Ελέφαντας

Σηκώθηκε και πήρε γρήγορα ό,τι παυσίπονο βρήκε στο φαρμακείο τους. Ξανάπεσε. Ο πόνος ήταν εκεί, ήταν πάντα εκεί, μια εμπειρία που δεν ήθελε να έχει. Δεν ήθελε να αναμετρηθεί με τίποτε. Ήθελε μόνο να κοιμάται ήσυχα, να είναι καλά, να σωπαίνει με έναν ήπιο τρόπο. Να αποδέχεται τη ζωή και να μάχεται το μερίδιο των δυσκολιών και της καθημερινότητας αγόγγυστα. Μόνο να έφευγε ο πόνος .Να έφευγε οριστικά, κι όχι έτσι όπως λίγα λεφτά τώρα, πίσω μπρος και ξεγελάσματα. Κι όσο κυριαρχούσε αυτός, τον άρπαζαν οι μνήμες της χτεσινής μέρας και τον στριφογύριζαν καθώς με τις υποκριτικές παιδικές φωνές του θρίλερ διηγούνταν τα καθέκαστα. Την επαπειλούμενη έξωση και τις καθημερινές οχλήσεις της τράπεζας Τις συζυγικές απειλές –θα ‘φευγε εκείνη και θα του ’παιρνε και το παιδί – έλεος πια. .Και ο πόνος, νάτος πάλι, ξεκινώντας από την πάνω γνάθο είχε βαλθεί να επιχειρήσει νικηφόρα έξοδο τρυπώντας το μάγουλο, τα μηνίγγια, τα μάτια, να σφηνωθεί στο μυαλό.

Σηκωνόταν κάθε τόσο. Ο ΣΛΑΒΟΜΙΡ ΜΡΟΖΕΚ, ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ, ανοιχτός μπροστά στο γραφείο κι αυτός φυλλομετρούσε το βιβλίο -το αντιφλεγμονώδες αργούσε να τον ανακουφίσει- διάβαζε ένα ένα τα διηγήματα της συλλογής. Μετά πίσω στο κρεβάτι πάλι, ζαρώνοντας, καλώντας τον ύπνο. Στην τελευταία επιδρομή του πόνου είχε ταυτιστεί με τον προοδευτικό στο κλουβί που κεντάει ή παίζει μπαλαλάικα. Το ξημέρωμα τον βρήκε να ουρλιάζει, «Στα οδοφράγματα, εργάτες, εμπρός…» όπως εκείνος.

Κάποτε έφεξε, σηκώθηκε κι αυτός και κάθισε μπρος στο κομπιούτερ. Στο φέισμπουκ τρεις τέσσερις «φίλοι» μόνο έμοιαζαν να ξενυχτάνε ή ήταν «πρωινοί». Ο απόηχος από τη διαμάχη των πολιτικών στο πρωινό κανάλι απόσταζε αργά δυσώδη σχόλια, καταγγελίες και ρητορικές.

Μπήκε στο γκουγκλ για πληροφορίες. Παιδί του διαφωτισμού αυτός, πήρε μια πρόχειρη διάγνωση, χωρίς να αφήσει τον εαυτό του να επιμείνει πολύ στα χρωματιστά διάστικτα γραφήματα με τους τρεις κλάδους του τρίδυμου νεύρου του. Όλα θα τα πάλευε. Μόνο να κοιμηθεί τον νήδυμο ύπνο του. Όχι, τον χάλκινο, σχολίασε αυτόκλητα κακόβουλο ένα ομηρικό γκόλουμ…