- ΕΙΝΑΙ Η ΚΩΜΩΔΙΑ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΑΔΥΝΑΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑΣ;
- ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥΣ ΚΩΜΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΣΗΜΕΡΑ;
- ΓΙΑΤΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗΝ ΣΑΤΙΡΑ;
Στο βιβλίο αυτό συναντούμε στο Θέατρο του Διονύσου τον Αριστοφάνη, τον μεγαλύτερο κωμικό ποιητή των κλασικών χρόνων. Μας εξηγεί πώς τα φαρμακερά βέλη της κωμωδίας του κατατρόπωσαν τους δημαγωγούς, τους πολεμοκάπηλους κι όλους τους υποκριτές της εποχής του και μας μιλάει για τη δύναμη του σατιρικού λόγου ενάντια στους τυράννους όλων των εποχών. Ένα βιβλίο που θα μας κάνει να κλάψουμε από τα γέλια, αλλά και να κοιταχτούμε στον καθρέφτη συνειδητοποιώντας πως δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά, όσα σατίρισε ο Αριστοφάνης αποτελούν προβλήματα και των σημερινών κοινωνιών.
ΕΝΑΣ ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟΣ ΚΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΗΞΕΡΕ ΚΑΛΑ ΟΤΙ ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΣΟΒΑΡΑ! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

- ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΕΝΟΧΛΟΥΝ ΤΟΣΟ ΟΣΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ Ν’ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ;
- ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΔΥΣΚΟΛΙΑ;
- ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΔΥΟ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΝΑ ΜΑΣ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΣΗΜΕΡΑ;
Στο βιβλίο αυτό συναντάμε και πίνουμε καφέ με τον Επίκτητο, έναν άνθρωπο που γεννήθηκε δούλος και κατάφερε να γίνει ένας από τους σημαντικότερους δασκάλους της ανθρώπινης ελευθερίας. Δεν μας μιλά για έναν ιδανικό κόσμο, αλλά για τον πραγματικό κόσμο: για τις απογοητεύσεις, τις απώλειες, τους φόβους και τις προσδοκίες που συνοδεύουν κάθε ανθρώπινη ζωή. Με απλό και άμεσο λόγο, μας δείχνει πώς να ξεχωρίζουμε όσα εξαρτώνται από εμάς από όσα δεν εξαρτώνται, πώς να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες χωρίς να χάνουμε την αξιοπρέπειά μας και πώς να βρίσκουμε δύναμη εκεί όπου οι περισσότεροι βλέπουν αδιέξοδο. Ένα βιβλίο που δεν υπόσχεται ν’ αλλάξει τον κόσμο γύρω μας, αλλά τον τρόπο με τον οποίο στεκόμαστε απέναντί του. Και ίσως γι’ αυτό οι ιδέες του Επίκτητου εξακολουθούν, είκοσι αιώνες μετά, να απαντούν με τόση δύναμη στις αγωνίες του σύγχρονου ανθρώπου.
ΕΝΑΣ ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟΣ ΚΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΔΑΞΕ ΟΤΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΝΙΚΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η «Μικρή τριλογία» του Αντόν Παύλοβιτς Τσέχοφ παρουσιάζει τρεις περιπτώσεις ανθρώπων που ενώ καθένας τους αναγνωρίζει την αλλοτρίωση που έχει επέλθει στη ζωή του, δεν πράττει ό,τι πρέπει για την άρση της.
Έκαστος βρίσκει μια δικαιολογία για τη μη εξέγερσή του, τη μη γιγαντομαχία του για το ωραίο, το αγαθό και το καλό.
Και οι τρεις, μολονότι για διαφορετικό λόγο και με διαφορετικό τρόπο,
έχουν καταλήξει στην υπαρξιακή αδράνεια.
