Δήμητρα Γεράση: «Πηγαίνω όπου με πάνε οι ήρωές μου»

Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε για σας;

Πρόκειται για ένα βιβλίο για όσους αγαπούν τη μαγεία, το όνειρο, τη φαντασία χωρίς όμως να χάνουν την επαφή με το σήμερα. Ένα βιβλίο που πιστεύω πως θα σας φτιάξει τη διάθεση, θα σας διασκεδάσει, θα σας συγκινήσει αλλά και θα σας προβληματίσει. Οι εννιά ιστορίες που περιλαμβάνει το βιβλίο μάς αφορούν όλους, γιατί μιλούν μ’ ένα παιχνιδιάρικο τρόπο για τη σημερινή εποχή, την αγάπη, την προσφορά, την ενδυνάμωση και ανοίγουν ένα παράθυρο σε ένα καλύτερο αύριο που όλοι έχουμε ανάγκη.

Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;

Δεν ξέρω αν όντως έχω καταφέρει να φέρω κάτι καινούργιο στα νεοελληνικά γράμματα. Προσπάθησα πάντως να συνδυάσω το παραμύθι με την πραγματικότητα, τη φαντασία με τα σύγχρονα προβλήματα και τη σκληρή καθημερινότητα της εποχής μας και νομίζω πως αυτό είναι κάτι το ασυνήθιστο.

Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι». (Ακολουθήσατε κάποια «μέθοδο»; Συμβουλευτήκατε κάποιον; Αυτοσχεδιάσατε; Πώς τα καταφέρατε να μην χαθείτε στον κόσμο των λέξεων;)

Το να χαθεί κανείς στον κόσμο των λέξεων δεν είναι και τόσο κακό. Ίσα ίσα καμιά φορά είναι και το ζητούμενο. Δεν μπορώ να πω λοιπόν πως ακολούθησα κάποια συγκεκριμένη «μέθοδο». Η ιστορία είναι πάντα ο οδηγός μου, πηγαίνω όπου με πάνε οι ήρωές μου, πολλές φορές σε δρόμους που δεν είχα φανταστεί όταν ξεκίναγα να γράφω μια ιστορία. Με βοήθησε βέβαια πολύ το εργαστήρι δημιουργικής γραφής του Γιάννη Καρκανέβατου, που παρακολούθησα, και φυσικά, τα διαβάσματά μου.

Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες ­-κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.- τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;

Αγαπώ πολύ και τον κινηματογράφο και τη μουσική και τη ζωγραφική και σίγουρα με έχουν επηρεάσει ως συγγραφέα. Το «Ένα χόμπιτ στην Αθήνα» έχει ως πηγή έμπνευσης τόσο το έργο του Τόλκιν όσο και τις αντίστοιχες ταινίες, αλλά και σε άλλα σημεία των διηγημάτων μου υπάρχουν αναφορές σε ταινίες, όπως στο «Η μικρή γοργόνα» της Ντίσνεϋ ή στη «Μοντέρνα Σταχτοπούτα», με τη σκηνή στο συντριβάνι. Και ο τίτλος ενός από τα διηγήματα, «Library of unborrowed books», προέκυψε από μια εικαστική εγκατάσταση που είχα δει σε μια έκθεση στη Γεννάδειο βιβλιοθήκη.

Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;

Η γραφή είναι κάτι που με απασχολούσε από παλιά, από την εφηβεία μου ακόμα, που προσπαθούσα να σκαρώσω ποιήματα κι αργότερα, που ασχολήθηκα με τη μετάφραση. Για χρόνια τα είχα παρατήσει μέχρι που το γράψιμο ξανάγινε ανάγκη κι αυτή τη φορά το τόλμησα. Κι όπως λένε, η τύχη βοηθά τους τολμηρούς, αφού ήμουν τυχερή που οι εκδόσεις Βακχικόν από την πρώτη στιγμή πίστεψαν στο έργο μου και στάθηκαν πολύτιμος βοηθός και συμπαραστάτης στην πρώτη μου προσπάθεια.