Η Μαριγώ Ζάννου μας συστήθηκε πρόσφατα με τη συλλογή διηγημάτων της «Τα χέρια» (εκδ. Γραφή).
Επιμέλεια: Book Press
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;
Ό,τι καινούριο φέρνει ο κάθε άνθρωπος. Τη δική του ματιά. Τη δική του φωνή.
Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε γι’ αυτό;
Το βιβλίο αυτό μιλάει για τα χέρια και τους τρόπους έκφρασης μέσα από αυτά. Εκεί συναντά κανείς την αγάπη, την τρυφερότητα αλλά και τη βία, που εμφανίζονται σε καθημερινές σκηνές με έναν τρόπο λιτό, υπαινικτικό αλλά ταυτόχρονα σκληρό και βίαιο.
Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι». (Ακολουθήσατε κάποια «μέθοδο»; Συμβουλευτήκατε κάποιον; Αυτοσχεδιάσατε; Πώς τα καταφέρατε να μην χαθείτε στον κόσμο των λέξεων;)
Ίσως τελικά να χάθηκα στον κόσμο των λέξεων – κι έτσι να γεννήθηκε αυτό το βιβλίο. Τα διηγήματά, ωστόσο, έχουν διανύσει μεγάλη πορεία μέσα στον χρόνο· ορισμένα γράφτηκαν πριν από είκοσι χρόνια. Μερικές φορές μέσα στο πλαίσιο ομάδων δημιουργικής γραφής στις οποίες συμμετείχα και άλλες όχι.
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες -κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.- τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;
Σίγουρα, κυρίως τα εικαστικά. Στα διηγήματα του βιβλίου, το φως και το σκοτάδι παίζουν κεντρικό ρόλο, ενώ η εστίαση στις λεπτομέρειες βοηθά τις εικόνες να ζωντανέψουν.
Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;
Έστειλα το βιβλίο σε κάποιους εκδοτικούς, και υπήρξαν δύο προτάσεις που δεν ταίριαζαν ακριβώς σε ό,τι έψαχνα. Λίγο αργότερα γνώρισα τον Δημήτρη Σαριγγαλά από τις εκδόσεις Γραφή, που αγκάλιασε τη συλλογή και πίστεψε στο έργο, και έτσι προχωρήσαμε στην έκδοσή του.