Μη δημιουργώντας και μη βιώνοντας βαθείς υπαρξιακούς δεσμούς, δεν αδικούν μόνο τον εαυτό τους αλλά και τον συνάνθρωπό τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

...Μέσα σε ψηφιακούς καιρούς που δεν αμφισβητούνται μόνο οι ανθρώπινες συμπεριφορές, αλλά και η ίδια η ανθρώπινη ύπαρξη, «Το Αίνιγμα της Ανθρώπινης Ύπαρξης» είναι μια πρόσκληση για περαιτέρω συζήτηση για το ποιοι είμαστε ή πιο σωστά για το ποιοι δικαιούμαστε να γίνουμε.
...Για μια ζωή που επιλέγει να μην κινείται μόνο στην επιφανειακότητα της κατανάλωσης, αλλά που επιμένει στην αναζήτηση της πνευματικότητας μέσα στην καθημερινότητα, που αγωνίζεται να έχει νόημα, ακόμη και σε βασανιστικές στιγμές αποτυχίας.
...«Το Αίνιγμα της Ανθρώπινης Ύπαρξης» απευθύνεται σε όλους εκείνους που θέτουν ερωτήματα για το τι πραγματικά είναι ο άνθρωπος. Που επιμένουν να τα συζητούν όχι με τα ψηφιακά προγράμματα που απαντούν «σωστά», αλλά με ανθρώπους που δεν συμφωνούν αναγκαστικά μαζί τους και τους κοιτάζουν τίμια στα μάτια. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το Διεθνές Ψυχαναλυτικό Συμπόσιο Δελφών διεκδικεί πια, μετά από 40 σχεδόν χρόνια παρουσίας στον ψυχαναλυτικό χώρο, τη θέση ενός σημαντικού θεσμού. Είναι μια προσπάθεια που οργανώνεται πλέον από το Σωματείο «Φίλοι του Διεθνούς Ψυχαναλυτικού Συμποσίου Δελφών» αλλά γεννήθηκε από την επίπονη προσπάθεια της Ψυχιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Πατρών και της Ελληνικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας να θεμελιωθεί και να αναπτυχθεί ένα πεδίο συναπαντήματος ανθρώπων, ιδεών και ένας τόπος ουσιαστικού διεθνούς ψυχαναλυτικού διαλόγου. Η επιλογή των θεμάτων, τα οποία συνδέονται με την αρχαία ελληνική παράδοση, προσελκύει το έντονο ενδιαφέρον της ελληνικής ψυχαναλυτικής κοινότητας αλλά και διανοητών που κινούνται στη διεθνή ψυχαναλυτική σκηνή, κι έχει εδραιώσει την παράδοση μιας πολύτιμης επιστημονικής και πολιτιστικής συνέχειας. Οι Δελφοί, ένας τόπος ιερός, συμβολίζουν το σημείο συνάντησης της ψυχανάλυσης με την αρχαιότητα και τη σημαντική επιρροή που άσκησε η τελευταία στη γέννηση και την ανάπτυξη της ψυχαναλυτικής συνεισφοράς στην ανθρώπινη σκέψη. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

Βρισκόμαστε μπροστά σε κάτι πολύ παράδοξο...
Ενώ αυτό που μας χαρακτηρίζει περισσότερο από οτιδήποτε ως ανθρώπους, πέρα από την εμφάνισή μας, τα υπάρχοντά μας και την οικονομική τους αξία, από τις γνώσεις και την παιδεία μας, είναι σαφώς η βαθύτερη προσωπικότητά μας, που φαίνεται στις επιλογές που κάνουμε ή που αποφεύγουμε να κάνουμε, δηλαδή η ελευθερία μας· ωστόσο, από τη στιγμή που ερωτευόμαστε, αυτή είναι σαν να μην υπάρχει.
