Πενήντα χρόνια, πέντε δεκαετίες, μισός αιώνας, όπως και να ορίσει κανείς το χρόνο που πέρασε, το ερώτημα είναι πώς τον διασχίσαμε, τι κρατήσαμε από αυτόν και τι δώσαμε. Τι εξοικονομήσαμε και τι σπαταλήσαμε. 

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη 

Της Αρχοντούλας Διαβάτη

Ορίστε οι βιολέτες μαραμένες και τα αυγά κατακόκκινα ακόμα στην πιατέλα – χωρίς να εννοούν τίποτα ιδιαίτερο, μόνο ένα σκηνικό χαράς ήταν, να παραπέμπει σε άλλες Πασχαλιές με τσουρέκια, φρικασέ και μαγειρίτσα, λιακάδες, μοσχοβολιές γλυσίνας, ύμνους και προσδοκία. 

Για το γράψιμο και τι χρωστάει σ' αυτό.

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη 

Της Αρχοντούλας Διαβάτη

To ατύχημα είχε τη σημειολογία του. Καθώς γυρνούσα σπίτι χειμωνιάτικο απόγευμα, ευχαριστημένη από τον εαυτό μου -δε θυμάμαι για ποιο ακριβώς λόγο– λίγα μέτρα μπροστά μου ένα ζευγαράκι φιλιόταν με τα μάτια κλειστά.

Αν και ο (ηγεμονικός) εθνικισμός του 20ου αιώνα όπλισε ιδεολογικά ορισμένα αυταρχικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα, τα οποία άσκησαν εγκληματική πολιτική, οι απαρχές του είναι περισσότερο αντιηγεμονικές-απελευθερωτικές, παρά καταπιεστικές. Κατά τον 18ο αιώνα, όπως ο πολιτικός φιλελευθερισμός επεδίωκε κράτος δικαίου, κοινοβούλια και νόμους για να περιορίσουν και να ελέγξουν την αυθαίρετη εξουσία του μονάρχη με απώτερο στόχο τη δημοκρατία, έτσι και ο εθνικισμός αντιπαρέθετε το Έθνος ως νόμιμο πολιτικό υποκείμενο απέναντι στην απολυταρχική εξουσία.

Γράφει ο Πάρις Κωνσταντινίδης

Τα ετήσια βραβεία του ανακοίνωσε ο Κύκλος Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Τα βραβεία απονεμήθηκαν σε εκδήλωση που διοργανώθηκε στο Ινστιτούτο Θερβάντες στις 2 Απριλίου, Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου και ημερομηνία γέννησης του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.

Της Αρχοντούλας Διαβάτη

Στους τέταρτους Χαιρετισμούς μια Παρασκευή μπήκε σε μια εκκλησία, εκείνη των παιδικών της χρόνων. Ήθελε να θυμηθεί το μοσχοβόλημα των δέντρων, τη δροσερή νύχτα, τα νιάτα των κοριτσιών και την μυρωδιά των κεριών.

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Έχουν επικρατήσει στον πληθυντικό αριθμό. Αγνοώ αν αυτό είναι συνυφασμένο με τα Πάθη του Χριστού, που αναφέρονται την Μεγάλη Εβδομάδα, πριν το Πάσχα. Οι περισσότεροι άνθρωποι τα έχουν όλο το χρόνο, όλη τους τη ζωή. 

Της Βίκυς Βασιλάτου

Από μικρή είχα μια τρέλα -στα όρια της ψύχωσης- για τον χορό. Και δεν εννοώ ότι έτρεχα από παράσταση σε παράσταση μα από πιρουέτα σε πιρουέτα. Έχοντας λοιπόν υπηρετήσει τον κλασικό χορό και ματώσει τα πόδια μου επί σχεδόν 15 χρόνια, είμαι αυστηρή κριτής όσον αφορά σ’ αυτό το πλοκάμι της τέχνης. Και οφείλω να ομολογήσω ότι σπάνια παρακολουθώ παραστάσεις, γιατί αντί να απολαύσω αυτό που βλέπω, καταπιάνομαι με λεπτομέρειες όπως αν τέντωσε σωστά ή όχι το πόδι του ο χορευτής, αν στέκεται σωστά ή όχι επί σκηνής, αν έχασε ή όχι κάποιο βήμα, αν κατάφερε να συγχρονιστεί με την υπόλοιπη ομάδα. Με άλλα λόγια, σπάνια χαλαρώνω.

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Αθήνα: 29 Μαρτίου – 3 Απριλίου | Θεσσαλονίκη: 2 – 8 Απριλίου

Με αφορμή τη συμπλήρωση 200 χρόνων από τη γέννηση του Κάρολου Ντίκενς (1812-1870) το Βρετανικό Συμβούλιο διοργανώνει πολλές εκδηλώσεις στη Βρετάνια και σε περισσότερες από 50 χώρες σε όλο τον κόσμο για τον εορτασμό αυτής της επετείου στο πλαίσιο του προγράμματος Ντίκενς 2012 (http://www.dickens2012.org) 

Μείζον γεγονός η έκδοση των απάντων του Αριστοτέλη. 

