Αυτό το βιβλίο ξεκίνησα να το γράφω όρθιος. Κρατούσα το μολύβι κι έγραφα πίκρες, λησμονιές, αναστεναγμούς αποθαμένων στον αέρα, στα σύννεφα, στις ούγιες των ονείρων. Τα νυχτερινά γραψίματα, η μέρα τα έκανε σκόνη. Ώσπου ένα πρωί πριν νιφτώ, στάθηκα μπροστά στον καθρέφτη της μνήμης κι ήταν όλα εκεί! Γραμμένες σκιές, ενοχές, δόξες, ήττες, απογοητεύσεις και φυσικά οι αναστεναγμοί των αποθαμένων. Όλα κρυμμένα στο περιθώριο ηρωικών ημερών, ή ως ελάχιστες ιστορικές αποσιωπήσεις της ζωής στρατευμένων από την ιδεολογία ανθρώπων.
Μετά νίφτηκα και καθάρισα το βλέμμα μου από ιδεολογικές τυφλότητες. Οι νεκροί από άυλοι, αδιάφανοι, λευκά κόκαλα, σκιές, φαντάσματα, απόκτησαν σχήμα στο χαρτί, υπάρξεις με αποσπασματικές ζωές. Αφού η μνήμη μας γεμάτη σπαράγματα είναι.
Σας παραδίδω ένα συνοπτικό χειρόγραφο από χρόνο και γεγονότα επιχρωματισμένα από τον υποκειμενισμό του γραφιά...
Ο Γίας ή Σέτος ή Λιόσκα, ο τρισυπόστατος νεκρός άνδρας της Δασιάς, επιστρέφει αφηγούμενος ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΓΑΛΑ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ του.
Μια λεπτομερής απολογία ενός τρισυπόστατου ανθρώπου με τρεις ζωές γεμάτες λάθη και πυρπολημένα όνειρα, χαραγμένα πάνω σε νύχτες με δυσανάγνωστες αιτίες κι αφορμές...
Πλωτοί καιροί, Αναγνώστη, να τους κοιτάς και να χορταίνεις κύμα! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ποιος ήταν ο Γιώργος Σαραντάρης;
Φιλόσοφος και ποιητής, ένας νέος που ήρθε από την Ιταλία στην Ελλάδα για να εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Παρέμεινε στη χώρα των προγόνων του για τα επόμενα δέκα χρόνια, τη δεκαετία του '30, ώσπου έφυγε πρόωρα από τη ζωή σε ηλικία μόλις 33 ετών, εξαιτίας της συμμετοχής του στον ελληνοϊταλικό πόλεμο.
Ο Σαραντάρης έγραψε φιλοσοφικά κείμενα και ποίηση με στόχο να βοηθήσει τον άνθρωπο να κινηθεί προς την Αλήθεια. Οραματιζόταν με το έργο του να συμβάλει, ώστε η Ελλάδα να ξαναβρεί τη θέση που της αξίζει στον δυτικό πολιτισμό - όχι με όρους ισχύος, αλλά με όρους πνευματικής προσφοράς.
Ο λόγος του παραμένει επίκαιρος, ιδιαίτερα σήμερα, σε μια εποχή που ο άνθρωπος εγκλωβίζεται όλο και περισσότερο στον εαυτό του, απομακρύνεται από τη φύση, τον συνάνθρωπο και τον Θεό.
Η φιλοσοφία του Σαραντάρη δεν είναι αφηρημένη θεωρία· είναι στάση ζωής. Ενώ οι περισσότεροι μιλούν για το πώς θα αλλάξει ο κόσμος, εκείνος τολμά να μιλήσει για το πώς μπορεί να αλλάξει ο άνθρωπος.
