτε διατήρησε κατά κάποιον τρόπο το δικαίωμα στη δική του άποψη. Τα κείμενά του αναπαράγουν βεβαίως το αφήγημα του Μουσολίνι ότι δήθεν η Ελλάδα ήταν μια μεγάλη βρετανική βάση έτοιμη να επιτεθεί στην Ιταλία. Ανάμεσα σε αυτόν τον ιστό, όμως, ο Μαλαπάρτε ύφανε αριστοτεχνικά την προσωπική του ματιά, εμφύτευσε όχι και τόσο αδιόρατες κριτικές και υπονοούμενα για το τυραννικό φασιστικό καθεστώς. Και οπωσδήποτε δεν θα περάσουν απαρατήρητα από τον αναγνώστη ο οποίος γνωρίζει καλά τι είναι ο φασισμός και πόσο ταπεινώθηκε από τους Έλληνες στο αλβανικό μέτωπο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κίνητρο για τη συγγραφή αυτού του βιβλίου είναι η έκπληξη που νιώθω διαβάζοντας εργασίες μου στη διάρκεια των χρόνων. Βίωσα εξαίσια μέσα μου την αλλαγή στον τρόπο που κατανοώ και προσεγγίζω εκείνους που με εμπιστεύονται. Τους ευγνωμονώ για τη συνθεραπεία μας.
Επιχειρώ να πραγματευτώ το α-δύνατο της εργασίας που είναι η ψυχανάλυση. Στο α-δύνατο υπάρχουν ερωτήσεις για να γεννούν καινούργια ερωτήματα. Οι βέβαιες όμως απαντήσεις είναι το δυστύχημα της ερώτησης...
Ποιο είναι τότε το βίωμα τόσο του αναλυτή όσο και του αναλυόμενου υπό αυτές τις συνθήκες;
Ζουν σε διαρκή αγωνία;
Ίσως την αγωνία να την ενισχύει και η εξής συνθήκη: Από τη μία η ανάγκη του καθενός να καθρεφτίζεται ζητώντας την αγάπη από τον άλλον, από την άλλη η ανάγκη να διαχωρίζεται, να διαφοροποιείται.
Είναι σαν εκείνον που απειλείται από τον ληστή. «Τα λεφτά ή τη ζωή σου». Ό,τι και να αποφασίσει, έχει χάσει κάτι. Ιδού το διακύβευμα. (Β. Δ., από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το Σχεδίασμα για μια επιστημονική ψυχολογία (1895) είναι θεμελιακό έργο της φροϊδικής βιβλιογραφίας, που αφορά τις απαρχές της ψυχανάλυσης, και εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1950. Εκδίδεται για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα. "Εμπεριέχει τον πυρήνα ενός σημαντικού τμήματος των μεταγενέστερων φροϊδικών ψυχολογικών θεωριών. Η ανακάλυψή του [και η μεταθανάτια έκδοσή του από τα κατάλοιπα του Φρόιντ] ρίχνει φως σε ορισμένες από τις πιο σκοτεινές βασικές υποθέσεις του Φρόιντ. [...] Συνέβαλε στην κατανόηση του θεωρητικού έβδομου κεφαλαίου της Ερμηνείας των ονείρων [και] στοιχειώνει επίσης σχεδόν όλα τα μεταγενέστερα θεωρητικά κείμενα του Φρόιντ" από τις "Δύο αρχές της ψυχικής λειτουργίας" (1911) μέχρι το Πέραν της αρχής της ευχαρίστησης (1920) και Το Εγώ και το Αυτό (1923), ως τη Σύνοψη της ψυχανάλυσης (1938), ένα από τα τελευταία γραπτά του Φρόιντ. Διατρέχει βασικά το σύνολο του φροϊδικού έργου και περιέχει σπερματικά σχεδόν κάθε ιδέα που βρίσκουμε σε αυτό: από τη διερεύνηση της συνείδησης και την έννοια του ασυνειδήτου, καθώς και εκείνες της ψυχικής ενέργειας και της ορμής, μέχρι "την επίδραση του περιβάλλοντος στον οργανισμό, καθώς και την αντίστοιχη αντίδραση του οργανισμού". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Παιδαγωγούμαι, άρα υπάρχω. Αυτή είναι η θεμελιώδης και κανονιστική λειτουργία της ανθρώπινης ύπαρξης, η οποία υπερβαίνει κάθε μερικευτικό και ατελέσφορο cogito, ergo sum. Οι πολυειδείς παιδαγωγίες που υφίσταται και υποχρεώνεται να οικειοποιηθεί ο άνθρωπος είναι εκείνες που διαμορφώνουν και καθορίζουν την εγκόσμια διαδρομή του. Ανάμεσά τους λειτουργεί με ιδιάζουσα αιχμηρότητα και εξαιρετικό τανυσμό μια πιθανώς οξύμωρη έννοια-πραγματικότητα: η Παιδαγωγική του Πολέμου. Μέσα σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον, όπου οι «ακοές πολέμων» έχουν πλέον γίνει, τουλάχιστον, εκκωφαντικές, το βιβλίο αυτό αποτελεί μια μικρή εκχέρσωση του διανοητικού και βιωματικού τοπίου που δημιουργείται από την εκάστοτε πολεμική σύγκρουση. Θα στοχαστούμε πάνω σε μερικές μόνο από τις παιδαγωγίες που αυτή κυοφορεί και επιβάλλει στους ανθρώπους και σχετίζονται με το αναπόδραστο του πολέμου, την αδιαφάνεια του κόσμου, τη μη-ηθικολογική προσέγγιση του πολέμου, τον φόβο, την ανθρωποκτονία, την πολεμική μεταστροφή της ζωής και της φύσης, τον θάνατο, την εκδίκηση και το μίσος, την αβεβαιότητα και την απελπισία, την εγρήγορση και την αποφασιστικότητα, τον ηρωισμό, την ενότητα, την απαξίωση και την αξίωση του πολέμου, τον λόγο και τη μυθοπλασία, την επιστημονική παντοδυναμία και, τέλος, τη θρησκευτική πίστη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αυτό το βιβλίο ξεκίνησα να το γράφω όρθιος. Κρατούσα το μολύβι κι έγραφα πίκρες, λησμονιές, αναστεναγμούς αποθαμένων στον αέρα, στα σύννεφα, στις ούγιες των ονείρων. Τα νυχτερινά γραψίματα, η μέρα τα έκανε σκόνη. Ώσπου ένα πρωί πριν νιφτώ, στάθηκα μπροστά στον καθρέφτη της μνήμης κι ήταν όλα εκεί! Γραμμένες σκιές, ενοχές, δόξες, ήττες, απογοητεύσεις και φυσικά οι αναστεναγμοί των αποθαμένων. Όλα κρυμμένα στο περιθώριο ηρωικών ημερών, ή ως ελάχιστες ιστορικές αποσιωπήσεις της ζωής στρατευμένων από την ιδεολογία ανθρώπων.
Μετά νίφτηκα και καθάρισα το βλέμμα μου από ιδεολογικές τυφλότητες. Οι νεκροί από άυλοι, αδιάφανοι, λευκά κόκαλα, σκιές, φαντάσματα, απόκτησαν σχήμα στο χαρτί, υπάρξεις με αποσπασματικές ζωές. Αφού η μνήμη μας γεμάτη σπαράγματα είναι.
Σας παραδίδω ένα συνοπτικό χειρόγραφο από χρόνο και γεγονότα επιχρωματισμένα από τον υποκειμενισμό του γραφιά...
Ο Γίας ή Σέτος ή Λιόσκα, ο τρισυπόστατος νεκρός άνδρας της Δασιάς, επιστρέφει αφηγούμενος ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΓΑΛΑ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ του.
Μια λεπτομερής απολογία ενός τρισυπόστατου ανθρώπου με τρεις ζωές γεμάτες λάθη και πυρπολημένα όνειρα, χαραγμένα πάνω σε νύχτες με δυσανάγνωστες αιτίες κι αφορμές...
Πλωτοί καιροί, Αναγνώστη, να τους κοιτάς και να χορταίνεις κύμα! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ποιος ήταν ο Γιώργος Σαραντάρης;
Φιλόσοφος και ποιητής, ένας νέος που ήρθε από την Ιταλία στην Ελλάδα για να εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Παρέμεινε στη χώρα των προγόνων του για τα επόμενα δέκα χρόνια, τη δεκαετία του '30, ώσπου έφυγε πρόωρα από τη ζωή σε ηλικία μόλις 33 ετών, εξαιτίας της συμμετοχής του στον ελληνοϊταλικό πόλεμο.
Ο Σαραντάρης έγραψε φιλοσοφικά κείμενα και ποίηση με στόχο να βοηθήσει τον άνθρωπο να κινηθεί προς την Αλήθεια. Οραματιζόταν με το έργο του να συμβάλει, ώστε η Ελλάδα να ξαναβρεί τη θέση που της αξίζει στον δυτικό πολιτισμό - όχι με όρους ισχύος, αλλά με όρους πνευματικής προσφοράς.
