Της Ιωάννας Καρατζαφέρη
Το θερμόμετρο, αν μετρούσε σε κλίμακα Κελσίου θα διαβαζόταν μηδέν, αλλά στο Μανχάταν το Φαρανάιτ έδειχνε 33 βαθμούς, δηλαδή και πάλι μηδέν. Ιανουάριος και το κρύο αναμενόμενο.Περπατούσα στα φωτισμένα πεζοδρόμια της Τρίτης λεωφόρου, στο Μανχάταν, κατευθυνόμενη στη γωνία της με την 17η οδό για το εστιατόριο του Ηλία Νεοφώτιστου, που ενδιαφέρεται για τα ελληνικά πράγματα στην πατρίδα και την Αμερική, διαμέσου του ΚΕΠ (Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού).
Εκεί θα συναντούσα την Σώτη Τριανταφύλλου, μοιραζόμενες την απόσταση, εκείνη από ανατολικά της 5ης οδού κι εγώ της 26ης.
Το κρύο δεν θα μας σταματούσε. Με περίμενε σ’ ένα τραπεζάκι, για δυο, δίπλα στην τζαμαρία να με δει να έρχομαι.
Με υποδέχτηκε σαν οικοδέσποινα, με καλωσορίσματα και μια θερμή αγκαλιά.
Μεταφερθήκαμε σ’ ένα μεγαλύτερο τραπέζι, στο βάθος, και σύντομα καλέσαμε στην παρέα μας τον κύριο Ηλία με τα γκρίζα μαλλιά και το χαμόγελο να φωτίζει το πρόσωπό του.
Η Σώτη κι εγώ καθίσαμε η μια απέναντι στην άλλη, τα γαλανά της μάτια με ιριδισμούς, σαν δυο χάντρες ή βόλους που έπαιζαν άλλοτε τα αγόρια της γειτονιάς, τα μαλλιά της, μια δέσμη στάχυα που χωράει σε μια χούφτα, δεμένα πίσω μ’ ένα λαστιχάκι, το χαμόγελό της πρόσχαρο, τα ψηλά, λεπτά της πόδια μέσα σε άσπρες, πιθανόν, μάλλινες κάλτσες, και η συζήτηση ξεκίνησε εύκολα.
Είχε έρθει στη Νέα Υόρκη την Πρώτη Ιανουαρίου κι εγώ στις οκτώ. Το ραντεβού μας ήταν προκαθορισμένο.
Ο δικός της ερχομός είναι εκπαιδευτικός ο δικός μου κοινωνικός, γεμάτος αγάπη για τον γάμο της Κατερίνας και του Τάκη, αγαπημένων μου φίλων.
Η Σώτη ξέρει πως την αγαπάω, αλλά δεν με έχει ποτέ ρωτήσει γιατί. Η απάντηση είναι εύκολη: για όλα:
Είναι έξυπνη, (θα αγαπούσα και τους βλάκες αν ο Αϊνστάιν δεν είχε πει ότι είναι επικίνδυνοι), φιλική, ανθρώπινη, εργατική, έχει ένα μυαλό γεμάτο συρταράκια που εντός τους τοποθετεί με τάξη τις γνώσεις της. Τις τραβάει από μέσα τους με τέχνη.
Κάνει εξαιρετικές συνθέσεις των νοημάτων της, με μια γλώσσα ζωντανή, ώστε να γίνεται κατανοητή.
Γράφει, σαν συγγραφέας ή σαν δημοσιογράφος, έξυπνα και όχι εξυπνακίστικα.
Έχομε διασχίσει γεωγραφικά και άλλα σύνορα, με διαφορά χρόνου – οφείλεται στις πραγματικές μας ηλικίες, στο οικογενειακό περιβάλλον, το δικό της πολιτικό/ ιδεολογικό, το δικό μου θεοκρατικό, όπως το περίμενε ο μπαμπάς μου διαβάζοντας την Βίβλο.