Το έργο του αξίζει να διαβαστεί όχι μόνο για όσα έγραψε και διατύπωσε, αλλά και για τον ίδιο του τον βίο. Ο Σαραντάρης διάλεξε τον δύσκολο δρόμο των ολίγων - έναν δρόμο που οι πολλοί αποφεύγουν, γιατί φοβούνται τον πόνο και τη θυσία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η πρωταρχική σκηνή είναι η φαντασίωση της σεξουαλικής συνεύρεσης του ζεύγους των γονιών. Συνιστά τον δεσμό καταγωγής του υποκειμένου. Πρόκειται για έναν βασικό δεσμό νοήματος, διαρκώς ζωντανό, ελπίζουμε, παρόντα και ενεργό στην ψυχική και κοινωνική ζωή μας. Συνιστά το θεμέλιο της ικανότητας να είναι κανείς ζευγάρι με έναν άλλο, δηλαδή να δημιουργεί και να μοιράζεται μαζί του μια ενορμητική-συναισθηματική εμπειρία την οποία αναλαμβάνει υπεύθυνα ως υποκείμενο. Είναι το πρότυπο κάθε δημιουργικής συνάντησης ενός ζεύγους, η οποία έχει ως αποτέλεσμα τη γέννηση ενός νέου δεσμού νοήματος. Μπορούμε να σκεφτούμε την πρωταρχική σκηνή σε κάθε βήμα της ψυχικής εργασίας που δίνει νόημα σε μια εμπειρία, σαν ένα πείραμα, όπου παρακάμπτουμε την κανονική σειρά των πραγμάτων, ξεμαθαίνουμε αυτά που γνωρίζαμε, δημιουργούμε μια νέα εμπειρία και μια υπόθεση (φαντασίωση) που την ερμηνεύει. Η πρωταρχική σκηνή περιλαμβάνει το παράδοξο της ταυτότητας που δομείται με ναρκισσιστικές ταυτίσεις και με τις αποκρίσεις του αντικειμένου. Θέτει τα ίχνη του άλλου μέσα στον εαυτό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

- Αντέχεις να κοιτάξεις τον εαυτό σου κατάματα και να παραδεχτείς ότι δεν είσαι εκεί που θέλεις;
- Αντέχεις να αφήσεις πίσω σου τις δικαιολογίες, τον φόβο, την αμφιβολία και να γίνεις κάποιος που δεν ήσουν ποτέ;
- Αντέχεις να μπεις στο ρινγκ της ζωής και να παλέψεις μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο;
Αυτό το βιβλίο δεν είναι για όλους. Είναι για εκείνους που αρνούνται να συμβιβαστούν. Για εκείνους που είναι διατεθειμένοι να ξεπεράσουν τα όριά τους. Για εκείνους που θέλουν να αποκτήσουν την ψυχική ανθεκτικότητα που ξεχωρίζει τους νικητές από τους ηττημένους. Μέσα από προσωπικές ιστορίες, δυνατές προκλήσεις και το μοναδικό ALPHA SYSTEM, που βασίζεται σε βιωματική εμπειρία και αποδεδειγμένες στρατηγικές ψυχικής ανθεκτικότητας, αυτό το βιβλίο θα σε αναγκάσει να αναμετρηθείς με τον εαυτό σου και να γίνεις ασταμάτητος.
Θα μάθεις:
- Πώς να παραμένεις συγκεντρωμένος όταν όλα γύρω σου καταρρέουν.
- Πώς να μετατρέπεις τον πόνο σε καύσιμο και να τον κάνεις σύμμαχό σου.
- Πώς να χτίσεις την αυτοπεποίθηση και την ισχυρή θέληση που χρειάζεσαι για να νικήσεις.
