Ένα μεσαιωνικό χειρόγραφο με τίτλο Πάτερ Ημών, που γίνεται best seller...
Μια μοναχική ψυχίατρος, που ζει με τις φαντασιώσεις της στο σήμερα και στο χθες...
Ναΐτες ιππότες, που ζουν ανάμεσά μας, και παράλληλα σύμπαντα συνθέτουν ένα πολύπλευρο μυθιστόρημα με κεντρικό θέμα τη μετενσάρκωση.
Τελικά ζούμε μόνο μία φορά;
Ή μήπως η ζωή δεν είναι παρά ένας νέος ρόλος που κάθε φορά καλούμαστε να παίξουμε με νέους όρους; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

-Γιατί εξακολουθεί ο πόλεμος να είναι δάσκαλος της βίας;
-Συνεχίζει η δίψα για την εξουσία να είναι η αιτία των πιο μεγάλων καταστροφών για την ανθρωπότητα;
-Θα ήταν άλλος ο κόσμος μας, αν είχαμε ακούσει τον Θουκυδίδη;
Στο βιβλίο αυτό -τέταρτο κατά σειράν μετά τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη- συναντούμε στο Δημόσιον Σήμα του Κεραμεικού τον Θουκυδίδη, τον ιστορικό, που πίσω από τα γεγονότα είδε τα πάθη των ανθρώπων. Με μια αφήγηση που κόβει την ανάσα, μοιράζεται μαζί μας τα πιο συγκλονιστικά γεγονότα του Πελοποννησιακού Πολέμου και μας κάνει να κατανοήσουμε γιατί το έργο του παραμένει «κτήμα ες αεί».
Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, ΟΙ ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
Η ΑΝΟΔΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΤΡΙΒΗ, Η ΥΒΡΙΣ ΚΑΙ Η ΝΕΜΕΣΙΣ
Μια συζήτηση με τον ιστορικό που φιλοσόφησε σαν τραγικός ποιητής πάνω στα πάθη και τις αδυναμίες των ανθρωπίνων ψυχών και αναζήτησε τα βαθύτερα αίτια των γεγονότων με την οξυδέρκεια ενός γνήσιου πολιτικού στοχαστή. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Όταν μια χώρα αντιμετωπίζεται ως οικόπεδο, οι πολιτικοί της λειτουργούν σαν τραπεζικά στελέχη. Αναγκαστικά. Τα πάντα αριθμοποιούνται και αντιμετωπίζονται αναλόγως. Στο τέλος λογαριάζονται μόνον όσα μπορούν να μετρηθούν με μαθηματικό τρόπο. Κι έτσι μένουν εκτός λογαριασμού όσα δεν μπορούν να γίνουν αριθμοί. Μπορεί να μετρηθούν οι μαθητές, οι αίθουσες διδασκαλίας, οι διδάσκοντες και τα βιβλία που μοιράζονται. Να παραχθούν διαγράμματα με καμπύλες που να δείχνουν την πρόοδο και τις ελλείψεις σε ό,τι αφορά τα μετρήσιμα αυτά μεγέθη. Αλλά δεν μετριέται η μόρφωση, δεν μετριέται η φλόγα του διδάσκοντος, δεν μετριέται η φαντασία. Όπως και δεν μετριέται με αριθμούς η ηθική, η καλλιέργεια, ο σεβασμός, το φρόνημα, η αίσθηση του καθήκοντος, η ομοψυχία, η αρετή, η αισθητική, η ευτυχία, η χαρά, η αγάπη. Κι όλα αυτά, αφού δεν μετριούνται, έπαψαν και να λογαριάζονται. Με την διαφορά ότι είναι ακριβώς αυτά που φτιάχνουν Ανθρώπους, που στήνουν Κοινωνίες, που δημιουργούν Πολιτισμούς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

