Καθώς περπατά, ο οδοιπόρος συνδιαλέγεται με το περιβάλλον και με τις εμπειρίες του: αντικείμενα που συναντά, σκέψεις για ήρωες της μυθολογίας, για την Ιστορία, μνήμες του παρελθόντος, ήχους που συνήθως παραβλέπονται μέσα στον θόρυβο της καθημερινότητας, και μαθαίνει να βλέπει λεπτομέρειες που αλλιώς θα χάνονταν. Κάθε βήμα γίνεται μια συνειδητή πράξη παρατήρησης και συμμετοχής στον κόσμο, όπου οι μικρές εντυπώσεις αποκτούν σημασία και η καθημερινότητα αποκαλύπτει τη βαθύτερη αλήθεια της ζωής και της ανθρώπινης εμπειρίας.
Το Χθεσινό χιόνι, αυριανό χιόνι - Η εξωτερίκευση ενός από άκρη σε άκρη περιπατητή κατά τη διάρκεια των παύσεών του είναι ένα θεατρικό έργο χωρίς αλλαγή ομιλητή, ένας μονόλογος που συνδυάζει τον δραματικό λόγο με τη λυρική σκέψη.
Ο αφηγητής του Χάντκε μοιάζει να προσπαθεί μέσα από την ομιλία και το τραγούδι να ακούσει τη σιωπή και ταυτόχρονα να αποσπάσει το αυτί του, προκειμένου να αποδώσει δικαιοσύνη στον κόσμο και στην εμπειρία του από αυτόν. Διακόπτει τον εαυτό του, ξαναρχίζει, και δεν συλλέγει μόνο ό,τι βρίσκει καθώς περπατά, αλλά ακολουθεί «τα μεταισθήματα» με τα μάτια ερμητικά κλειστά. Ένα έργο που καλεί τον αναγνώστη να παρατηρήσει, να ακούσει και να νιώσει τις λεπτομέρειες που συνθέτουν την καθημερινότητα και τη βαθύτερη αλήθεια της ζωής. (Από τον εκδότη)

Με δυνατότητα λήψης αρχείου

Εμείς της γης οι κολασμένοι
Εμείς οι ταλαιπωρημένοι
Εμείς οι φτωχοί, οι αγράμματοι, οι φταίχτες
Εμείς που στην πόρτα σου ήρθαμε ένα άγριο πρωί με πόδια
ματωμένα και σου ζητήσαμε ένα κομμάτι ψωμί
Εμείς της γης οι άγριοι
Οι ποιητές οι δάσκαλοι οι λέκτορες
Οι άγιοι και οι φονιάδες
Που βαθιά μέσα στα μάτια μας κοίταξες με περιφρόνηση
και μετά μας ξήλωσες το δέρμα και το έκανες ακριβό άρωμα για
να φοράς τα πρωινά της Κυριακής πριν πας στην εκκλησία
Εμείς οι άστεγοι και οι απελπισμένοι
Εμείς που τα βράδια γινόμαστε εφιάλτης και σε κυνηγάμε μέσα
στα απόκοσμα σοκάκια του μυαλού σου
Εμείς εμείς εμείς
Βλέπεις μέσα στα μάτια μας το καθρέφτισμα ενός τέρατος;
Μην τρέχεις
Πού πας;
Δεν είμαστε εμείς
Εσύ είσαι
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βόρεια Ιρλανδία, δεκαετία του ’90. Όλα ξεκινούν με μια μυστηριώδη ασθένεια. Ένα εντεκάχρονο αγόρι καταλήγει νεκρό. Θα ακολουθήσουν κι άλλα παιδιά, με τα ερωτήματα για το τι -ή ποιος- είναι υπεύθυνος, να βυθίζουν ένα ολόκληρο χωριό στον φόβο και την απελπισία.