Δεν έχει σημασία αν είσαι αθλητής, επιχειρηματίας ή απλώς κάποιος που έχει κουραστεί να ζει στο περιθώριο των δυνατοτήτων του. Αυτό το βιβλίο θα σε αναγκάσει να σκάψεις βαθιά, να αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου και να βγεις πιο δυνατός. Το ερώτημα είναι απλό... ΑΝΤΕΧΕΙΣ; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πρωταρχικό μου ενδιαφέρον είναι η διαμόρφωση μιας σύγχρονης Ελληνο-δυτικής ανθρωπολογίας με θεολογική αφόρμηση, η οποία να μπορεί να προσφέρει ορισμένες απαντήσεις και σε φιλοσοφικές και ψυχολογικές αναζητήσεις. Η έρευνα αυτή με απασχόλησε καθόλη τη διάρκεια των τελευταίων ετών. Είμαι πεπεισμένος ότι, χωρίς μια νέα προσέγγιση της ελληνο-δυτικής θεολογικής σκέψης σε μια προοπτική επανερμηνείας και αξιοποίησης, είναι εντελώς αδύνατο να οικοδομηθεί μια πειστική ανθρωπολογική μεταφυσική σήμερα. Η μετανεωτερική υπονόμευση της μεταφυσικής έχει θέσει στο περιθώριο όλες τις σύγχρονες φιλοδοξίες οικοδόμησης κάθε είδους οντολογικής ή ηθικής θεωρίας περί του ανθρώπου, στον βαθμό που παραμένει αποφασιστικά αποκομμένη από τις περισσότερες κοινές μας Ελληνο-δυτικές φιλοσοφικοθεολογικές πηγές του παρελθόντος. Αλλά ακόμη κι αν αληθεύει ότι μερικές από τις πιο καταστροφικές στρεβλώσεις της σύγχρονης υποκειμενικότητας προέκυψαν εν σπέρματι ακριβώς από αυτό το παρελθόν, φαίνεται ότι είναι επίσης αλήθεια πως μπορούμε να εμπνευστούμε για τη νέα χριστιανική, Ελληνο-δυτική αυτοκατανόησή μας από αυτή την ίδια την, όχι ακόμη κορεσμένη, πηγή. Και πάλι, ο διάλογος με το παρελθόν, στην προοπτική μιας σύγχρονης επανερμηνείας, δεν εξαντλείται στην ιστορική πιστότητα, αλλά αναφέρεται σε έναν γόνιμο τρόπο οικοδόμησης του μέλλοντος. (π. Νικόλαος Λουδοβίκος, από τη παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το αφήγημα του Λ. Τολστόι Οι δύο γέροντες μεταφράζεται για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα, όπως και τα υπόλοιπα διηγήματα που δημοσιεύονται σ' αυτό το μικρό βιβλίο. Πρωτοεκδόθηκε το 1885 από τις εκδόσεις "Μεσολαβητής" (Αγία Πετρούπολη 1884-1892, Μόσχα 1892-1935).
Ιδρυτής και ιδεολογικός εμπνευστής των εκδόσεων "Μεσολαβητής" ήταν ο Τολστόι, και άμεσος οργανωτής τους ήταν ο Βλαντίμιρ Γκριγκόριεβιτς Τσερτκόφ (1854-1936), στενός φίλος του Τολστόι, επιμελητής και εκδότης των έργων του. Οι εκδόσεις αυτές προσέλκυσαν εξαρχής την προσοχή των αρχών και αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες από τη σκληρότατη επιτροπή λογοκρισίας... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πόση ζωή χωρά σε μια κούπα καφέ;
Περισσότερη απ' όση φαντάζεσαι.
Από τις γειτονιές της ελληνικής επαρχίας μέχρι τα σοκάκια της Γρανάδας και τους ρυθμούς της βιαστικής καθημερινότητας, οι ήρωες αυτού του βιβλίου δεν κρατούν σπαθιά, αλλά φλιτζάνια· και μιλούν για όνειρα, απώλειες, ελπίδα και μοίρασμα. Ένας ζητιάνος με ένα άδειο χάρτινο κυπελλάκι, μια μάνα που μαθαίνει να λέει "παρακαλώ" στα ισπανικά, η ιδιοκτήτρια μιας καφετέριας που γράφει και ξαναγράφει ιστορίες - όλοι κουβαλούν μια αλήθεια που μπορεί να είναι και δική σου.
Η συγγραφέας με πρωτότυπο και ψυχοεκπαιδευτικό τρόπο, χρησιμοποιεί τον καφέ ως σύμβολο για να δείξει στον αναγνώστη πώς "χτίζονται" οι καλές μέρες. Γιατί πίσω από κάθε φλιτζάνι -και πίσω από κάθε μέρα- κρύβεται μια ευκαιρία: να σκεφτείς, να κάνεις μια παύση και να έρθεις πιο κοντά στον άλλον και στον εαυτό σου.
