Ο Βασίλης Κομίνης μας συστήθηκε πρόσφατα με την ποιητική συλλογή του «Ίχνη που έπονται» (εκδ. Βακχικόν).
Επιμέλεια: Book Press
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας ποιητής; Τι το καινούργιο φέρνει;
Κάθε προσπάθεια πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή εμπεριέχει από μόνη της την ποιητικότητα που χαρακτηρίζει ένα μεγάλο βήμα. Ένα βήμα με την ανάσα της αγωνίας στο ίχνος του και μιας απαντοχής ώστε αυτό το αποτύπωμα να παραμείνει διαυγές μέσα στη θαμπάδα και τον κουρνιαχτό τούτων των καιρών. Η απαντοχή λοιπόν του ποιητή που επιθυμεί τον καλπασμό στα μερόνυχτα του χρόνου, η αίσθηση πως φέρνει ένα νέο μήνυμα που φτερώνεται ψηλά, εκεί που βασιλεύουν οι καμπυλότητες των χώρων, εκεί που ξεγυμνώνονται οι βεβαιότητες.
Με ποιους στίχους από τη συλλογή σας θα την συστήνατε σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε γι’ αυτήν;
«ακούω το ατέλειωτο ποδοβολητό των αφηνιασμένων αλόγων
χτυπούν το χώμα με πάταγο
και χάνονται
στη στρογγυλότητα του ορίζοντα
στα ερημοτόπια των άστρων και τη σιγή της λέξης»
Πώς κατανοείτε τον περίφημο στίχο του Γιώργου Σεφέρη «Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας»;
Είναι ίσως εκείνο που κάποτε ονομάστηκε συλλογικό ασυνείδητο και μέσα από τους χτύπους της καρδιάς του, ο ζων άνθρωπος καθώς σιωπά, μπορεί και αφουγκράζεται τον φόβο και τη λαχτάρα, την αγωνία και τη δίψα που εξέβαλλε η κοίτη των αιώνων στη δίχως στεριά θάλασσα. Είναι το αίμα η κοινή μας συνισταμένη, που ρέει μέσα ζεστό για την αέναη συνέχεια της ζωής και το σάλτο πάνω από το κενό. Η τέχνη γενικότερα, και η ποίηση ειδικά, είναι ένα αρχαίο θέατρο με άσβηστη τη φλόγα στη σκηνή του που καλεί τους ανθρώπους για να ακουστούν βροντερά τα λόγια τους, εκείνα που εκστομίστηκαν όλους τους αμέτρητους καιρούς που έδυσαν αμετάκλητα μα είναι πάντα παρόντες.
Η ποίηση στη μητρική γλώσσα μπορεί και ενσταλάζεται αβίαστα με ολόκληρο το σώμα της, μπορεί με άμεσο τρόπο να σκάψει μακριά ως τα απώτατα βάθη δίνοντας συγκίνηση, με το νήμα καθαρό και χωρίς άλλα αποτυπώματα πάνω του.
Ελληνική ποίηση, μεταφρασμένη ποίηση. Ποιο είναι το δικό σας «αναγνωστικό ισοζύγιο»;
Η ποίηση στη μητρική γλώσσα μπορεί και ενσταλάζεται αβίαστα με ολόκληρο το σώμα της, μπορεί με άμεσο τρόπο να σκάψει μακριά ως τα απώτατα βάθη δίνοντας συγκίνηση, με το νήμα καθαρό και χωρίς άλλα αποτυπώματα πάνω του. Έχει τις καταβολές του στο νανούρισμα της μάνας, όταν ακούγοντάς το η καρδιά ακυρώνει προς ώρας την αίσθηση της ακοής. Η ποίηση που έχει γραφτεί σε μια ξένη γλώσσα μπορεί να έρχεται σε εμάς ως το ίδιο σημαντική, περισσότερο ή λιγότερο. Σε αυτή την περίπτωση, είναι ο διαμεσολαβητής της εκείνος που θα καεί ανάμεσα σε δύο γλώσσες, εκείνος που κρατά τους θησαυρούς στα χέρια, να μη βραχούν στα λασπόνερα κατά τη μεταφορά, να μη χτυπηθούν στα τραχιά βράχια των μεταμορφώσεων και αιμορραγήσει το πνεύμα της αλήθειας τους.
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες -εικαστικά, μουσική, κινηματογράφος κ.ά.- το ποιητικό σας έργο;
Η προσωπική επαφή που είχα κατά το παρελθόν με άλλες μορφές τέχνης διαμόρφωσαν την ποιητική μου ματιά σε μεγάλο βαθμό, καθώς με τα χρόνια εικόνες ρυθμοί και μελωδίες παρεισέφρησαν ανερώτητα, αποδεικνύοντας μέσα μου ότι τα μεταξύ τους όρια είναι απόλυτα ρευστά. Αυτό βέβαια είναι κάτι που συμβαίνει αργά αργά, όπως αργά και μοιραία εισχωρεί το νερό της βροχής στα υπόγεια ύδατα κάτω από το χώμα.
