Το "Ζώντας με τους νεκρούς μας" είναι ένα βιβλίο βαθιά ανθρωπιστικό, οικουμενικό κι ελπιδοφόρο. Είναι ένας ύμνος για τη ζωή, τη μνήμη, την αγάπη και την παραμυθία που μας παρηγορεί, μας στηρίζει και μας εμπνέει.
Ένας καίριος, ισχυρός αναστοχασμός για τη σχέση μας με τον θάνατο. Μια πρόκληση για να αποδεχτούμε την ευαλωτότητα και την απώλεια ως ουσιαστικά κι εμπλουτιστικά στοιχεία της ζωής.
Η Delphine Horvilleur, η πλέον εξέχουσα γυναίκα ραβίνος και κορυφαία διανοούμενη της Γαλλίας, αντιμετωπίζει τον θάνατο και την απώλεια με συμπόνια, ευφυΐα και χιούμορ, απορρίπτοντας τη σύγχρονη τάση να απωθούμε τον θάνατο από τις σκέψεις και τον λόγο μας, ενώ μας ενθαρρύνει να τον δεχτούμε ως θεμελιώδες στοιχείο της ζωής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Όλοι ζούμε με φαντάσματα, αυτά της προσωπικής, οικογενειακής ή συλλογικής μας ιστορίας, αυτά των εθνών στα οποία γεννηθήκαμε, των πολιτισμών που μας φιλοξενούν, των ιστοριών που μας έχουν πει ή αποσιωπήσει, και μερικές φορές των γλωσσών που μιλάμε. Οι ιερές ιστορίες ανοίγουν ένα πέρασμα μεταξύ των ζωντανών και των νεκρών. Ο ρόλος του αφηγητή είναι να στέκεται στην πόρτα για να βεβαιωθεί ότι παραμένει ανοιχτή και να δώσει τη δυνατότητα σε όλους να συμφιλιωθούν με τα φαντάσματά τους.» (Delphine Horvilleur)

«Ήταν ένα εξαίσιο μείγμα αγγελικότητας και δαιμονισμού, μια φύση πλασμένη από Παράδεισο και Κόλαση μαζί».
Θεσσαλονίκη, μέσα της δεκαετίας του '90. Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος διασχίζει ακμαίος την Τσιμισκή και η γόβα του Καρύδα περιστρέφεται λαμπερή στην Εγνατία. Η Φλωρεντία Τσακίρη, παλαιοπώλισσα στο Μπιτ Ποζάρ, ο πρώην εραστής της Άλκης Περραιβός, ιδιοκτήτης μπαρ στη Στοά Κολόμβου, και η δημοσιογράφος Τίνα Ντουκάς αποφασίζουν να εξιχνιάσουν τον περιπετειώδη βίο και την πολιτεία της ποιήτριας Ανθούλας Σταθοπούλου-Βαφοπούλου. Λίγες γυναίκες στη Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του '30 τολμούσαν να της παραβγούν σε πνεύμα και ομορφιά. Έσβησε στα είκοσι επτά της χρόνια από φυματίωση στο σανατόριο του Ασβεστοχωρίου. Ή μήπως όχι;
Καθώς η Φλωρεντία, ο Άλκης και η Τίνα ψάχνουν τη ζωή της Ανθούλας, σκοντάφτουν σε καλά κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα. Ο Τζιμ Μόρισον, ο Βασίλης Τσιτσάνης και οι δώδεκαώροφες πολυκατοικίες της Λαγκαδά, ο Κερτ Κομπέιν των Nirvana και ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, το πανκ ξενυχτάδικο Berlin, η άγρια Προξένου Κορομηλά των 80s και ο Μύλος του Στεφανίδη αλληλοδιαπλέκονται με τα έδρανα της Φιλοσοφικής, τα Μωρά στη Φωτιά, την Τζάνις Τζόπλιν και τον θρύλο του Ηρακλή, Γεώργιο Ιβάνοφ.