Όχι απλά αναστέλλεται, αλλά δείχνει σαν να παγιδεύεται, επιθυμώντας ανεξήγητα να παραδοθεί στον άλλο, να του αφοσιωθεί, να γίνει υπηρέτης. Εμείς οι ίδιοι, που τώρα πια θέλουμε διακαώς αυτή τη μεταμόρφωση, μέχρι τώρα, στην καθημερινή μας ζωή, την αντιμαχόμασταν συστηματικά. Το μόνο που μας απασχολεί πλέον είναι να υπηρετούμε ανενόχλητα τον άλλο, κι αν σ' αυτό υπάρξουν εμπόδια, τότε βιώνουμε μία αποκαρδιωτική ήττα, που αντικατοπτρίζεται σε μια αίσθηση ματαιότητας και κενού.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τι σημαίνει να πράττουμε σωστά στην καθημερινή ζωή; Πως συνδέονται οι επιλογές μας με τον εαυτό μας, τους άλλους και τον κόσμο γύρω μας; Στο Περί Καθηκόντων ο Ιεροκλής προσεγγίζει αυτά τα ερωτήματα με άμεσο και πρακτικό τρόπο, μετατρέποντας τη φιλοσοφία σε οδηγό για τη ζωή.
Το καθήκον δεν παρουσιάζεται ως βάρος ή επιβεβλημένη υποχρέωση, αλλά ως φυσική έκφραση της ανθρώπινης λογικότητας. Μέσα από απλές, αλλά ουσιαστικές, σκέψεις, το έργο δείχνει πώς η ορθή πράξη γεννιέται από την κατανόηση του εαυτού και των σχέσεών μας με τους άλλους. Η ηθική δεν επιβάλλεται από έξω, καλλιεργείται εκ των ένδον, ως στάση ζωής.
Η παρούσα μετάφραση επιδιώκει να φέρει το αρχαίο κείμενο κοντά στον σύγχρονο αναγνώστη, με καθαρή γλώσσα και σεβασμό στο νόημα του πρωτοτύπου. Το Περί Καθηκόντων απευθύνεται σε όποιον αναζητά μια φιλοσοφία εφαρμόσιμη, ικανή να φωτίσει μικρές και μεγάλες αποφάσεις της καθημερινότητας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η φωτογραφική αναζήτηση φωτός, μια «αποφασιστική στιγμή» μεταξύ θανάτου και ζωής. Η παρούσα έρευνα αποτελεί μια διαλογική πορεία αναζήτησης και ανανοηματοδότησης των οικουμενικών όρων ανοίκειο-οικείο υπό το θεολογικό και φωτογραφικό πρίσμα. Το φωτογραφικό έργο του Fazal Sheikh (1965) σε διάλογο με τα θεολογικά πράγματα έρχεται να φωτίσει τις σκιές βεβαιοτήτων και αμφιβολιών για τις δυνατότητες της επιστήμης της Θεολογίας. Πρόσωπα-ετερότητες στα φωτογραφικά πορτρέτα του Fazal Sheikh που ξεπερνούν την ανωνυμία της ανοίκειας ταυτότητας για να περάσουν στο οικείο σύμπαν του θεολογικού τρόπου και στην αισθητική τέρψη και επεξήγηση. Μια έρευνα πρωτοποριακή στη μέχρι στιγμής διεθνή βιβλιογραφία των θεολογικών σπουδών και στο πεδίο της Δογματικής και Αισθητικής Θεολογίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Οι δύο βιολίστριες, έπαιζαν με μεγάλο ενθουσιασμό τα κομμάτια, η μία, μάλιστα, ήταν τόσο εκφραστική, που κουνούσε ολόκληρο το σώμα της καθώς έπαιζε, χόρευε, χοροπηδούσε, πανηγύριζε, λες και βρισκόταν σε μεγάλη γιορτή, ενώ η άλλη, διοχέτευε όλη την εκφραστικότητα του σώματός της στο υπέροχο, μόνιμο μειδίαμα των χειλιών της, που κάποτε άνοιγε για λίγο σε πλατύ χαμόγελο και ύστερα μαζευόταν πάλι σε υπαινικτικό μειδίαμα, τόσο φωτεινό και τόσο λαμπερό, που ήσουν βέβαιος για το πόσο ευτυχισμένη ένιωθε εκείνη την ώρα η γυναίκα που ερμήνευε μπαρόκ μουσική με το βιολί της. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν δύο αδελφάκια, μικρά και χαριτόβρυτα, από καλή οικογένεια. Ήταν σεμνά παιδιά κι έκαναν καλά τη δουλειά τους. Η δουλειά τους, η πραγματική, ήταν το παιχνίδι. Με το παιχνίδι αναζητούσαν κι αυτά να γνωρίσουν τον κόσμο, να τον καταλάβουν, να γίνουν σαν τους άλλους. Δηλαδή, μεγάλοι. Πολύ γρήγορα, δεν ήταν πια παιδάκια. Έγιναν αδερφοί. Και άρχισαν κι αυτοί να λένε «όχι» και να δηλώνουν τις αποκλίσεις τους.
