Οδυσσέας Ρεκούμης: «Με ενδιαφέρει η ποίηση να αφήνει χώρο στον αναγνώστη να σταθεί»

Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: «ακόμη ένας ποιητής; Τι το καινούργιο φέρνει;»

Δεν με απασχολεί ιδιαίτερα το «καινούργιο» ως αυτοσκοπός. Κάθε ποίηση επανέρχεται στα ίδια θεμελιώδη ερωτήματα από διαφορετική θέση μέσα στον χρόνο. Αν κάτι φέρνει Το αντίδωρον, είναι η επιμονή στην ευθύνη του βλέμματος: να μην αποστρέφεται τη βία, την απουσία και τον έρωτα, ακόμη κι όταν αυτά δεν είναι εύκολα ή «ευανάγνωστα».

Με ποιους στίχους από τη συλλογή σας θα την συστήνατε σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε γι’ αυτήν;

«Ο Πιλάτος “νίπτει τας χείρας” του
και χιλιάδες σταυροί καρφώνονται σε χώμα νωπό».

Αυτοί οι στίχοι συμπυκνώνουν τη σχέση της συλλογής με την ιστορία, τη βία και τη συλλογική σιωπή.

Πώς κατανοείτε τον περίφημο στίχο του Γιώργου Σεφέρη «Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας»;

Τον κατανοώ ως υπενθύμιση ότι η γλώσσα δεν μας ανήκει αποκλειστικά. Κουβαλά μνήμη, εμπειρίες, τραύματα και φωνές προηγούμενων γενεών. Ο ποιητής δεν εφευρίσκει από το μηδέν· συνομιλεί, συνθέτει και αναλαμβάνει την ευθύνη όσων επαναλαμβάνει και μετασχηματίζει.

Προσπαθώ να διατηρώ μια ισορροπία, καθώς οι διαφορετικές ποιητικές παραδόσεις φωτίζουν αλλιώς τα ίδια υπαρξιακά ερωτήματα.

Ελληνική ποίηση, μεταφρασμένη ποίηση. Ποιο είναι το δικό σας «αναγνωστικό ισοζύγιο»;

Η ελληνική ποίηση αποτελεί τον βασικό μου άξονα, αλλά η μεταφρασμένη ποίηση λειτουργεί ως αναγκαίο άνοιγμα. Προσπαθώ να διατηρώ μια ισορροπία, καθώς οι διαφορετικές ποιητικές παραδόσεις φωτίζουν αλλιώς τα ίδια υπαρξιακά ερωτήματα.

Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες -εικαστικά, μουσική, κινηματογράφος- το ποιητικό σας έργο;

Ναι, ιδιαίτερα τα εικαστικά. Η εικόνα, η σύνθεση και η σιωπή ενός έργου τέχνης επηρεάζουν άμεσα τον τρόπο που σκέφτομαι το ποίημα. Με ενδιαφέρει η ποίηση να λειτουργεί όπως ένας πίνακας ή ένα καρέ κινηματογράφου: να αφήνει χώρο στον αναγνώστη να σταθεί. Το αντίδωρον γράφτηκε ως μια άσκηση μνήμης και εγγύτητας, σε μια εποχή που και τα δύο μοιάζουν να υποχωρούν.