Θέμης Παναγιώτου: «Στις ιστορίες μου δεν μπορείς να κρύψεις ούτε να κρυφτείς»

Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε γι΄ αυτό;

Αν και μου είναι δύσκολο να συστήσω και να επαινέσω το βιβλίο μου θα έλεγα ότι τα διηγήματα που περιλαμβάνονται σε αυτό αναφέρονται σε καθημερινές καταστάσεις, απλές επιφανειακά, σύνθετες πιο βαθιά, δοσμένες με χιούμορ, αυτοσαρκασμό αλλά και συμπόνοια. Οι ιστορίες αναφέρονται σε πραγματικότητες, σε όνειρα, σε κόσμους φαντασιακούς των ανθρώπων που πρωταγωνιστούν. Είναι μικρές ιστορίες στις οποίες δεν μπορείς να κρύψεις και δεν μπορείς να κρυφτείς. Τελειώνουν γρήγορα. Μένει όμως η έννοια του διφορούμενου για να συντροφεύσει τη σκέψη πολύ μετά το τέλος της αφήγησης.

Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;

Ένας νέος συγγραφέας μπορεί να μη σημαίνει κάτι για το κοινωνικό γίγνεσθαι, το χωνευτήρι της ζωής. Μπορεί να σημαίνει όμως πολλά γι’ αυτόν ή γι’ αυτούς που θα βρουν στη γραφή του δικές τους ευαισθησίες, δικά τους ερωτήματα και θα κάνουν μαζί του το δικό τους ταξίδι. Στο τέρμα αυτού του οδοιπορικού, μπορεί να βρεθούν με τον εαυτό τους. Αυτή και μόνη η συνάντηση δικαιώνει το καινούργιο που φέρνει ένας ακόμη συγγραφέας.

Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι».

Το «συγγραφικό μου εργαστήρι» δεν είναι τόσο νέο. Υπήρξε από παλιά, στη σκιά όμως των επαγγελματικών υποχρεώσεων. Έχει λειτουργήσει, με ενδιάμεσες διακοπές, για πολλά χρόνια όταν η διάθεση για γραφή γινόταν ανάγκη. Δεν ήταν πάντα εύκολο να γράψω. Συχνά η λευκή σελίδα που ήταν μπροστά μου παρέμενε λευκή, αλλά τις φορές που γέμιζε λειτουργούσε λυτρωτικά.

Ο κόσμος των λέξεων πλούσιος και η αναζήτηση της κατάλληλης ευχάριστη ή και βασανιστική, για να επιβεβαιωθεί ο Μαρκ Τουέιν που έλεγε ότι η απόσταση ανάμεσα σε μια σχεδόν κατάλληλη λέξη και στην κατάλληλη είναι τεράστια.

Ερεθίσματα από το κοινωνικό περιβάλλον, από τον επαγγελματικό μου χώρο, από τον περίγυρο της πόλης δημιουργούσαν την ανάγκη να γράψω και να επικοινωνήσω με τον εαυτό μου αλλά και με τον άγνωστο Άλλο. Η γραφή, όπως ανέφερα, ήταν ανάγκη, παίδεμα πολλές φορές, να καταγράψω τη στιγμή, να ακινητοποιήσω το χρόνο για να μπορώ να τον επισκέπτομαι στο μέλλον.

Ο κόσμος των λέξεων πλούσιος και η αναζήτηση της κατάλληλης ευχάριστη ή και βασανιστική, για να επιβεβαιωθεί ο Μαρκ Τουέιν που έλεγε ότι η απόσταση ανάμεσα σε μια σχεδόν κατάλληλη λέξη και στην κατάλληλη είναι τεράστια.

Υπό την έννοια αυτή και εφ' όσον η πηγή της έμπνευσης συμπίπτει με τη δική μου, οι άλλες τέχνες μπορούν να επηρεάσουν τη γραφή μου.

Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες -κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.α.- τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;

Ένα σημαντικό στοιχείο που επηρεάζει τη συγγραφική μου δουλειά είναι η ομορφιά. Όπως αυτή εκφράζεται και όπως εγώ μπορώ να την προσλάβω από τα χρώματα ενός δειλινού, τη γραμμή του ορίζοντα, τα μάτια μιας γυναίκας, το άλικο ενός τριαντάφυλλου. Υπό την έννοια αυτή και εφ' όσον η πηγή της έμπνευσης συμπίπτει με τη δική μου, οι άλλες τέχνες μπορούν να επηρεάσουν τη γραφή μου.

Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα . Ποια είναι η δική σας ιστορία;

Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς δεν είναι εύκολος. Θα έλεγα δύσκολος και ψυχοφθόρος, ιδιαίτερα όταν αντιμετωπίζεις την απόρριψη. Είχα την καλή τύχη να μη βιώσω μια τέτοια εμπειρία. Προτάθηκα στον Αρμό από την επιμελήτρια της έκδοσης, Κία Σακελλαρίδου. Το βιβλίο μου έγινε δεκτό από τους εκδότες αδελφούς Χατζηïακώβου και τα πράγματα πήραν το δρόμο τους με ακρίβεια και συνέπεια. Έτσι, προέκυψε ένα άρτιο και καλαίσθητο βιβλίο. Τους ευχαριστώ πολύ γι΄ αυτό.