Η Τζένη Γιαννοπούλου μας συστήθηκε πρόσφατα με το βιβλίο της «Ολόκληρη ξανά – 40+ κομμάτια δύναμης» (εκδ. Γραφή), συνδυασμός αυτοβελτίωσης και μυθοπλασίας.
Επιμέλεια: Book Press
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;
Δεν πιστεύω πως η λογοτεχνία μετριέται σε «πόσοι ακόμα». Κάθε άνθρωπος που γράφει, κουβαλά μια ιστορία που δεν έχει ξαναειπωθεί με τον δικό του τρόπο. Το Ολόκληρη ξανά δεν ήρθε να προσθέσει άλλο ένα βιβλίο στη λίστα∙ ήρθε να πει πως η αντοχή, η πτώση, η απώλεια και η επιστροφή στην ίδια μας τη δύναμη έχουν πρόσωπο, έχουν φωνή και μπορούν να μιλήσουν σε όλους όσους έχουν νιώσει έστω και μια φορά σπασμένοι.
Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε γι’ αυτό;
Θα του έλεγα: αν έχεις νιώσει ποτέ να σε μαζεύουν απ’ το πάτωμα, θα καταλάβεις. Αν έχεις αναρωτηθεί πώς στο καλό ξαναστήνεσαι στα πόδια σου, θα βρεις παρέα. Δεν είναι εγχειρίδιο σωτηρίας∙ είναι μια ιστορία που σου ψιθυρίζει «ναι, γίνεται».
Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι». (Ακολουθήσατε κάποια «μέθοδο»; Συμβουλευτήκατε κάποιον; Αυτοσχεδιάσατε; Πώς τα καταφέρατε να μην χαθείτε στον κόσμο των λέξεων;)
Εργαστήρι δεν είχα. Είχα καφέδες, τσιγάρα, δουλειές, παιδιά, λογαριασμούς, κι ένα κεφάλι που έβραζε. Οι λέξεις έσκαγαν σαν καπάκι που δεν αντέχει πια την πίεση. Δεν αυτοσχεδίασα∙ εξομολογήθηκα. Και το δύσκολο δεν ήταν να μη χαθώ στις λέξεις, ήταν να μην κρυφτώ πίσω τους.
Κάθε λέξη που έγραψα είχε πίσω της έναν ρυθμό, έναν στίχο, μια μελωδία που με κράταγε όρθια.
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες -κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.- τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;
Μόνο η μουσική. Από παιδί είναι η μόνιμη παρέα μου, η σταθερή μου φωνή στο παρασκήνιο. Κάθε λέξη που έγραψα είχε πίσω της έναν ρυθμό, έναν στίχο, μια μελωδία που με κράταγε όρθια. Χωρίς μουσική, δεν θα έβγαινε ούτε μισή σελίδα.
Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;
Ροδοπέταλα δεν είχε. Είχε αναμονή, αμφιβολίες και το κλασικό «ποιος θα το διαβάσει τώρα αυτό;». Αλλά το κουβαλούσα τόσο καιρό μέσα μου, που έπρεπε να το βγάλω έξω – όπως βγάζεις έναν κόμπο από το λαιμό για να μπορέσεις να ανασάνεις. Το Ολόκληρη ξανά είναι η ανάσα μου. Και στάθηκε τυχερό, γιατί βρήκε έναν εκδότη που με πίστεψε και πίστεψε και στο βιβλίο μου. Αυτό έκανε τον δρόμο λιγότερο μοναχικό και πιο αληθινό.