Η μικρή Χάνα μοιάζει να είναι η μόνη που παραμένει υγιής ενώ οι φίλοι της πλήττονται από την αρρώστια. Απομονωμένη και τρομαγμένη, βασανίζεται από τύψεις και προσεύχεται για βοήθεια. Θα καταφέρει να βρει τη δύναμη να παραμείνει διαφορετική, σε έναν τόπο όπου η συμμόρφωση μοιάζει αν είναι η μοναδική επιλογή;
Μια τραγωδία που ενώνει -και την ίδια στιγμή διαλύει- μια μικρή κοινότητα, μια ιστορία για την απώλεια και την ελπίδα, για κείνα τα μικρά θαύματα που μπορεί να γεννηθούν μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι. (Από τον εκδότη)

Ποιος είναι ο εφευρέτης άντρας; Είναι άνθρωπος ή μήπως πρόκειται για τον Θεό; Ο προσεκτικός άντρας από τι προσπαθεί διαρκώς να προφυλαχθεί; Τι φοβάται; Τι είναι αυτό που κάνει έναν τεμπέλη άντρα, τεμπέλη; Ο άντρας που αγαπούσε την πατρίδα του την αγαπούσε πράγματι; Ποιος είναι ο άντρας που όλοι νόμιζαν πως δεν υπήρχε; Και γιατί το νόμιζαν; Κι ο άντρας που έχασε τα λογικά του; Τι ακριβώς του συνέβη; Ο δυστυχισμένος άντρας γιατί είναι διαρκώς δυστυχισμένος; Τι πάει να πει τελικά δυστυχία; Κι ένας άντρας που αγαπάει πολύ τον υλικό πλούτο, τι ακριβώς αφήνει σε τούτο τον μάταιο Κόσμο όταν αναπόφευκτα κάποτε φτάνει η στιγμή να τον αποχωριστεί;
Αυτά και άλλα πολλά είναι κάποια από τα ερωτήματα που προκύπτουν μέσα από τις ιστορίες του Έρλομ Αχβλεντιάνι. Ιστορίες ολίγον θεολογικές, απίστευτα ανθρώπινες, ενίοτε μεταφυσικές και πάντοτε σουρεαλιστικές ή στις παρυφές του Παράλογου, είκοσι μία "μικρές ιστορίες", γραμμένες με απλή γλώσσα, που μπορούν να διαβαστούν ως παραμύθια για ενήλικες. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια φινετσάτη γυναίκα ερωτεύεται έναν βοσκό, ένας άντρας τρώει παγωτό για να πεθάνει, μια εργαζόμενη αποφασίζει να ξυρίσει το κεφάλι της προκειμένου να κρατήσει τη δουλειά της, ένας ασφαλιστής νομίζει πως διέπραξε φόνο μετά από ένα one night stand, μια γυναίκα σκέφτεται να γίνει οικογένεια με ένα ζευγάρι γκέι άντρων, ένας αστυνομικός των ΜΑΤ δέχεται επίθεση από την πρώτη του αγάπη κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης, ένας άντρας σπρώχνει απαλά τη σύζυγό του από το μπαλκόνι επειδή δεν την αντέχει.
Αυτοί είναι μερικοί μόνο από τους ήρωες και αντιήρωες των είκοσι έξι νουάρ ιστοριών του Παλμαρέ, οι οποίες εκτυλίσσονται σαν ταινίες μικρού μήκους, άλλοτε δραματικές και άλλοτε κωμικές. Όπως ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή. Με λόγο μεστό, η συγγραφέας σκιαγραφεί χαρακτήρες που πορεύονται παράλληλα ή συγκρούονται μετωπικά, πάντα έξω από το κάδρο της "κανονικότητας", με φόντο έρωτες, σεξ και συμπερίληψη, συζυγοκτονίες και από τα δύο φύλα, ακραία φτώχεια, ακρωτηριασμούς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Δέκα -ή και παραπάνω- γυναίκες, δέκα ιστορίες. Η Μαίρη φροντίζει την ετοιμοθάνατη μητέρα της, αλλά δεν είναι τρυφερή με τον πατέρα της. Η Σελάνα αναζητά τον εαυτό της μέσα στον κόσμο. Η Σούλα είναι μια σεξεργάτρια που παλεύει να ξεφύγει από το σεξ. Η Ακυλίνα θέλει να παντρευτεί, ενώ η Γεωργιάννα όχι. Η Ελένη έχει κάνει μαστεκτομή και κρυώνει. Η Ειρήνη εξομολογείται το situationship της. Η Κατερίνα παίζει με ένα πάνινο πουλί, επειδή ο εγκέφαλός της δεν οξυγονώθηκε αρκετά στη γέννα. Η Μαρία και η Ευδοκία φροντίζουν τη γειτονιά. Η Ευτυχία δεν ξέρει να πει αν είναι ευτυχισμένη, μόνο πως τρώει ένα χέρι ξύλο.