Ένα μυθιστόρημα-μωσαϊκό για τη δύναμη της ανθρώπινης σύνδεσης και το θαύμα των απλών πραγμάτων, όπου ο καφές γίνεται υπενθύμιση του πόσο απλή μπορεί να είναι η ζωή και πόσο όμορφο είναι να τη μοιράζεσαι.
Διάβασέ το, πριν κρυώσει ο καφές... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η συλλογή διηγημάτων του Στέλιου Φούντα, πρώτη συγγραφική του απόπειρα, σφύζει από ζωή και δονείται στον παλμό του αίματος, εξ ου και «Διηγαίματα». Έντονα τα προσωπικά βιώματα του συγγραφέα, ριζωμένα βαθιά στην ξηρομερίτικη γη και τη βιοπάλη των ταπεινών αλλά γεμάτων αξιοπρέπεια ανθρώπων της, έντονη κι η νοσταλγία για την χαμένη αθωότητα των παιδικών χρόνων.
Κι από κοντά, τα όνειρα και οι αγώνες για μια καλύτερη ζωή στη μικρή πόλη, για ένα φτερούγισμα στο αύριο όταν στην πορεία του συναντά τη μεγαλούπολη. Δεν λείπουν όμως οι συμβολισμοί, οι στοχασμοί, οι αναζητήσεις -πνευματικές, πολιτικές, προσωπικές- ούτε το πηγαίο χιούμορ. Η γλώσσα είναι ζωντανή και οι εικόνες τόσο γλαφυρές που μυρίζεις τις ξυλόσομπες, τα καπνά, τα σφαγμένα ζώα, γεύεσαι τις μπύρες και τον οβελία, νιώθεις να σε περονιάζει η υγρασία του πελάγου, της λίμνης Αμβρακίας, και σε συντροφεύουν οι εφηβικές παρέες, τα βιβλιοπωλεία και τα μπαράκια.
Ο νατουραλισμός όμως ποτέ δεν ξεπέφτει στο φολκλόρ και δεν αποκλείει την αναζήτηση του ωραίου και του υψηλού. Πρόκειται για την ειλικρινή κατάθεση ψυχής ενός ονειροπόλου πραγματιστή που ξεκινά από τα φαινομενικά μικρά και ταπεινά για ν’ αγκαλιάσει «των ανθρώπων τα βάσανα» και ν’ αναλογιστεί τη μοίρα τους. (Από τον εκδότη)

Η παρούσα έκδοση του «Αρμού» είναι, ως είθισται, «επηυξημένη», έχουσα προσθήκες κυρίως σε βιβλιογραφικές-αρχειακές παραπομπές, σχετικές με την πολιτική και πολιτειολογία του ελληνικού πολιτισμού, κατά τα πρόσφατα τρεις χιλιάδες χρόνια, για τα οποία υπάρχουν «πηγές», μνημεία, αποδείξεις.
Είναι όμως και «απομεμειωμένη», ως δεν είθισται. Έχω αφαιρέσει δύο γραπτά, που ευρίσκονται στην αρχική έκδοση του «Εξάντα», έτους 1989. Τα δύο κείμενα αυτά είναι: 1ον) Το «Ακούσαντας - Ο Αινικτής και το αίνιγμα της δημοκρατίας στον Θουκυδίδη», που ήταν η ανακοίνωση μου στο Α΄ Διεθνές Συνέδριο για τον Θουκυδίδη (4-7 Σεπτεμβρίου 1985), και 2ον) Το «Δείμος Δήμιος Δημούχος η πως ο φόβος φυλάει τα έρημα στον Θουκυδίδη». Και τα δύο αυτά γραπτά τα έχω ενσωματώσει στο Νυν αιωρούμαι - Θουκυδίδης αρχέτυπος, εκδ. «Αρμός», 2003. Η Θεοείδεια παρακατιανή είναι ένας «Πανδέκτης» για ολόκληρο τον πολιτικό και πολιτειολογικό «τρόπο» - «τόπο», που έπραξε, έπαθε και έγραψε η Ιλιαδορωμιοσύνη, η καθ’ ημάς δηλαδή περιπέτεια του «πολιτεύειν». Για