Η Ελένη Γιοβάνογλου μας συστήθηκε πρόσφατα με την ποιητική συλλογή της «Απεταξάμην» (εκδ. Βακχικόν).
Επιμέλεια: Book Press
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας ποιητής; Τι το καινούργιο φέρνει;
Αυτά ακριβώς τα ερωτήματα με απέτρεπαν μέχρι τώρα από το να τολμήσω να ασχοληθώ με την ποίηση. Έπειτα προέκυψαν πολλές δυσκολίες στην προσωπική ζωή μου και στην υγεία μου. Το πεζό δεν ενδεικνυόταν για να αποτυπώσω την ψυχική κατάσταση που βίωνα, οπότε για λόγους καθαρά προσωπικής ανάγκης άρχισα να πειραματίζομαι με τους στίχους. Εθίστηκα. Και στη συνέχεια το απενοχοποίησα. Σκέφτηκα ότι όλοι έχουμε κάτι να πούμε και ότι οι αναγνώστες έχουν ένστικτο και κριτήριο, οπότε το κάθε πόνημα θα βρει νομοτελειακά τη θέση που του αξίζει.
Με ποιους στίχους από τη συλλογή σας θα την συστήνατε σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε γι’ αυτήν;
Προς τυχόν ενδιαφερόμενους:
Σας ομιλώ από την κοιλιά του κήτους.
Είναι, βλέπετε, η τέλεια κρυψώνα.
Πώς κατανοείτε τον περίφημο στίχο του Γιώργου Σεφέρη «Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας»;
Φαντάζομαι ότι αναφέρεται σε συλλογικές μνήμες, ιστορικά γεγονότα και στιγμές, εμπειρίες και στοιχεία πολιτισμού που εκφράζονται και εκφέρονται με τον λόγο, διαπερνούν τις γενιές και κληροδοτούνται σαν παρακαταθήκη στους επόμενους, που με τη σειρά τους θα τα εμπλουτίσουν. Είναι, στην ουσία, η ατομική σύνδεση με το συλλογικό μέσα από τον λόγο, δηλαδή τη γλώσσα, αυτόν τον θαυμαστό, ζωντανό οργανισμό που έχει τη δυνατότητα να διαμορφώνει συνειδήσεις και ταυτότητες.
Δεν κοιτάζω αν πρόκειται για ελληνική ή μεταφρασμένη ποίηση. Αν κάτι με «τραβήξει», μου «μιλήσει», θα το διαβάσω και πιθανόν θα αναζητήσω περισσότερα από τον ίδιο ποιητή.
Ελληνική ποίηση, μεταφρασμένη ποίηση. Ποιο είναι το δικό σας «αναγνωστικό ισοζύγιο»;
Λειτουργώ περισσότερο με διαισθητικό κριτήριο. Δεν κοιτάζω αν πρόκειται για ελληνική ή μεταφρασμένη ποίηση. Αν κάτι με «τραβήξει», μου «μιλήσει», θα το διαβάσω και πιθανόν θα αναζητήσω περισσότερα από τον ίδιο ποιητή. Και στην εποχή μας είναι πολύ εύκολο να έχει κανείς πρόσβαση στο έργο πολλών δημιουργών, είτε αυτοί είναι γνωστοί, είτε λιγότερο γνωστοί, Έλληνες ή ξένοι. Το θέμα είναι να εκτίθεται κανείς σε πολλά και ετερόκλητα ερεθίσματα.
Μάλλον έχω υποσυνείδητα γαλουχηθεί με την ιδέα του «τραγικού» έρωτα.
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες -εικαστικά, μουσική, κινηματογράφος κ.ά.- το ποιητικό σας έργο;
Τα πιο ερωτικά μου ίσως αντλούν μια εσσάνς από τις ασπρόμαυρες κλασικές ταινίες του Χόλυγουντ του ‘30 με τις μοιραίες φιγούρες της Μαρλέν Ντίτριχ, της Γκάρμπο, της Μπέτι Ντέιβις ή της Τζοάν Κρόφορντ. Μάλλον έχω υποσυνείδητα γαλουχηθεί με την ιδέα του τραγικού έρωτα.