-

Ο Θέμης Παναγιώτου, με ειρωνεία, με περιπαιχτική διάθεση ή ύφος κωμικό, με σαρκασμό αλλά και συμπόνια, μιλάει για ανθρώπους που πρωταγωνιστούν σε πραγματικότητες, σε ενύπνια, σε κόσμους φαντασιακούς.
Ο νεκρός, από το φέρετρο, περιγράφει τα της κηδείας του, το Χερουβείμ διηγείται το ατόπημά του της ύβρεως και την εκδίωξή του από τον Παράδεισο. Ο κατεσταλμένος της εντατικής βιώνει την κατάστασή του σαν όνειρο. Ο χτυπημένος από αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, σε αφασία εκπομπής, βρίσκει την πνευματική του διαύγεια στη σιωπή της πάρεσης. Και η φωνή της αλήθειας από έναν αναιδή κότσυφα, που ολοένα επιστρέφει. Δράμα και χιούμορ μαζί. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ποια από τα θεμελιώδη προβλήματα που ταλανίζουν τον άνθρωπο μπορούν να λύσουν οι επιστήμες;
- «Όλα», αποφάνθηκαν απερίφραστα δυο έφηβοι που κουβέντιαζαν ένα βράδυ του περασμένου αιώνα στο μαγαζάκι της γειτονιάς τους. Μετά δυο μέρες ο ένας φεύγει για σπουδές στο εξωτερικό. Εκεί, ως εν ενεργεία επιστήμονας, συνειδητοποιεί το σφάλμα της εφηβικής τους ετυμηγορίας. Οι επιστήμες, ναι, μπορούν να λύσουν σχεδόν κάθε πρόβλημα που αφορά φαινόμενα τα οποία ήδη υπάρχουν, βελτιώνοντας την ποιότητα της ανθρώπινης ζωής με εφευρέσεις, όπως η νευροπροσθετική ή η τεχνητή νοημοσύνη. Δεν προσφέρουν, όμως, απαντήσεις για την αρχή των φαινομένων. Δεν απαντούν στο πώς γεννήθηκε η ζωή, ο κόσμος, η συνείδηση, και βέβαια, ούτε στο γιατί, που είναι, έτσι κι αλλιώς, μεταφυσικό ερώτημα. Επέμενε όμως να αναζητάει απαντήσεις και σε αυτά τα προβλήματα για να διαπιστώσει το ατελέσφορο της προσπάθειάς του: η αλήθεια καμιάς απάντησης σε αυτά δεν μπορεί να αποδειχθεί με την μέθοδο των θετικών επιστημών, αλλά και με καμιά άλλη μέθοδο. Επιστρέφοντας, μετά από χρόνια πολλά, ξαναπιάνει, μια νύχτα καλοκαιριού, την ίδια συζήτηση με τον παλιό του φίλο, στο ίδιο μαγαζάκι. Ανοίγεται έτσι ένα παράθυρο και γινόμαστε μάρτυρες της εσωτερικής του περιπέτειας, όπου η γοητεία της επίλυσης επιστημονικών και της ανάλυσης φιλοσοφικών προβλημάτων εναλλάσσεται με την ένταση του ατελέσφορου, Σισύφειου, αγώνα του. Και κατανοούμε πόσο ανέφικτο είναι να επιστρέψει στη θαλπωρή των εφηβικών του πεποιθήσεων και πόσο αναγκαίο να αποδεχθεί κάποιες, εμπειρικά αναπόδεικτες, αξίες, για να καθαρθεί από την κατάρα του Σίσυφου. (Από τον εκδότη)

Η Τ, δεκαεννέα ετών, έπειτα από μια δύσκολη εβδομάδα σωματικής απεξάρτησης, αναφέρει το εξής όνειρο: «Ήμουν σε ένα ερημικό εργοτάξιο, νύχτα, ποιος ξέρει πού, στα Τουρκοβούνια, με κάποιους εμπόρους ναρκωτικών που γνωρίζω από την πιάτσα, για να αγοράσω ηρωίνη, και έρχεται ένα ανατρεπόμενο φορτηγό γεμάτο ηρωίνη ως επάνω και την αδειάζει δημιουργώντας ένα βουνό. Ήμουν χαρούμενη μέσα στην ηρωίνη, σαν μικρό παιδί που παίζει στην άμμο».
«Με τη Σόνια, τον Παναγιώτη, τον Χρήστο, τη Βιολέτα και τους άλλους, ανώνυμους νεαρούς που παρελαύνουν στα συγκεκριμένα κείμενα σπάνια θα συναντηθούμε οι ψυχαναλυτές στα γραφεία μας. Κι αν έρθουν, δεν θα μείνουμε μαζί για καιρό. Είναι οι αποκαλούμενοι "δύσκολοι ασθενείς" με τη συχνή αρνητική θεραπευτική αντίδραση. Αυτοί που θέτουν σε δοκιμασία την αντιμεταβίβασή μας. Που μας ωθούν μακριά από τα ψυχαναλυτικά εγχειρίδια, σε δημιουργικότερους τόπους». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τόσο η θεολογία όσο και η Εκκλησία δεν μπορούν και δεν πρέπει να σταθούν απέναντι στην αλλαγή και στην εξέλιξη, την επιστήμη και τις ανακαλύψεις του ανθρώπου. Εξάπαντος δεν πρέπει να λειτουργήσουν με τη μορφή σέκτας και να μετακινηθούν στο περιθώριο της ιστορίας. Δεν είναι υποχρεωμένες, όμως, και να υποκύψουν δίχως όρους ενώπιον τούτης της «αναπαράστασης». Και τούτο διότι το «κενό» «δεν καταπίνει τα πάντα, αλλά η δύναμή του ξεπερνάει τη συνήθη φαντασία» και αποδεικνύει πως «τόσο η συμπαγής χυδαιότητα όσο και η υποτιθέμενη αιθέρια κομψότητα έχουν σχέση ζωτική και θανάσιμη» μαζί του. Η συζήτηση, συνεπώς, οφείλει να στοχεύει την ενίσχυση της δημιουργικότητας και την κριτική θέαση των υπερβολών της. Τη διαφύλαξη του νοήματος και τη στηλίτευση της κάθε απροϋπόθετης αποδοχής και ανέξοδης θριαμβολογίας, αλλά και της κάθε δομικής απαισιοδοξίας. Τη συμβολή στη δημιουργία ενός ανανεωμένου μαζί. (Από τον εκδότη)