Στο Φύλο ασθενές - 10 ιστορίες για 10 γυναίκες, ηρωίδες σύγχρονες αλλά και παλαιότερων γενιών κάνουν αυτό που έχουν μάθει από τις μανάδες τους: ανεξάρτητα από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, αντιστέκονται. Είναι όμως αυτό πάντα εφικτό; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ουκρανία, 2022. Μετά τη ρωσική εισβολή στα ουκρανικά εδάφη, ο διεθνής Τύπος σπεύδει να μετρήσει νεκρούς και τραυματίες, να καταγράψει στρατηγικές, να κάνει προβλέψεις. Τι συνέβη όμως στους πολίτες της χώρας; Τι απέγιναν οι γυναίκες; Γυναίκες που ήρθαν αντιμέτωπες με την ατέρμονη βία του πολέμου. Κάποιες αναγκάστηκαν να σωπάσουν, άλλες έχασαν τους αγαπημένους τους, μερικές δεν το έβαλαν κάτω και κατάφεραν να επιβιώσουν, άλλες κατέρρευσαν.
Σε όλες αυτές έρχεται να δώσει φωνή η Γιούλια Ιλούχα, φωτίζοντας σε σαράντα σύντομα διηγήματα την επίδραση του ρωσο-ουκρανικού πολέμου στις ψυχές των απλών ανθρώπων. Μέσα από θραύσματα ζωής ποιητικά, με πρωταγωνιστές ανώνυμους, αυτές οι συναισθηματικά φορτισμένες αφηγήσεις, που κινούνται ανάμεσα στον πόνο και τη χαρά, έρχονται να τονίσουν ένα μήνυμα αντιπολεμικό, άχρονο και οικουμενικό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ιούνιος 1989. Μια ελληνική οικογένεια. Δηλαδή, ένα κουτί ερμητικά κλειστό. Το ένα πρόσωπο καθρεφτίζεται στο άλλο. Ο πατέρας στη μάνα του, η κόρη στον πατέρα της, η μάνα στη δική της μάνα. Με τις μέρες, τους μήνες, τα χρόνια, αρχίζουν να μοιάζουν μεταξύ τους, στις εκφράσεις, στις κινήσεις, στις λέξεις. Και, προπαντός, στις βαθύτερες σκέψεις. Παίρνει ο ένας απ’ τον άλλον. Διαφορετικά τα δοχεία, αλλά συγκοινωνούντα. Άλλη μορφή, μα ίδιο το πολύπλοκο περιεχόμενο. Και δεν το παραδέχονται.
Φωνάζουν πως είναι αλλιώτικοι. Συγκρούσεις, μεγάλες καταστροφές, συγκινητικές παρηγορίες, αναπάντεχα γκρεμίσματα, ονειρικοί έρωτες, διαψεύσεις, χαρούμενες συνευρέσεις και ετεροχρονισμένες μεταμέλειες. Κι όμως, ο καθρέφτης συνεχίζει να δείχνει πανομοιότυπα τα διαφορετικά. Ναι, η οικογένεια είναι ένα κουτί ερμητικά κλειστό. Κανείς δεν ξεφεύγει. Όσα χρόνια κι αν περάσουν.