Ο Γιώργος Γεωργακόπουλος μας συστήθηκε πρόσφατα με το μυθιστόρημά του «Ρίζες από στάχτη» (εκδ. Αρμός).
Επιμέλεια: Book Press
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;
Δεν ξεκίνησα να γράφω για να γίνω «άλλος ένας συγγραφέας». Δεν ήταν αυτός ο στόχος μου. Το βιβλίο γεννήθηκε από την εσωτερική ανάγκη να κατανοήσω, να επεξεργαστώ, να δώσω μορφή σε εμπειρίες που δύσκολα χωρούν στον προφορικό λόγο.
Τι το καινούργιο φέρνει; Δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι έγραψα κάτι πρωτόγνωρο ή συγκλονιστικό. Το Ρίζες από στάχτη είναι μια αφήγηση ζόρικων εμπειριών που δεν χαρίζεται ούτε στο δράμα ούτε στην ωραιοποίηση. Δεν γράφτηκε για να διδάξει ή να καθοδηγήσει, αλλά για να κατανοήσει και να συνομιλήσει. Και αν κάποιος βρει κάτι δικό του μέσα στις σελίδες του, αυτό θα είναι το πιο σημαντικό.
Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε γι’ αυτό;
Το Ρίζες από στάχτη βασίζεται σε αυτοβιογραφικά στοιχεία, αλλά δεν είναι αυτοβιογραφία. Δεν έχει σημασία τόσο το προσωπικό μου βίωμα, όσο ο τρόπος επεξεργασίας του. Οι εμπειρίες από μόνες τους δεν αρκούν· το ενδιαφέρον βρίσκεται στο πώς αλληλεπιδρούν με τη σκέψη μας, πώς μας διαμορφώνουν. Αυτό προσπάθησα να εξερευνήσω στο βιβλίο και αυτό θα ήθελα να αναζητήσουν και οι αναγνώστες του.
Για να το πω αλλιώς, η ζωή μας είναι αυτή που είναι. Το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι να την αφηγηθούμε. Είναι να δούμε τι κάνουμε με αυτήν, πώς τη νοηματοδοτούμε. Το βιβλίο, λοιπόν, είναι μια προσπάθεια στοχασμού πάνω σε αυτά τα ερωτήματα. Ουσιαστικά, είναι μια πρόσκληση προς τον αναγνώστη να στοχαστεί πάνω στις δικές του εμπειρίες μέσα από την αφήγηση ενός άλλου ανθρώπου.
Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι». (Ακολουθήσατε κάποια «μέθοδο»; Συμβουλευτήκατε κάποιον; Αυτοσχεδιάσατε; Πώς τα καταφέρατε να μην χαθείτε στον κόσμο των λέξεων;)
Γράφω όταν έχω κάτι να πω. Όταν νιώθω ότι το θέμα έχει ωριμάσει μέσα μου. Στο Ρίζες από στάχτη μιλώ για πολύ προσωπικά βιώματα που δεν είναι εύκολο να ειπωθούν. Δεν ακολούθησα κάποια συγκεκριμένη μέθοδο ή συνταγή. Η μόνη μου έγνοια ήταν να αποτυπώσω την πραγματικότητα όπως ακριβώς ήταν χωρίς περικοκλάδες και περισπούδαστη λυρικότητα, αποφεύγοντας όσο γίνεται την παγίδα της υποκειμενικότητας. Ο στόχος μου δεν ήταν η συγκίνηση, αλλά η κατανόηση. Χωρίς αυτά τα χαρακτηριστικά δεν θα είχε νόημα να γραφτεί αυτό το βιβλίο. Με διευκόλυνε πολύ η χρήση του τρίτου προσώπου. Με βοήθησε να ρίξω μια πιο ψύχραιμη ματιά και να επεξεργαστώ πιο καθαρά τα ερωτήματα που θέτει το βιβλίο.
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες –κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.– τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;
Δεν νομίζω ότι άλλες τέχνες έχουν επηρεάσει άμεσα τη γραφή μου. Σίγουρα εκτιμώ τον κινηματογράφο, τη μουσική, τις εικαστικές τέχνες, αλλά η γραφή μου δεν αντλεί από αυτά. Αντλεί από την ίδια τη ζωή, από τις εμπειρίες και τον στοχασμό πάνω σε αυτές. Αν υπάρχει μια «αισθητική» επιρροή, θα έλεγα ότι αυτή σχετίζεται με τη λιτότητα που εκτιμώ σε κάθε μορφή τέχνης - την αφαίρεση, την ακρίβεια, την καθαρότητα της έκφρασης.
Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;
Δεν αντιμετώπισα κάποια δυσκολία. Τόσο το πρώτο μου βιβλίο -ένα καθαρά τεχνοκρατικό εγχείρημα που εξετάζει τους λόγους δυσλειτουργίας της δημόσιας διοίκησης στη χώρα μας- όσο και το Ρίζες από στάχτη βρήκαν εξαιρετική ανταπόκριση στον εκδοτικό οίκο Αρμός, που τα αγκάλιασε με ιδιαίτερη φροντίδα.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω δημόσια τον εκδότη μου, Γιώργο Χατζηιακώβου, καθώς και την ομάδα του. Όλοι τους καταπληκτικοί άνθρωποι και σοβαροί επαγγελματίες. Είναι πολύτιμο για έναν συγγραφέα, ιδιαίτερα όταν κάνει τα πρώτα του βήματα να βρίσκει ανθρώπους που πιστεύουν στο έργο του και το στηρίζουν με ειλικρινές ενδιαφέρον.