Ο πρωτότοκος όμως εκδήλωσε από νωρίς μιάν αλλόκοτη ιδιοτροπία: η μερίδα του δεν του αρκούσε ποτέ. Ήθελε πάντα κάτι παραπάνω, πάντα κάτι περισσότερο. Όταν λοιπόν στη χώρα έπεσε πληγή μεγάλη κι η πείνα θρόνιασε στα σπιτικά, αναστατώνοντας σωθικά και διασαλεύοντας ηθικά, ο μεγάλος αδερφός αποφάσισε πως η λύση ήταν να ξεψαχνίσει τον μικρό. Για να υπάρξει κάπως, για να είναι κι αυτός κάτι. Για να ζήσει λίγο καλύτερα. Του έστησε ωραία ενέδρα, τον άδραξε, τον μέτρησε και άρχισε ευθύς να τρωγαλίζει οτιδήποτε του φαινόταν περισσό. Μασαμπούκιασε, χλαπάκιασε, καταβρόχθισε... Όμως, δεν κατάφερε να χορτάσει. Αντίθετα μάλιστα, η πείνα του γιγαντώθηκε. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο «Καπετάνισσα, πρόσω ολοταχώς!» δεν είναι απλώς ένα εγχειρίδιο προσωπικής ανάπτυξης. Είναι μια πρόσκληση για βαθιά μεταμόρφωση. Ένας χάρτης πλεύσης για κάθε γυναίκα που αποφασίζει να γίνει η Καπετάνισσα της ζωής της. Με λόγο ζωντανό, γεμάτο αλήθεια, φροντίδα και σοφία, η Βαρβάρα Ασημακοπούλου «απλώνει» μπροστά μας ένα δρόμο ελευθερίας και δύναμης. Σε μια εποχή αβεβαιότητας, αυτό το βιβλίο γίνεται σύντροφος και έμπνευση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο αναδεικνύει μια κοινωνική και πολιτική θεολογία που δεν παραμένει αποκομμένη από την κοινωνία και τα προβλήματά της. Αντίθετα, δοκιμάζεται και μετασχηματίζεται όταν συναντά τον πολιτισμό με τις ποικίλες εκφράσεις του και τις ταυτότητες που άλλοτε περιλαμβάνει, άλλοτε (ανα)διαμορφώνει και άλλοτε αποκλείει. Μέσω αυτή της συνάντησης αποκαλύπτονται οι εντάσεις, οι δυνατότητες αλλά και τα όρια του θεολογικού λόγου στη δημόσια σφαίρα.
Από τη σχέση θεολογίας και λογοτεχνίας έως τις σύγχρονες μορφές πολιτικής θεολογίας και τις θεωρίες φύλου, από τη φεμινιστική κριτική και τις γυναικείες και ανδρικές ταυτότητες έως την έννοια της «ελληνορθοδοξίας» και τις εντάσεις στο εσωτερικό της Ορθόδοξης παράδοσης. Τα κεφάλαια του βιβλίου εξετάζουν τη δυναμική και συχνά αμφίσημη παρουσία της θρησκείας στον δημόσιο χώρο.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο μάθημα των Θρησκευτικών και τις προκλήσεις που αντιμετώπισε τις τελευταίες δύο δεκαετίες: στις θεσμικές μεταρρυθμίσεις, στις κοινωνικές αντιπαραθέσεις, στις έμφυλες και πολιτισμικές ευαισθησίες που αναδύθηκαν, αλλά και στο ερώτημα για τον ρόλο του/της θεολόγου εκπαιδευτικού σήμερα.
