«Γίνεται κι αλλιώς» του Μεχμέτ Τζαν Ντογάν (προδημοσίευση)

Η ομορφιά της ύπαρξης 

να μπορούσα να σου πω ότι σου ’φερα ένα μέλλον σαν το φως της μέρας
περνώντας ξυστά τα μάγουλά σου από το κοκκινάδι και το άρωμα της πούδρας
καταλαγιάζει κάπου μέσα στη νύχτα ο βαθύς ύπνος της πόλης

το ξέρεις ότι κάτι μας χρωστάει τούτη η πόλη
η πληγή που ανοίγει καθώς μεγαλώνεις το ποτάμι που κυλά περίεργα
μολύνουν το σώμα σου οι καθρέφτες και η ζωή

εσύ από πού πήρες αυτό το κόκκινο χαμόγελο στα χείλη σου
που εισέρχεται χωρίς φόβο σαν ξένος στη μοναξιά σου
τα χέρια σου σαν δίδυμοι ήλιοι θυμίζουν την ύπαρξή μας

να υπάρχεις κάθε στιγμή σημαίνει να πολλαπλασιάζεις τον θάνατο
σημαίνει ν’ αφυπνίζεις την αλγεινή κι εύθραυστη μνήμη
μην αναζητήσουμε θανάτους που θρέφουνε τη νύχτα
άφησέ με στο σημείο όπου με βρήκες

Τα βιβλία και η μοναξιά τους

Πόσο όμορφα είναι – τα παλιά βιβλία
με τη μυρωδιά τους θυμίζουν παλιούς έρωτες
Είμαι άραγε παλιός άνθρωπος εγώ – ιδωμένος
με τα μάτια ενός ελαφιού που κατέβηκε να πιει νερό
Είναι άραγε θολά τα τρεχούμενα νερά – πάνω στη γη
μια λανθασμένη γνώμη μια λειψή παρατήρηση
αν μολύνουν τα τρεχούμενα νερά εγώ λέω
αν σας απαγγείλω ένα ποίημα – δεν θα το ακούσετε
τις νύχτες θα κοιμάστε και θα κυριεύσει φόβος από το όνειρο
που είδατε – θα κυρίευε φόβος
και από εκείνο το ποίημα όταν θα ξημέρωνε

γιατί άραγε γιατί αφηγείστε σε μένα
με μια γλυκόπικρη τέρψη και όσο θυμάστε
ένα ποίημα που αποφεύγετε ν’ ακούσετε
μην ξεχνάτε – δεν μπορείτε ν’ αφηγηθείτε
ένα τρομακτικό όνειρο ντάλα μεσημέρι
να το αναβάλετε για το απόγευμα ή το βράδυ όμως
ενδεχομένως να λησμονήσετε τις λεπτομέρειες αυτό αλλάζει – ή μήπως
πέρασα μέσα από μια χαμένη στιγμή
ήταν άραγε ένας βαρετός τόπος που έμοιαζε με ζωή
με ερωτήματα ένα όνειρο ένα ποίημα τώρα – πέστε μου
στα παλιά βιβλία στους παλιούς έρωτες και με το παλιό
άρωμά τους ποιος – πώς μπορεί άραγε να δώσει νέα πνοή

Απογοήτευση

Να λοιπόν έτσι
θα μείνεις
αγναντεύοντας τη νύχτα

Ανοιγοκλείνοντας τις κουρτίνες
πού άραγε πήγα μπροστά
πού έμεινα πίσω

Θα κάνεις θα κάνεις θα κάνεις
μια υποχώρηση
ή στο στήθος ενός ήμερου ζώου
ή ενός άγριου

Έχει πετύχει ο στόχος
ή
μήπως καλύπτονται τα ίχνη

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Το έργο του Μεχμέτ Τζαν Ντογάν Γίνεται κι αλλιώς θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι αποτελεί το απόσταγμα της μέχρι τώρα ποιητικής δημιουργίας του. Από τα πρώτα του ποιήματα, παρουσιάζεται ως ένας δημιουργός που αναζητεί μια διαφορετική γλώσσα την οποία κάθε φορά μεταμορφώνει και διατηρεί με εκλεπτυσμένο ύφος και ευαισθησία, ενώ εξετάζει όχι μόνο την πραγματικότητα σχετικά με τη ζωή, αλλά και τον τρόπο γνώσης και αντίληψης του ίδιου του ατόμου.

Συλλαμβάνω τον εαυτό μου μέσα στον λόγο
να ’χει απλωμένα τα χέρια και τα μάτια του στραμμένα προς εμένα
«Λόγος» λέει ο καθηγητής φιλοσοφίας
«λόγος
στην αρχαία Ελλάδα
σήμαινε και Θεός και λόγος»

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Μεχμέτ Τζαν Ντογάν (Mehmet Can Doğan) είναι Τούρκος ποιητής, κριτικός και ακαδημαϊκός. Είναι πτυχιούχος τουρκικής γλώσσας και λογοτεχνίας, και διδάκτορας κοινωνικών επιστημών. Έχει εργαστεί ως καθηγητής τουρκικών και ως ραδιοφωνικός παραγωγός εκπομπών λογοτεχνικού περιεχομένου, ενώ υπήρξε και εκδότης περιοδικών. Σήμερα είναι διδάσκων στο Τμήμα Δημοσιογραφίας της Σχολής Επικοινωνιών του Πανεπιστημίου Γαζή. Έχει γράψει οκτώ ποιητικές συλλογές, καθώς και μελέτες, έρευνες και κριτικές. Η μελέτη του Πέντε ποιητές πέντε ποιητικές έλαβε το 1993 το βραβείο λογοτεχνίας της εφημερίδας Μιλλιγέτ. Το Γίνεται κι αλλιώς είναι το πρώτο βιβλίο του που κυκλοφορεί στα ελληνικά.