Το νόημα υπερβαίνει τη λέξη.
Ασφυκτιά μέσα της,
σαν να ζητά περισσότερο χώρο,
από αυτόν που του παραχωρεί η γλώσσα.
Η λέξη το περιγράφει, μα δεν το εξαντλεί·
το οριοθετεί, μα δεν το χωρά.
Σ’ αυτή την ένταση
-ανάμεσα σε αυτό που λέγεται και σε αυτό
που διαφεύγει- γεννιέται η ανάγνωση.
Εκεί ο αναγνώστης δεν ακολουθεί· πλανιέται.
Δεν καταναλώνει νόημα· το αναπνέει.
(Λιλή Ντίνα, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)



















