Απόστολος Γιώτας: «Πρώτα αυτοσχεδίασα και μετά συμβουλεύτηκα, με αποτέλεσμα να μην πιάσουν τόπο οι συμβουλές»

Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε για σας;

Πρόκειται για ένα ελαφρύ (σε βάρος) βιβλιαράκι με διηγήματα, καθόλου ανοικονόμητο και αρκετά καλαίσθητο, σύμφωνα με έρευνες. Ο εκτιμώμενος χρόνος ανάγνωσής του είναι σχεδόν ο ίδιος με έναν πλήρη κύκλο πλυντηρίου (βαμβακερά-πετσέτες) ή με τη χρονική διάρκεια μιας συνηθισμένης αναβάθμισης σε Windows 95.

Έχει γραφτεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε να προσομοιάζει με φαρμακευτικό σκεύασμα βραδείας αποδέσμευσης (retard) και έτσι κατορθώνει, παρά τη σχετικά σύντομη διάρκεια ανάγνωσης, να διατηρεί την επενέργειά του για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Ακόμα, όμως, και όταν η δράση του δείχνει να υποχωρεί, καλό είναι να μην γίνει επανάληψη νωρίτερα από μία εβδομάδα. Έχουν παρατηρηθεί κάποια σπάνια περιστατικά εθισμού, και πάλι σύμφωνα με έρευνες.

Τέλος, ο συγγραφέας είναι αρκετά καλός άνθρωπος και πάντα προσπαθεί για το καλύτερο.

Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;

Δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας. Δεν έχει τύχει ποτέ να συναντήσω κάποιον που να με θεωρεί συγγραφέα (όχι έναν, ούτε καν μισό) και ούτε εγώ ο ίδιος θεωρώ κάτι τέτοιο. Σε περίπτωση που παρόλα αυτά συμβεί να εμφανιστεί κάποιος/α/ο, παρακαλώ πολύ να ενημερωθώ άμεσα ώστε να έχω τον απαιτούμενο χρόνο για να σκεφτώ τι καινούργιο μπορεί να φέρνω (ελπίζω να βρω κάτι μέχρι τότε).

Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι». (Ακολουθήσατε κάποια «μέθοδο»; Συμβουλευτήκατε κάποιον; Αυτοσχεδιάσατε; Πώς τα καταφέρατε να μην χαθείτε στον κόσμο των λέξεων;)

Το κυριολεκτικό συγγραφικό μου εργαστήρι αποτελείται από το τραπέζι της κουζίνας και το παλιό gaming laptop του γιου μου, αγορασμένο με voucher την περίοδο της πρώτης καραντίνας. Το laptop, όχι το τραπέζι. Η προέλευση του τραπεζιού χάνεται κάπου στα βάθη του χρόνου και ανάμεσα σε πλήθος μετακομίσεων. Το μεταφορικό συγγραφικό μου εργαστήρι δεν το έχω δει ποτέ.

Κάθε είδους τέχνη μάς επηρεάζει βαθιά και τις περισσότερες φορές αναδρομικά.

Ελπίζω να αργήσω να το συναντήσω γιατί φοβάμαι ότι θα είναι όμορφα εκεί μέσα και ίσως θελήσω να μην ξαναβγώ από αυτό. Πρώτα αυτοσχεδίασα και μετά συμβουλεύτηκα, με αποτέλεσμα να μην πιάσουν τόπο οι συμβουλές. Το κακό είχε γίνει. Δεν κατάφερα να μην χαθώ στον κόσμο των λέξεων. Θα μπορούσα, βέβαια, να ακολουθήσω τα πατημένα μονοπάτια, αλλά έτσι θα ήξερα και πού πηγαίνω. Καθόλου διασκεδαστικό. Προτίμησα την εξερεύνηση από τον περίπατο και χάθηκα. Ωραία ήταν. 

Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες -κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.- τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;

Κάθε είδους τέχνη μάς επηρεάζει βαθιά και τις περισσότερες φορές αναδρομικά. Από τον Βέγγο ως τον Ταρκόφσκι, από τον Σαλέα μέχρι το «The Fall» και από το «Ζάκουλα» μέχρι τον Μιγιαζάκι, δεν είναι μεγάλη απόσταση. Πολλές φορές σχεδόν ακουμπάνε το ένα το άλλο. Τέχνη είναι ακόμα και ο τρόπος που κάποιος κινείται ή εκείνα τα σουτζουκάκια πριν τριάντα χρόνια στα Κύθηρα, στον πλάτανο (δεκαπέντε φορές στις είκοσι μέρες που ήμουν εκεί, τις άλλες πέντε δεν είχε).

Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;

Η αλήθεια είναι πως αυτή η διαδικασία αποτελεί από μόνη της υλικό για πολλά βιβλία. Αν, όμως, γράψεις την πραγματικότητα, κανείς δεν πρόκειται να την εκδώσει. Ευτυχώς, έπεσα πάνω στον Νέστορα και τον Στράτο των εκδόσεων Βακχικόν, οι οποίοι αν και Ο.Α.Ε.*, όπως όλοι τους άλλωστε, ανέχθηκαν την ιδιοσυγκρασία μου (και εγώ τη δική τους). Πάλι καλά! 

*Ο.Α.Ε. - Οξύθυμοι Ακριβοθώρητοι Εκδότες.