Συνέντευξη με τον Άγγελο Λεβέντη για το βιβλίο του «Η επτασφράγιστη βιβλιοθήκη», που συνδυάζει τη μυθοπλασία με στοιχεία οδηγού αυτογνωσίας και αυτοβελτίωσης. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.
Στον Σόλωνα Παπαγεωργίου
Ο κεντρικός ήρωάς σας είναι το Καλό Βιβλίο, το οποίο προσπαθεί να βρει τον εαυτό του μέσα από συζητήσεις με τον Βιβλιοθηκάριο, που διαχειρίζεται τη βιβλιοθήκη. Πώς «λειτουργεί» αυτή η αλληγορική παρουσίαση του ανθρώπου ως βιβλίου;
Η ιδέα ότι κάθε άνθρωπος είναι ένα βιβλίο αναδεικνύει το πλούσιο εσωτερικό μας περιεχόμενο, τις εμπειρίες, τις αναμνήσεις και τις αφηγήσεις που φέρουμε μέσα μας. Το Καλό Βιβλίο αναζητά την ταυτότητά του, όπως κι εμείς στη ζωή μας. Οι σελίδες του κρύβουν στιγμές γεμάτες εμπειρίες, αλλά και κενά που περιμένουν να γεμίσουν. Η αλληγορία αυτή δίνει χώρο στον αναγνώστη να αναρωτηθεί: Αν ήμουν βιβλίο, τι ιστορία θα έλεγα για τον εαυτό μου; Και αν η αφήγησή μου περιορίζεται από φόβους ή τραύματα, πώς μπορώ να την επανεξετάσω;
Αντίστοιχα, ο Βιβλιοθηκάριος θυμίζει ψυχοθεραπευτή που βοηθά τον ασθενή του. Σε μια βιβλιοθήκη, ο υπεύθυνος προσέχει τα βιβλία, όμως τα ταξινομεί κιόλας σε ράφια, ανάλογα με το είδος τους. Ποια είναι τα όρια του ρόλου του ψυχοθεραπευτή;
Ο Βιβλιοθηκάριος παραπέμπει στον ψυχοθεραπευτή, καθώς προσφέρει ασφάλεια, αποδοχή και έναν χώρο όπου το Καλό Βιβλίο (ΚΒ) μπορεί να ανακαλύψει τον εαυτό του χωρίς να πιέζεται να είναι κάτι συγκεκριμένο. Κάποιοι αναγνώστες τον παρομοιάζουν με επαρκή γονέα, φίλο ή σύντροφο παρόντα χωρίς να επιβάλλεται, που στηρίζει χωρίς να καθορίζει.
Αυτό είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του Βιβλιοθηκάριου: δεν «ταξινομεί» το ΚΒ, δεν αλλάζει το περιεχόμενο του, δεν του επιβάλλει ταυτότητα, αλλά το βοηθά να καταλάβει ποιος είναι πραγματικά
Αυτό είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του Βιβλιοθηκάριου: δεν «ταξινομεί» το ΚΒ, δεν αλλάζει το περιεχόμενο του, δεν του επιβάλλει ταυτότητα, αλλά το βοηθά να καταλάβει ποιος είναι πραγματικά πέρα από τις κατηγορίες που ίσως του έχουν αποδοθεί. Και εδώ βρίσκεται η ουσιαστική οριοθέτηση και στη θεραπευτική σχέση: ο ψυχοθεραπευτής, όπως και ο Βιβλιοθηκάριος, δεν έχει ρόλο αυθεντίας, δεν ορίζει ποιος είναι ο άλλος, αλλά δημιουργεί περιβάλλον ανακάλυψης και αποδοχής. Οδηγεί, υποστηρίζει, αλλά αφήνει τον θεραπευόμενο να διαμορφώσει τη δική του πορεία.
Η μέθοδος που ακολουθεί το βιβλίο ονομάζεται «Σπουδή για τη ζωή». Θέλετε να μας μιλήσετε περισσότερο για αυτήν;
Η έμπνευση προέρχεται από τη μουσική μου εκπαίδευση και τις «σπουδές» (études) – μικρές μουσικές ασκήσεις που εστιάζουν κάθε φορά σε μια συγκεκριμένη δεξιότητα. Αντίστοιχα, στο τέλος κάθε κεφαλαίου του βιβλίου υπάρχουν οι «καρπουζί σελίδες», που προσκαλούν τον αναγνώστη σε μια βιωματική επεξεργασία. Είναι ένα κάλεσμα να εμβαθύνει στο θέμα που μόλις διάβασε και να το συνδέσει με τη δική του ζωή. Δεν πρόκειται για ένα βιβλίο που απλώς διαβάζεται· είναι ένα βιβλίο που δουλεύεται, όπως μια σπουδή στη μουσική ή στη ζωή.