Ο λόγος του παραμένει επίκαιρος, ιδιαίτερα σήμερα, σε μια εποχή που ο άνθρωπος εγκλωβίζεται όλο και περισσότερο στον εαυτό του, απομακρύνεται από τη φύση, τον συνάνθρωπο και τον Θεό.
Η φιλοσοφία του Σαραντάρη δεν είναι αφηρημένη θεωρία· είναι στάση ζωής. Ενώ οι περισσότεροι μιλούν για το πώς θα αλλάξει ο κόσμος, εκείνος τολμά να μιλήσει για το πώς μπορεί να αλλάξει ο άνθρωπος.
Το έργο του αξίζει να διαβαστεί όχι μόνο για όσα έγραψε και διατύπωσε, αλλά και για τον ίδιο του τον βίο. Ο Σαραντάρης διάλεξε τον δύσκολο δρόμο των ολίγων - έναν δρόμο που οι πολλοί αποφεύγουν, γιατί φοβούνται τον πόνο και τη θυσία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η πρωταρχική σκηνή είναι η φαντασίωση της σεξουαλικής συνεύρεσης του ζεύγους των γονιών. Συνιστά τον δεσμό καταγωγής του υποκειμένου. Πρόκειται για έναν βασικό δεσμό νοήματος, διαρκώς ζωντανό, ελπίζουμε, παρόντα και ενεργό στην ψυχική και κοινωνική ζωή μας. Συνιστά το θεμέλιο της ικανότητας να είναι κανείς ζευγάρι με έναν άλλο, δηλαδή να δημιουργεί και να μοιράζεται μαζί του μια ενορμητική-συναισθηματική εμπειρία την οποία αναλαμβάνει υπεύθυνα ως υποκείμενο. Είναι το πρότυπο κάθε δημιουργικής συνάντησης ενός ζεύγους, η οποία έχει ως αποτέλεσμα τη γέννηση ενός νέου δεσμού νοήματος. Μπορούμε να σκεφτούμε την πρωταρχική σκηνή σε κάθε βήμα της ψυχικής εργασίας που δίνει νόημα σε μια εμπειρία, σαν ένα πείραμα, όπου παρακάμπτουμε την κανονική σειρά των πραγμάτων, ξεμαθαίνουμε αυτά που γνωρίζαμε, δημιουργούμε μια νέα εμπειρία και μια υπόθεση (φαντασίωση) που την ερμηνεύει. Η πρωταρχική σκηνή περιλαμβάνει το παράδοξο της ταυτότητας που δομείται με ναρκισσιστικές ταυτίσεις και με τις αποκρίσεις του αντικειμένου. Θέτει τα ίχνη του άλλου μέσα στον εαυτό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

- Αντέχεις να κοιτάξεις τον εαυτό σου κατάματα και να παραδεχτείς ότι δεν είσαι εκεί που θέλεις;
- Αντέχεις να αφήσεις πίσω σου τις δικαιολογίες, τον φόβο, την αμφιβολία και να γίνεις κάποιος που δεν ήσουν ποτέ;
- Αντέχεις να μπεις στο ρινγκ της ζωής και να παλέψεις μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο;
Αυτό το βιβλίο δεν είναι για όλους. Είναι για εκείνους που αρνούνται να συμβιβαστούν. Για εκείνους που είναι διατεθειμένοι να ξεπεράσουν τα όριά τους. Για εκείνους που θέλουν να αποκτήσουν την ψυχική ανθεκτικότητα που ξεχωρίζει τους νικητές από τους ηττημένους. Μέσα από προσωπικές ιστορίες, δυνατές προκλήσεις και το μοναδικό ALPHA SYSTEM, που βασίζεται σε βιωματική εμπειρία και αποδεδειγμένες στρατηγικές ψυχικής ανθεκτικότητας, αυτό το βιβλίο θα σε αναγκάσει να αναμετρηθείς με τον εαυτό σου και να γίνεις ασταμάτητος.
Θα μάθεις:
- Πώς να παραμένεις συγκεντρωμένος όταν όλα γύρω σου καταρρέουν.
- Πώς να μετατρέπεις τον πόνο σε καύσιμο και να τον κάνεις σύμμαχό σου.
- Πώς να χτίσεις την αυτοπεποίθηση και την ισχυρή θέληση που χρειάζεσαι για να νικήσεις.
Δεν έχει σημασία αν είσαι αθλητής, επιχειρηματίας ή απλώς κάποιος που έχει κουραστεί να ζει στο περιθώριο των δυνατοτήτων του. Αυτό το βιβλίο θα σε αναγκάσει να σκάψεις βαθιά, να αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου και να βγεις πιο δυνατός. Το ερώτημα είναι απλό... ΑΝΤΕΧΕΙΣ; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)