Βλέποντας ξανά το κύκνειο άσμα του ποιητή της εικόνας στον κινηματογράφο, Αντρέι Ταρκόφσκι, «Θυσία», ακούμε σε έναν διάλογο το εξής: αν κάνουμε κάτι με θρησκευτική ευλάβεια κάθε μέρα -όσο ασήμαντο και να είναι όπως, για παράδειγμα, να αδειάζεις ένα ποτήρι νερό από τον νεροχύτη στο μπάνιο- αλλά αυτό έχει καθημερινή συνέπεια, ο κόσμος μας θα ήταν διαφορετικός.
Με αφορμή αυτό ξεκίνησα να γράφω αυθόρμητα χωρίς πολλή επεξεργασία κάθε μέρα, όλο τον χρόνο ένα χαϊκού. Δε νομίζω να άλλαξε ο κόσμος, όμως σας διαβεβαιώ πως μόνο καλό μού έκανε. Είναι φευγαλέες στιγμές κάθε μέρας για όλο τον χρόνο, και αναφέρονται σε εικόνες, μνήμες, γεγονότα, σκέψεις της στιγμής. Ακολουθώντας τον κανόνα ήθελα να υπάρχει συνέπεια και δέσμευση στο μέτρο των συλλαβών του κλασικού χαϊκού 5,7,5. Ήταν κι αυτό μια άσκηση... (Από τον πρόλογο της έκδοσης)




