Του Σωτήρη Βανδώρου

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Λέγε με Ισμαήλ ή Λέγε με Ισμαέλ, ανάλογα με την ανάγνωση, σε ποια γλώσσα ήταν η τυπωμένη σελίδα, που η αμφιβολία μ’ έκανε να προστρέχω σε διάφορα λεξικά, για να βρω την σωστή προφορά του φωνήεντος, ε, e. 

Της Αρχοντούλας Διαβάτη

Λιακάδα, αεράκι και ψύχρα. Μεσημέρι. Στο γυάλινο κουβούκλιο-εκδοτήριο, τυλιγμένο ασφυκτικά στο συρματόπλεγμα άσπρο σε φόντο γαλάζιο και μαύρο -η αφίσα του φετινού φεστιβάλ, πολλαπλασιασμένη στους τοίχους της πόλης- μια ουρά ανθρώπινης αμεριμνησίας μακραίνει κατά πίσω μέχρι την πλατεία Αριστοτέλους.

Η παράσταση παρουσιάζεται στη Γερμανική Σχολή Αθηνών, σε σκηνοθεσία  Έλενας  Καρακούλη.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα ευτυχισµένο βασίλειο. Όµως τα χρόνια πέρασαν και ο βασιλιάς πέθανε. Τότε την εξουσία ανέλαβε ο γιος του, ο οποίος φρόντιζε µόνο για την καλοπέρασή του και αδιαφορούσε για το λαό του, µε αποτέλεσµα η χώρα να βυθιστεί στην εξαθλίωση. Έρχεται η φτώχεια, θριαµβεύει η αδικία, και ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Ώσπου τη δράση αποφασίζει να αναλάβει ο νεαρός πρίγκιπας δίνοντας µια µεγάλη µάχη... 

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Κρατάω στα χέρια μου, για πολλοστή φορά, ένα χοντρό βιβλίο, 390 σελίδων, μεγάλου σχήματος, με χοντρά χαρτονένια εξώφυλλα. Είναι ένα από εκείνα τα βιβλία που δεν τα παίρνεις στην παραλία ή στο κρεβάτι για να σε πάρει ο ύπνος διαβάζοντας, γιατί αν πέσει στο πρόσωπό σου θα σπάσει τη μύτη σου, και δεν το κουβαλάς στο μετρό, γιατί θα προσπεράσεις τη στάση όπου έπρεπε να κατέβεις. 

Ογδόντα δύο χρόνια μετά το πρώτο της ανέβασμα, τον Μάρτιο του 1930 στη Λειψία, η όπερα των Κουρτ Βάιλ-Μπέρτολντ Μπρεχτ «Η άνοδος και η πτώση της πόλης του Μαχαγκόνυ» που παρουσιάζεται στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών είναι σήμερα εξαιρετικά επίκαιρη.

Της Έλενας Χουζούρη

Συνεχίζεται κάθε μέρα, 16:00-20:00, μέχρι και το Σάββατο 10 Μαρτίου στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη η δωρεάν προβολή σινεφίλ ταινιών που ακολουθείται από ομιλία διαφορετικού, κάθε φορά, εισηγητή και ελεύθερη συζήτηση.

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Της Αρχοντούλας Διαβάτη

Παίζαμε σπιτάκια με την Πασχαλιά.Τσικλιντάν, έτσι άρχιζε το παιχνίδι. Επίσκεψη η μια στο νοερό σπίτι της άλλης. Πλύσιμο, μαγείρεμα, παιδιά, ένας άντρας απών αλλά υπονοούμενος.

Της Αρχοντούλας Διαβάτη

Μια λαμπερή χειμωνιάτικη μέρα ήταν. Όχι μόνο κρύο αλλά είχε κι έναν παγερό αέρα που ερχόταν κι έφευγε σαν υπενθύμιση για όποιον δεν κατάλαβε: χειμώνας, μέσα Φεβρουαρίου. Ντυμένη γερά -μπουφάν, κασκόλ και σκούφο- βγήκε να περπατήσει μετά από καιρό στο ανάχωμα, πάνω απ’ την τάφρο.

Το κείμενο αυτό υπήρξε προϊόν της πρωτοβουλίας μιας ομάδας πολιτών από διαφορετικούς χώρους οι οποίοι συμφώνησαν ως προς την αναγκαιότητα να ακουστεί συγκροτημένα και μαζικά μια τεκμηριωμένη, κριτική φωνή τόσο μέσα όσο και έξω από την Ελλάδα.

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Ο τίτλος της ταινίας που θα προβαλλόταν σ’ έναν κινηματογράφο, στο Λίνκολν Σέντερ, το πρώτο δεκαήμερο του Φεβρουαρίου, Το Άλογο του Τουρίνου, τράβηξε την προσοχή μου κι εμένα μαζί πίσω στην τρυφερή ηλικία της πρώτης δεκαετίας, και δυο χρόνια παραπάνω, της ζωής μου. 

