Ο Ιγνάτιος Συμεωνίδης μας συστήθηκε πρόσφατα με το μυθιστόρημά του «Τα γυμνοβράγχια το κάνουν καλύτερα» (εκδ. Βακχικόν).
Επιμέλεια: Book Press
Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε για σας;
Πρόκειται για ένα ταξιδιωτικό μυθιστόρημα με έντονα στοιχεία περιπέτειας και χιούμορ. Σκοπός του είναι να αναδείξει πόσο ενδιαφέρων και σουρεαλιστικά αστείος είναι ο κόσμος μας, καθώς και τον εναλλακτικό τρόπο ζωής κάποιων ανθρώπων. Το βιβλίο πραγματεύεται επίσης, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, διαφορετικές εκφάνσεις των ανθρωπίνων σχέσεων και συναισθημάτων: έρωτας, φιλία, προδοσία, εμμονή, για να αναφέρω κάποια από αυτά.
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;
Αυτό είναι κάτι που θα προτιμούσα να το κρίνουν οι αναγνώστες. Σίγουρα, πάντως, το βιβλίο έχει μια ιδιαίτερη θεματολογία και διακατέχεται από ένα προσωπικό στυλ γραφής.
Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι». (Ακολουθήσατε κάποια «μέθοδο»; Συμβουλευτήκατε κάποιον; Αυτοσχεδιάσατε; Πώς τα καταφέρατε να μην χαθείτε στον κόσμο των λέξεων;)
Ας ξεκινήσουμε με το ότι φυσικά και χάθηκα στον κόσμο των λέξεων, αλλά εάν είναι να χαθείς κάπου, αυτό είναι ένα ωραίο μέρος. Νομίζω πως όσα σεμινάρια, σχετικά βιβλία ή λογοτεχνικά έργα και να καταναλώσεις, δεν είναι αρκετά για να σε προετοιμάσουν για την πρώτη σου αναμέτρηση με τη γραφή σε μεγάλη φόρμα. Προσπάθησα να ακολουθήσω κάποιους κανόνες, αλλά καθώς έγραφα χωρίς σκελετό, υπήρξαν φορές που οδηγήθηκα σε αδιέξοδα. Με τη σχετική υπομονή και επιμονή κατάφερα να βρω τον δρόμο.
Μια ιστορία πρέπει να έχει ένα στιβαρό σκελετό, διαδρόμους και δωμάτια μέσα στα οποία μπορεί να περιπλανηθεί ο αναγνώστης, πόρτες και παράθυρα για να μπει και να βγει και σίγουρα να προσφέρει αισθητική απόλαυση.
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες -κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.- τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;
Παρακολουθώ με συνέπεια τις περισσότερες μορφές τεχνών, αλλά δεν μπορώ να δω καθαρά τις όποιες επιρροές στη συγγραφή. Θα υποθέσω πως παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς μου η οποία αντικατοπτρίζεται στο βιβλίο. Εάν κάποια τέχνη με έχει επηρεάσει πιο ενεργά, ίσως είναι η αρχιτεκτονική που είναι και το επάγγελμά μου. Περιέργως, βρήκα αρκετούς παραλληλισμούς με την συγγραφή. Μια ιστορία πρέπει να έχει ένα στιβαρό σκελετό, διαδρόμους και δωμάτια μέσα στα οποία μπορεί να περιπλανηθεί ο αναγνώστης, πόρτες και παράθυρα για να μπει και να βγει και σίγουρα να προσφέρει αισθητική απόλαυση.
Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;
Θα έλεγα πως μοιάζει με την αναζήτηση εργασίας των νέων, όπου ο εργοδότης ζητά προϋπηρεσία σε ανθρώπους που ξεκινούν την καριέρα τους. Καταλαβαίνω όμως και τη δύσκολη θέση των εκδοτικών οίκων, καθώς η έκδοση είναι το μέσο βιοπορισμού τους και η επένδυση σε ένα νέο συγγραφέα αποτελεί ρίσκο. Γι’ αυτό οι περισσότεροι καταλήγουν στην ασφαλέστερη επιλογή της συνέκδοσης. Η δικιά μου ιστορία περιλαμβάνει απορρίψεις και απογοητεύσεις, μέχρι να υπογράψω το πρώτο συμβόλαιο σε κάποιον εκδοτικό, του οποίου το οργανόγραμμα άλλαξε ξαφνικά με αποτέλεσμα να βρεθώ και πάλι μετέωρος και να χαθούν 2 πολύτιμα χρόνια. Ευτυχώς, γνωριστήκαμε στη έκθεση βιβλίου με τα παιδιά των εκδόσεων «Βακχικόν» και εκεί ξεκίνησε μια όμορφη συνεργασία.