Σε σημείωμά σας στην αρχή του βιβλίου πληροφορείτε τον αναγνώστη πως μπορεί να διαβάσει τα κεφάλαια με οποιαδήποτε σειρά επιθυμεί. Γιατί επιλέξατε αυτή τη συγκεκριμένη δομή; Δεν υπάρχουν χρήσιμα «μαθήματα» και πληροφορίες στα αρχικά κεφάλαια, που μπορούν να αξιοποιηθούν από τον αναγνώστη στα επόμενα;
Κάθε κεφάλαιο απαντά σε ένα θεμελιώδες ερώτημα που συναντώ συχνά στην ψυχοθεραπευτική μου πρακτική. Σκέφτηκα τον σύγχρονο αναγνώστη, που συχνά ζει σε ένα περιβάλλον διαρκούς ροής πληροφοριών και ερεθισμάτων, και αναρωτήθηκα: πώς μπορεί το βιβλίο να του προσφέρει άμεση σύνδεση με κάτι που τον αφορά προσωπικά;
Γι’ αυτό, ήθελα να προσφέρω ελευθερία. Η τυχαία επιλογή κεφαλαίου επιτρέπει στον αναγνώστη να στραφεί κατευθείαν στο θέμα που τον απασχολεί περισσότερο εκείνη τη στιγμή.
Γι’ αυτό, ήθελα να προσφέρω ελευθερία. Η τυχαία επιλογή κεφαλαίου επιτρέπει στον αναγνώστη να στραφεί κατευθείαν στο θέμα που τον απασχολεί περισσότερο εκείνη τη στιγμή. Αυτό μπορεί να λειτουργήσει ως πύλη εισόδου στο βιβλίο, ώστε να νιώσει ότι βρίσκει αμέσως κάτι χρήσιμο και σχετικό με τη ζωή του. Κι έπειτα, καθώς συνεχίζει, να ανακαλύψει τη βαθύτερη συναισθηματική εξέλιξη και τη σταδιακή εμβάθυνση που το βιβλίο προσφέρει όταν διαβαστεί ολοκληρωμένα.
Ανάμεσα στην πραγματικότητα και την επινόηση, πού γέρνει η πλάστιγγα; Υπάρχουν πραγματικές περιπτώσεις που ενέπνευσαν το έργο σας;
Η ιδέα γεννήθηκε σε μια θεραπευτική συνεδρία. Μια θεραπευόμενη μου μιλούσε με έντονο άγχος για τα αδιάβαστα βιβλία της και το πόσο σημαντικό ήταν να τα διαβάσει όλα, σαν να καθόριζε την αξία της. Της είπα αυθόρμητα: «Έχεις το πολυτιμότερο βιβλίο στα χέρια σου». Με κοίταξε απορημένη. Της είπα: «Εσύ είσαι το Καλύτερο Βιβλίο που θα διαβάσεις ποτέ. Εσύ κατέχεις όλη την αλήθεια σου». Αυτή η φράση στάθηκε αφετηρία για μένα. Άρχισα να κρατάω σημειώσεις μετά από κάθε συνεδρία, δημιουργώντας παράλληλα τον κόσμο των βιβλιοθηκών και των βιβλίων.
Το βιβλίο βασίζεται στην ανθρώπινη εμπειρία, αλλά δομείται αλληγορικά, ώστε κάθε αναγνώστης να αναγνωρίσει τον εαυτό του σε αυτό. Είναι ένας καθρέφτης των αφηγήσεων που όλοι κουβαλάμε και ένας χώρος όπου αυτές μπορούν να επαναδιατυπωθούν.
＊Ο ΣΟΛΩΝ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Δυο λόγια για τον συγγραφέα
Ο Άγγελος Λεβέντης είναι Κλινικός Κοινωνικός Λειτουργός, M.Ed., LGBTQI+ Ψυχοθεραπευτής-Ψυχοδραματιστής. Με πολυετή εμπειρία και ειδίκευση στο Ψυχικό Τραύμα μέσω NARM™, εμπνέει ανθρώπους από διαφορετικές διαδρομές ζωής να απελευθερωθούν από τους περιορισμούς των τραυματικών εμπειριών τους και να δημιουργήσουν μια ζωή γεμάτη νόημα και σύνδεση.
Έχει ιδρύσει το Κέντρο Ψυχοθεραπείας Zen Therapy Center στην Αθήνα, όπου πραγματοποιούνται ατομικές συνεδρίες, θεραπευτικές ομάδες, σεμινάρια και εργαστήρια ψυχοδράματος. Με ένα πολυδιάστατο υπόβαθρο στη μουσική, στο θέατρο, στη ρητορική και την ηγεσία, ενσωματώνει την καλλιτεχνική και κοινωνική του εκπαίδευση στην επιστημονική γνώση και θεραπευτική του προσέγγιση, προσφέροντας ένα ολιστικό μονοπάτι εναρμόνισης του νου, του σώματος και της ψυχής.