Του Πάρι Κωνσταντινίδη

Στη καθημερινή ζωή θέτουμε συχνά στον εαυτό μας ερωτήματα για τη μουσική, τα οποία είτε απαντάμε υποκειμενικά (μου αρέσει αυτό το τραγούδι), είτε με αξιώσεις «αντικειμενικής» κρίσης (δεν είναι καλό αυτό το κομμάτι). Αυτές οι φευγαλέες κρίσεις για τη μουσική καλύπτουν μεν τις ανάγκες της απλής καθημερινής ζωής, αλλά είναι πολύ επιπόλαιες για να διεισδύσουν στην ουσία του «πράγματος καθαυτού». 

{jcomments off}

Του Κώστα Αγοραστού

Από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου ανακοινώθηκαν τα εξής:

Σε συνέχεια του πρωτοκόλλου συνεργασίας που υπεγράφη τον περασμένο Ιούλιο στην Αθήνα μεταξύ του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου της Γαλλίας (CNL) και του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου της Ελλάδας (EKEBI) συνεδρίασε, στο Παρίσι στις 10 Φεβρουαρίου, η κοινή αρμόδια επιτροπή με προεδρεύοντα τον κ. Jean-François Colosimo, Προέδρο του CNL και έλαβε τις παρακάτω αποφάσεις που αφορούν στη χορήγηση υποτροφιών και τις επαγγελματικές συναντήσεις εκδοτών: 

Της Αρχοντούλας Διαβάτη

Κάθονταν στα ψηλά σκαμπό σ’ ένα ρετσινάδικο που έμπαζε από παντού, στη στοά, με τα μπουφάν τους φορεμένα. Μπροστά τους η λαδόκολλα – όλα τα καλά του θεού- μπιφτέκια, παντσέτες και λουκάνικα, πατάτες, καυτερές και φέτα λαδορίγανη, πικάντικη, και λεπτά κρεμμύδια γαρνιτούρα με μικρά ίχνη μαιντανού, κι από ένα τσίπουρο και κρασί στο καρτούτσο και σιγοέπιναν κάτω από τους ήχους ενός άκαιρου λάτιν, επετειακού ωστόσο, που χτυπούσε δυνατά κι αψυχολόγητα το στενό, τους ανθρώπους και τα πράγματα και γυρνούσε πίσω άπρακτο, κέφι δεν υπήρχε πουθενά, απουσίαζε εντελώς κι ας ήταν κρεμασμένες μάσκες παντού πιερότοι σερπαντίνες και οι σερβιτόροι ας φορούσαν κι αυτοί αστραφτερά καπέλα γουέστερν ή κόκκινα σατανικά κέρατα ο ψήστης πού έβγαινε κάθε τόσο και παρέδινε την καινούργια παραγγελία για τα γύρω τραπέζια. 

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Ανατόλια: Τονισμένη σε οποιαδήποτε συλλαβή, παρεξηγημένη, την επισκέφθηκα επανειλημμένα, κάθε της γωνιά, νότια, κεντρική, βόρεια, ανατολική, και διέσχισα με λεωφορεία, ημέρα και νύχτα, πεδιάδες, ποτάμια και χιονισμένα βουνά, πόλεις και χωριά. Την επισκέφθηκα και διαφορετικά, κάποιο απόγευμα σε έναν κινηματογράφο του Μανχάταν, άφωνη μπροστά στην οθόνη, παρακολουθώντας το «Μια φορά κι έναν καιρό στην Ανατόλια», όπως είχα παρακολουθήσει άλλοτε μια άλλη ταινία: «Μια φορά κι έναν καιρό στην Αμερική». 

Της Έλενας Χουζούρη

H σχέση του Στάθη Λιβαθινού με την θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία μεγάλων έργων της λογοτεχνίας δεν είναι καινούργια και ανανεώνεται συνεχώς. Η σκηνοθεσία δύο εμβληματικών έργων της ελληνικής γραμματείας, της «Φόνισσας» του Παπαδιαμάντη και του «Ερωτόκριτου» του Β. Κορνάρου που παίζονται στο «Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας και στο «Ακροπόλ» αντίστοιχα, είναι χαρακτηριστική.

Της Βίκυς Βασιλάτου

Πριν χρόνια, πέρασα μια περίοδο που διάβασα όλα τα θεατρικά του Σαίξπηρ και τις διάφορες αναλύσεις γύρω από αυτά. Τότε είναι που έπεσα σε ένα και μετά σε άλλο και σε άλλο -δεισιδαιμονικά θα τα χαρακτήριζα- άρθρα για τον Μάκμπεθ. Τα άρθρα αυτά υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι του θεάτρου θεωρούν γρουσουζιά να πουν το όνομα της τραγωδίας μέσα σε ένα θέατρο· αναφέρονται σε αυτή έμμεσα, με τίτλους όπως Η Σκωτσέζικη Τραγωδία, Το Σκωτσέζικο Έργο ή ΜακΜπί. Και μάλιστα, όταν γίνεται αναφορά στον βασικό χαρακτήρα, αποφεύγουν το όνομά του και τον αποκαλούν «Ο Σκωτσέζος Βασιλιάς». 

Η μετάφραση δεν σταματά