Ακροβατώντας ανάμεσα σε γοτθική νουβέλα, cyberpunk φωτομυθιστόρημα, μεσοπολεμική ελεγεία και υβριδική βιογραφία, το βιβλίο είναι ένας φόρος τιμής στη μελαγχολική Θεσσαλονικιά ποιήτρια Ανθούλα Σταθοπούλου. Ίσως ήρθε η ώρα τα σπαρακτικά ποιήματα και η ζωή της να γίνουν γνωστά και η Ανθούλα να αναδυθεί από την αφάνεια για να τιμηθεί όπως της αξίζει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Με έτρωγε το ερώτημα πώς γίνεται όταν διαβάζουμε Καβάφη να συγκινούμαστε αλλά να μην καταλαβαίνουμε ακριβώς γιατί, οπότε προσπάθησαν να απαντήσω. Στάθηκα στο ζήτημα του χρόνου, όχι σαν θεωρητική αντίληψι του Καβάφη αλλά σαν δομικό στοιχείο των ψυχικών του παραστάσεων και της ποιητικής του, παράγοντα μιας εσωτερικής διατάσεως που πηγάζει από την «ιδέα» κάθε ποιήματος, παραμερίζοντας τα λυρικά συναισθήματα με προέλευσι ποικίλες εικόνες και εντυπώσεις. Εξ ου και η πυκνή διασταύρωσι παρατηρήσεων ή αυτοσχολίων του στις εκ μέρους μου αναγνώσεις των ποιημάτων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Όπως αναφέρει (ο Ι. Καποδίστριας) σε επιστολή του προς τον μητροπολίτη Ιγνάτιο (12/24 Απριλίου 1823): «Ήδη από του παρελθόντος έτους η ιδέα πονήματός τινος περί της ενεστώσης καταστάσεως της Ελλάδος είναι το αντικείμενον των τερπνοτέρων ασχολήσεών μου και των ευχών μου».
Ως προς την «ιδέαν του πονήματος» διευκρινίζει ότι σκοπείται «...να καταδείξωμεν αφ’ ενός μεν εις τας Ευρωπαϊκάς Κυβερνήσεις, αφ’ ετέρου δε εις τους συμπατριώτας μας, την αλήθειαν ... καθ’ όλας αυτής τας σχέσεις».
Ο Καποδίστριας σπεύδει ευθύς αμέσως να αναγγείλει τον σκοπό, την «ιδέαν του πονήματός» του: «Θέλει δυνηθή τις ελπίζω να πεισθή ευκόλως:... Ότι οι Έλληνες ουδέποτε έπαυσαν ν’ αποτελώσι κυρίως έθνος».
Θα το επισημάνει ρητώς αναφερόμενος στις επιπτώσεις του ισχυρισμού αναφορικά με τη διάρρηξη της ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού λέγοντας ότι οι οπαδοί του Διαφωτισμού παρεμβαίνοντας στην ιστόρησή του προκάλεσαν μεγάλο κακό στα συμφέροντά του έθνους: «Το κακόν, το οποίον η ξένη πολιτική μας έκαμεν εκουσίως, και το καλόν, το οποίον μας έκαμεν ακουσίως, δεν είναι ειμή το καθαρόν και απλούν εξαγόμενον της βαθείας αγνοίας, εις ην αύτη ευρίσκεται περί της αληθούς των πραγμάτων καταστάσεως εν Ελλάδι και εν Τουρκία». Θα προσθέσει δε προκειμένου να μην αφήσει περιθώριο αμφιβολίας περί του τι εννοεί: «η πεφωτισμένη πολιτική δεν θέλει δυνηθή πλέον να μας βλάψη, όσον ήθελε μας βλάπτει, στηρίζουσα και κατά το μέλλον καθώς και κατά το παρελθόν, τους συνδυασμούς της επί ψευδών δεδομένων».