Σε αυτό το πλαίσιο, η θεολογία καλείται να αναμετρηθεί με τη δημόσια ευθύνη της, όχι ως κλειστό σύστημα βεβαιοτήτων, αλλά ως λόγος κριτικός, διαλογικός και παιδαγωγικά απελευθερωτικός. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο "Ζώντας την ψυχανάλυση" αποτελεί το αποκορύφωμα μιας δεκαετούς εργασίας ενός εκ των κορυφαίων ψυχαναλυτών της εποχής μας. Ο Michael Parsons δίνει μια νέα πνοή στην κλινική ψυχανάλυση και τα θεωρητικά της θεμέλια, παρουσιάζοντας τις νέες εξελίξεις στην αναλυτική θεωρία και παραδείγματα από την πρακτική του. Το βιβλίο διερευνά επίσης τις συνδέσεις μεταξύ ψυχανάλυσης, τέχνης και λογοτεχνίας. Δείχνοντας πώς οι ψυχαναλυτικές γνώσεις μπορούν να εμπλουτίσουν τη ζωή μας πολύ πέρα από το κλινικό πλαίσιο.
Το "Ζώντας την ψυχανάλυση" αποτελείται από τέσσερα κύρια μέρη:
1. Ζωή και Θάνατος - διερευνά τι σημαίνει να ζει κανείς πλήρως και δημιουργικά και εισάγει την έννοια του avant-coup.
2. Σεξουαλικότητα, Ναρκισσισμός και το Οιδιπόδειο Σύμπλεγμα - αναπτύσσει νέους τρόπους κατανόησης αυτών των θεμελιωδών εννοιών.
3. Πώς ακούν οι ψυχαναλυτές - διερευνά τις συνδέσεις μεταξύ της ψυχαναλυτικής ακρόασης και του τρόπου με τον οποίο οι καλλιτέχνες βλέπουν τον κόσμο, και εισάγει την έννοια του εσωτερικού αναλυτικού πλαισίου.
4. Η ανεξάρτητη παράδοση στη ψυχανάλυση - εξετάζει τα θεωρητικά θεμέλια της ανεξάρτητης κλινικής τεχνικής και μελετά, προσεγγίζοντας από διάφορες οπτικές γωνίες, τον ρόλο της εκπαίδευσης στην ανάπτυξη της ταυτότητας των ψυχαναλυτών και των ψυχαναλυτικών θεραπευτών.
Με νέες θεωρητικές έννοιες και έμφαση σε συγκεκριμένες πτυχές της κλινικής πρακτικής, το "Ζώντας την ψυχανάλυση" θα αποτελέσει πολύτιμο βοήθημα για αναλυτές, θεραπευτές και επαγγελματίες που επιδιώκουν να διευρύνουν την οπτική τους σχετικά με την ψυχανάλυση. Θα προκαλέσει επίσης μεγάλο ενδιαφέρον για το ευρύ κοινό που επιθυμεί να εμβαθύνει την κατανόησή του για τη σχέση μεταξύ πολιτισμού και ψυχής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το νόημα υπερβαίνει τη λέξη.
Ασφυκτιά μέσα της,
σαν να ζητά περισσότερο χώρο,
από αυτόν που του παραχωρεί η γλώσσα.
Η λέξη το περιγράφει, μα δεν το εξαντλεί·
το οριοθετεί, μα δεν το χωρά.
Σ’ αυτή την ένταση
-ανάμεσα σε αυτό που λέγεται και σε αυτό
που διαφεύγει- γεννιέται η ανάγνωση.
Εκεί ο αναγνώστης δεν ακολουθεί· πλανιέται.
Δεν καταναλώνει νόημα· το αναπνέει.
(Λιλή Ντίνα, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)