πρώτη φορά, στον ελληνικό και διεθνή περί Ελληνισμού στοχασμό, έδειξα εδώ, και απέδειξα, ότι υπάρχει ομοιοπραξία και ομοιοθεωρία-ματιά μέσα σ’ αυτό το εξόχως μοναδικό της ελληνικής πολιτικής περιπέτειας τριών χιλιάδων χρόνων. Ελλάς πρωίμως και κλασική, Ρωμιοσύνη ορθόδοξη, πατερική και υμνογραφίας αποτελούν ένα σφιχτό, ομοιότροπο συναμφότερον που εντελώς αυτοπάρακτο και επίμονο, δεν υπάρχει αλλού στον κόσμο. Η Θεοείδεια παρακατιανή είναι το «Πανδιδακτήριον» της πολιτειονομίας και του «περί παντός πολιτικού». Ες αιεί. (Από τον εκδότη)

Η ιστορία αφορά έναν εκκολαπτόμενο Γάλλο συγγραφέα, τον Ζωρζ Λεκλέρ με καταγωγή από το επαρχιακό δουκάτο της Νορμανδίας, όπου γεννήθηκε και πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Στη εφηβεία του και χωρίς την θέλησή του, η ακροβάτισσα μητέρα του τον οδηγεί για μετεγκατάσταση στην πόλη του φωτός. Ο ήρωας, ενήλικας πλέον, περιφέρεται στους δρόμους του Παρισιού και κάποια βραδιά παρασύρεται σε παραβατική συμπεριφορά. Το γενετικό υλικό όμως, που συλλέγει η Διεύθυνση Εγληματολογικών Ερευνών οδηγεί ψευδώς την Γαλλική Αστυνομία στη σύλληψη ενός διάσημου και εκρηκτικού Γάλλου συγγραφέα, του Ζιλιέν Αστρίντ, ο οποίος ωστόσο, δείχνει να δέχεται την ενοχή του και να απολαμβάνει την προφυλάκιση. Οι ζωές των δύο αντρών θα αναμιχτούν σε μία άνευ προηγουμένου άσπονδη γνωριμία με αγεφύρωτες διαφορές. Θα συναντηθούν ελάχιστες στιγμές σε πραγματικό χρόνο, αλλά η ζωή του καθενός θα καθορίζεται και θα εξαρτάται εμμονικά από την ζωή του άλλου.
Bleu:
Ένα παλαιό πείραμα του 1958, την εποχή που κυκλοφόρησε το «Μυθιστόρημα των τεσσάρων» με συγγραφείς τέσσερις εκπροσώπους της γενιάς του ’30, τους Άγγελο Τερζάκη, Στράτη Μυριβήλη, Ηλία Βενέζη και Μ. Καραγάτση, αναβιώνει και πάλι στις μέρες μας με υπευθυνότητα και σεβασμό. Ο Στάθης Β. Βλαχάκος και ο Θεόδωρος Χρ. Χήρας, αμφότεροι γιατροί και λογοτέχνες, αποπειρώνται να ακολουθήσουν το δημιουργικό συγγραφικό εγχείρημα των τεσσάρων εκπροσώπων του ’30, προσφέροντας στους σημερινούς αναγνώστες ένα νέο «Μυθιστόρημα των δύο». Οι συγγραφείς αποφάσισαν να συμμετάσχουν στην απόπειρα μετά από άρση και των εσχάτων αμφιβολιών, ακολουθώντας κάποιες θεμελιώδεις αρχές. Βασικός όρος της "τολμηρής" συμφωνίας ήταν να μην υπάρχει καμία συνεννόηση των συγγραφέων σχετικά με την εξέλιξη της πλοκής. Ο κάθε συγγραφέας θα συνέχιζε την αφήγηση από εκεί που την είχε αφήσει ο προηγούμενος, αξιοποιώντας με όποιον τρόπο ήθελε το υλικό του προηγούμενου κεφαλαίου, και αυτό θα συνεχιζόταν κυκλικά και κατ’ εξακολούθησιν, μέχρι την ολοκλήρωση του έργου. (Από τον εκδότη)