Κατά τούτο, αποκτά ενδιαφέρον η διαφορά οπτικής του Καποδίστρια έναντι του Κοραή: σε μία αποστροφή του λόγου του επισημαίνει πόσο ολέθριο θα ήταν να απελευθερωθεί το έθνος όχι με τις δικές του δυνάμεις αλλά διά χειρός των ξένων ή να τεθεί υπό την ιδεολογική και πολιτική τους προστασία. Επικαλούμενος τη Ρωσία θα συνομολογήσει ότι στην περίπτωση αυτή, κατ’ αντιστοιχίαν προς το «γραικογαλλικό» πρόγραμμα του Κοραή, η εν λόγω οδός θα απέληγε στη δημιουργία ενός «ρωσογραικικού» αντί ενός ελληνικού έθνους, δηλαδή στην ιδεολογική του υποθήκευση με τίμημα την εξάρτησή του από τον ευεργέτη του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα παραμύθι για τον κύριο Τίποτα στη χώρα του «Πουθενά»! Ένας τρόπος να μεγαλώσει το «λίγο» της ζωής μας από το «πολύ» της φαντασίας μας! Ένα παραμύθι που μας οδηγεί στην καρδιά της Τέχνης, εκεί που το χτυποκάρδι και η αγωνία της ζωής μας μετατρέπεται σε αεράκι, σε ανανεώσιμη μορφή ενέργειας, και μας παρασύρει σε αυτό που «υπάρχει» αλλά δεν το «ξέρουμε», σε μια νέα διάσταση που επανακαθορίζει το «μέτρο» σε όλα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στιγμιότυπα από την ερωτική σχέση δύο γυναικών δοσμένα σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση και ύφος εξομολογητικό από μια νεαρή γυναίκα σε αναζήτηση της ταυτότητάς της. Δύσκολες οικογενειακές σχέσεις, παράτολμες κινήσεις, εθισμοί κι ένας αστερισμός εφήμερων γνωριμιών συνθέτουν τον καμβά της περιπέτειας όπου οι ήρωες δοκιμάζουν τα όριά τους. Ένα αφήγημα για τα πάθη του σώματος και τις ανάγκες της ψυχής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Η παρούσα συστηματική έρευνα του Θανάση Κουτσογιάννη εμπλουτίζει το πεδίο της θεατρολογικής έρευνας με διττό τρόπο: πρώτα χαρτογραφώντας το ευρύτερο τοπίο των λαϊκών θεαμάτων στην προπολεμική Θεσσαλονίκη, και στη συνέχεια αποτυπώνοντας καταλεπτώς τη δραστηριότητα των καραγκιοζοπαιχτών στην πόλη για σαράντα χρόνια. Όσες/όσοι έχουν καταπιαστεί με τη συλλογή πρωτογενούς υλικού για το θέατρο σκιών από τις εφημερίδες, γνωρίζουν καλά ότι οι πληροφορίες που υπάρχουν είναι αποσπασματικές, σποραδικές και χωρίς τη συστηματικότητα που ισχύει για τις υπόλοιπες θεατρικές παραστάσεις, είτε της πρόζας, είτε του μουσικού θεάτρου. Ως εκ τούτου, αυτή η «σοδειά» υλικού που προέκυψε από την εξαντλητική σάρωση των εφημερίδων της Θεσσαλονίκης για σαράντα χρόνια είναι πολύτιμη και πολύ διαφωτιστική, ως προς τους τόπους των παραστάσεων, τους καλλιτέχνες και το κατά περιοχή κοινό που τις παρακολουθούσε. Η χρονική περίοδος που καλύπτει ο ανά χείρας τόμος περιλαμβάνει βαθιές τομές, αλλαγές και επαναπροσδιορισμό του ανθρώπινου τοπίου της πόλης που αναδύονται από τη μεθοδική παρουσίαση του ιστορικοκοινωνικού πλαισίου μέσα στο οποίο αναπτύσσονται οι θεατρικές δραστηριότητες που τόνωναν τους παλιούς και νέους κατοίκους της πόλης, που πραγματικά μεταλλάχθηκε μετά την ένταξή της στο ελληνικό βασίλειο το 1912 και την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923-1924. Στα πολλά και μεστά κεφάλαια του βιβλίου, ο Καραγκιόζης παρουσιάζεται πολυπρισματικά, τόσο σε σύγκριση