Βρισκόμαστε μπροστά σε κάτι πολύ παράδοξο...
Ενώ αυτό που μας χαρακτηρίζει περισσότερο από οτιδήποτε ως ανθρώπους, πέρα από την εμφάνισή μας, τα υπάρχοντά μας και την οικονομική τους αξία, από τις γνώσεις και την παιδεία μας, είναι σαφώς η βαθύτερη προσωπικότητά μας, που φαίνεται στις επιλογές που κάνουμε ή που αποφεύγουμε να κάνουμε, δηλαδή η ελευθερία μας· ωστόσο, από τη στιγμή που ερωτευόμαστε, αυτή είναι σαν να μην υπάρχει.
Όχι απλά αναστέλλεται, αλλά δείχνει σαν να παγιδεύεται, επιθυμώντας ανεξήγητα να παραδοθεί στον άλλο, να του αφοσιωθεί, να γίνει υπηρέτης. Εμείς οι ίδιοι, που τώρα πια θέλουμε διακαώς αυτή τη μεταμόρφωση, μέχρι τώρα, στην καθημερινή μας ζωή, την αντιμαχόμασταν συστηματικά. Το μόνο που μας απασχολεί πλέον είναι να υπηρετούμε ανενόχλητα τον άλλο, κι αν σ' αυτό υπάρξουν εμπόδια, τότε βιώνουμε μία αποκαρδιωτική ήττα, που αντικατοπτρίζεται σε μια αίσθηση ματαιότητας και κενού.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)





