Η συζήτηση, σαν περικοκλάδα, δεν μπορούσε να μην μπερδευτεί με τα «πολιτικά», έχουν πάψει να γίνονται ανεκτά, εκείνη αντι… εγώ συμπαθ… διατηρώντας και οι δυο το χιούμορ μας, όσο μας έχει απομείνει τις μέρες της κρίσης, και τελικά της είπα:
Αν δεν είχες όλα αυτά τα αντι -κομ… σε συνάρτηση με τα αντι-οικογ… ίσως να μην έγραφες έτσι, δηλαδή, να μην ήξερες τόσα πολλά. Οι δικοί σου φρόντισαν την μόρφωσή σου, την πολυγλωσσία σου, να σκέφτεσαι, να αναπτύσσεις τη σκέψη σου, να διαφωνείς και να επαναστατείς.
Ίσως, μου απάντησε μονολεκτικά.
Μπορούσαμε να μιλήσουμε και για το BookPress όπου συναντιόμαστε στις σελίδες του, πίσω από διαφορετικές στήλες. Είχαμε αντικαταστήσει το παλιό σύνθημα, Ο χρυσός ενώνει, με το BookPress ενώνει.
Η Αθήνα έχει γεμίσει με ενεχυροδανειστήρια, άτυπα χρυσοχοεία, με όλα τα δικαιώματα εκμετάλλευσης της ελεύθερης αγοράς :
Φτάσαμε και στα βιβλία, μαιανδρικά μεν, φυσικά δε.
Άρχισα να μιλάω για ένα βιβλίο, για την άνοδο του Μουσολίνι, τη φασιστοποίηση της χώρας, τις αρχές της φριχτής δεκαετίας του 1940, που είχε μπει δυναμικά κατά του καθεστώτος της παρουσίας των Γερμανών του Τρίτου Ράιχ, σε κάθε σπίτι, στην Ρώμη, σε κάθε πόλη και χωριό.
Ήταν ένα φαινόμενο. Για πρώτη φορά οι Ιταλοί δεν μιλούσαν για ποδόσφαιρο, αλλά για αντιφασισμό…
Μιλάς για την Τριλογία της Έλσας, συμπλήρωσε η Σώτη, πριν στην πραγματικότητα πάω στο τέρμα που κόντευα να το φτάσω.
Καλά, αν δεν επρόκειτο γι’ αυτή τη συγκεκριμένη συνομιλήτρια, θα είχα πέσει κάτω από την καρέκλα.
Το ξέρεις το βιβλίο;
Μπορούσα να είμαι και βλάκας. Με μια βιβλιοφάγο μιλούσα, πώς μου είχε διαφύγει.
Ο κύριος Ηλίας έλειψε για λίγο και επέστρεψε με το λαπτοπ του για να μας δείξει τη Χιροσίμα μετά την ισοπέδωσή της από την βόμβα υδρογόνου και σήμερα. Απίστευτο!
Ενώ το Ντιτρόιτ, είπε η Σώτη. Μια εγκατάλειψη.
Αρχίσαμε να μιλάμε για το Ντιτρόιτ.
Εκείνη το είχε επισκεφθεί για μουσικούς λόγους, και θυμόμουν πως τον πιο προηγούμενο χρόνο είχε πάει με μια φίλη της να φωτογραφίσουν την δική του ισοπέδωση.
Είχα πάει στο Ντιτρόιτ για να συναντήσω τους συγγενείς μου Καρατζαφέρη, εκείνοι για να με διασκεδάσουν ή να μου δείξουν τη ζωή των Ελλήνων, με είχαν περιφέρει στο Greek Town, με τα φαγάδικα και τα καφενεία αντίγραφα με εκείνα της πατρίδας.
Φαντάζομαι το τάβλι όπου και να παίζεται οι κανονισμοί του ή οι όροι του να είναι οι ίδιοι.
Υπάρχουν και άλλα κοινά σημεία, αλλά πόσος χώρος υπάρχει στο BookPress, για περισσότερη φλυαρία;