με άλλου τύπου νυχτερινές διασκεδάσεις, όπως ο κινηματογράφος ή το ελαφρό μουσικό θέατρο, όσο και με εμβάθυνση στη διάδραση καραγκιοζοπαιχτών και κοινού, με ανάδειξη των κυρίαρχων μορφών, με βάση μαρτυρίες και γεγονότα. Στη σύνθεση των κεφαλαίων του ο Κουτσογιάννης συνδυάζει τις πολλές καινούργιες πληροφορίες που συγκέντρωσε, συνομιλώντας συστηματικά με την τρέχουσα βιβλιογραφία τόσο για τη Θεσσαλονίκη όσο και για τον Καραγκιόζη». (Άννα Σταυρακοπούλου, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Για πολλά χρόνια, θέματα όπως το κατηγορικό πρόσταγμα και η ηθική ελευθερία, καλλιεργημένα με οίστρο από τους σκαπανείς του είδους, εξήπταν την κριτική ικανότητα και εμπλούτιζαν την ποιότητα της ανθρώπινης σκέψης. Σήμερα επανερχόμαστε σε αυτά, πρόθυμοι να αναλογιστού με την έκταση μιας πρωτοφανούς μεταστροφής: τη μελέτη της «ύλης» της ηθικής του καθήκοντος, τον διαχωρισμό της ηθικής από τη συνείδηση και την πορεία της επιστήμης των ηθών. Επίσης προβαίνουμε στη θεώρηση της σχετικότητας των αξιών και της ενδεικτικής τους σημασίας πλάι στα τεχνικά εργαλεία μας, καθώς τούτα ενσαρκώνουν πλέον τους παράγοντες της πραγματικότητας. Κοντολογίς η σημερινή ηθική επιτάσσει την αναθεώρηση σε ό,τι έχει συλληφθεί και δοκιμαστεί στην κλίμακα του πλανήτη μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η «πολιτική θεολογία» είναι μια διαδεδομένη αλλά αμφίσημη έννοια που χρησιμοποιείται με διαφορετικό περιεχόμενο αφενός σε θύραθεν συμφραζόμενα, κυρίως στο πεδίο της πολιτικής και της συνταγματικής θεωρίας, αφετέρου σε εκκλησιολογικά και ευρύτερα θεολογικά συμφραζόμενα. Στην πρώτη της όψη η πολιτική θεολογία αναφέρεται στις θεολογικές βάσεις της πολιτικής θεωρίας και φιλοσοφίας, ιδίως της πολιτειολογίας/θεωρίας του κράτους. Υπάρχει όμως και η άλλη όψη της πολιτικής θεολογίας ή μάλλον η άλλη χρήση του ίδιου όρου για να αποδώσει όχι την ενασχόληση με εκκοσμικευμένες θεολογικές έννοιες που έχουν καταστεί πολιτικές και πολιτειακές, αλλά με τα πολιτικά συμφραζόμενα, τα πολιτικά διλήμματα και τις πολιτικές στοχεύσεις του θεολογικού, πιο συχνά του εκκλησιαστικού λόγου. Εδώ μας ενδιαφέρει πρωτίστως η πρώτη όψη.
Η «συνταγματική ηθική» δεν αναφέρεται σε μια ηθική ή πολύ περισσότερο ηθικολογική προσέγγιση του Συντάγματος, αλλά στο ηθικό περιεχόμενο του «θετού» Συντάγματος, όπως αυτό έχει διαμορφωθεί ιστορικά ως βασική κατάκτηση της νεωτερικής εποχής και αγωνίζεται να λειτουργήσει απέναντι στις προκλήσεις της μετανεωτερικής εποχής. Κατάκτηση που είναι συνώνυμη με το τρίπτυχο δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα, κράτος δικαίου. Υπό την έννοια αυτή η «συνταγματική ηθική» με το θετικιστικό και αξιακό της περιεχόμενο ανυψώνει το Σύνταγμα σε συνταγματικό πολιτισμό. Το περιεχόμενο της «συνταγματικής ηθικής» αναδεικνύεται σε πολλά κρίσιμα ζητήματα στο πεδίο των θεμελιωδών δικαιωμάτων μέσα από την αντιδιαστολή με τη χριστιανική ηθική.
Στο βιβλίο περιλαμβάνονται μελέτες και δοκίμια που έχουν ως κοινό πεδίο τις δυο αυτές έννοιες και τη συσχέτιση ή την αντίστιξή τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)